زندگی همینه، عموناصر...C'est la vie, AmuNaaser

دعای یکشنبه

2012-01-29T10:38:00.000+01:00

یک روز یکشنبه است شاید مثل خیلی از یکشنبه های قبل. صبح رو یک کمی دیرتر از روزهای تعطیل دیگه از جام بلند شدم چون شب خیلی دیر خوابیدم! راستش این فیلم فراری رو توی تلویزیون نشون میداد و من نمیدونم چند صد بار دیدمش ولی هر بار باز میشینم و تا آخرش نگاه میکنم. فکر کنم قبلاً هم اینجا بهش اشاره ای کرده باشم که یادآور خاطرات کودکی منه...
داشتم میگفتم که امروز مثل روزهای دیگه است، ولی آیا واقعاً اینطوریه؟ آیا واقعاً روزی توی زندگی وجود داره که درست مثل روزهای دیگۀ زندگی باشه؟! اگر آدمی این توان رو داشت که میتونست تک تک روزهای گذشته رو دقیقاً به خاطر بیاره، به طور قطع به این نتیجه میرسید که هر روزی برای خودش منحصر به فرده! ولی متأسفانه و یا خوشبختانه به عبارتی، حافظۀ ما آدما هنوز به اون مرحله نرسیده که بتونه چنین مقایسه ای رو بدون کمک گرفتن از تکنولوژی انجام بده. چرا نوشتم خوشبختانه؟! چون بیشتر وقتا ما آدما ترجیح میدیم که همه چیز رو به خاطر نیاریم و به طریقی این خودش موهبتی الهیه! جداً فکرش رو بکنین که اگه قرار بود همیشه همه چیز رو به خاطر میاوردیم، زندگی چقدر وحشتناک میشد! الان به یقین خوانندۀ باریکبین میگه، خوب به یاد آوردن خاطرات خوب که چیز بدی نیست، حتی اگر دائمی و برای همیشه باشه! در اون صورت من هم جواب میدادم که کاملاً من هم موافق بودم، ولی طبیعت هیچ گلی رو بدون خار نیافریده، اگر خوبه رو بهت داد، مطمئن باش که بده هم پشت بندش خواهد اومد :)
در هر حال، بدون اینکه بخوام بیشتر وارد این بحث فلسفی بشم، در این هوای ابری و نیمه سرد، در این شهر شمالی اروپا، در صبح روز یکشنبه ای مثل یکشنبه های قبل (!)، خوشحالم از اینکه زنده ام و سلامت، و خوشحالم از اینکه میتونم فراموش کنم، و شکرگزارم برای این "نسیان"، این موهبت الهی... آمین، یا رب العالمین! :)

وصیت

2012-01-28T18:18:00.000+01:00

روز مرگم، هر که شیون کند از دور و برم، دور کنید
همه را مســــت و خراب از مــــی انــــگور کنیـــــد

مزد غـسـال مرا سیــــر شــــرابش بدهید
مست مست از همه جا حـــال خرابش بدهید

بر مزارم مــگــذاریــد بـیـــاید واعــــــظ
پـیــر میخانه بخواند غــزلــی از حــــافـــظ

جای تلقــیـن به بالای سرم دف بـــزنیـــد
شاهدی رقص کند جمله شما کـــف بزنید

روز مرگــم وسط سینه من چـــاک زنیـد
اندرون دل مــن یک قـلم تـاک زنـیـــــــد

روی قــبـــرم بنویـسیــد وفــــادار برفـــت
آن جگر سوخته خسته از این دار برفــــت

وحشی بافقی

داستان مهاجرت 5

2012-01-27T13:00:00.000+01:00

هنوز اصل سفر رو در پیش روی داشتیم. این مسافرت چند ساعتۀ با قطار به پایتخت فقط دستگرمی بود. دوست و یار دبستانی قدیمی انتظار ما رو میکشید. توی راه برام تعریف کرد که به اون یکی دوستمون که با هم سه تایی از وطن خارج شده بودیم، هم گفته که به اتفاق خانمش شب بیان به دیدنمون. ایدۀ خیلی خوبی بود چون اینجوری میتونستیم با همگی یکجا خداحافظی کنیم... آخه دیگه معلوم نبود که کی دوباره میتونستیم همدیگر رو ببینیم... و از شما چه پنهون، این دوست سوم رو همونجا برای آخرین بار دیدم و الان بیش از دو دهه از اون جریان میگذره...
از صحبتهایی که اون شب شد زیاد به یادم نمونده، مثل تصاویر خیلی ناواضح توی ذهنم میان و میرن! اینقدر رو ولی یادم هست که خیلی نگران بودیم، نگران سفر فردا... و اون شب به هر طریقی که بود به سر اومد. صبح روز بعد به اتفاق دوست میزبانمون راهی فرودگاه شدیم. از اونجایی که کس دیگه ای توی فرودگاه انتظار ما رو نمیکشید خداحافظی خیلی کوتاه شد چون میدونستیم که این دوست باید به سر کارش میرفت...
بدون هیچ مشکلی کارت پرواز گرفتیم. باری هم که برای تحویل دادن نداشتیم بنابرین با در دست داشتن یک ساک از کنترل گذرنامه هم عبور کردیم و رفتیم در نزدیکی گیت قید شده توی کارت پرواز منتظر نشستیم. اون زمانها به ندرت اگر قرار بود در جایی هواپیما رو عوض کنی، کارت پرواز پروازهای بعدی رو میدادن، یعنی ما کارت پرواز بعدی رو باید قبل از پرواز بعدی میگرفتیم... همونجاییکه کسی منتظرمون بود تا پاسپورتهای ما رو بگیره و با خودش ببره، تا ما بتونیم بدون داشتن هر گونه ردی از جایی که میومدیم وارد کشور مورد نظر بشیم. تا چند روز قبلش قرار بر این بود که برادر دوست قدیمیم که از همۀ ما زودتر ساکن اون کشور شده بود بیاد و این لطف رو در حق ما انجام بده، ولی یک روز دیدیدم تلفنمون زنگ زد، و خودش بود. میگفت که خودش یک موردی براش پیش اومده و نمیتونه بیاد، ولی اصلاً جای نگرانی نیست. یکی از دوستای نزدیکش میاد و مشخصاتش رو پای تلفن بهم داد... اون روز وقتی برای اولین بار این غریبۀ خیرخواه رو در ترانزیت اون کشور میانی دیدیم، خودش برامون تعریف کرد که جریان از چه قرار بوده و چطور شده که اون این مسیر قریب به ده ساعته رو با قطار اومده تا ناجی ما باشه و ما رو برای همیشه مدیون خودش بکنه، برای کرامتی که در حقمون کرده بود...

لبخند خرسندی

2012-01-26T19:39:00.001+01:00

وقتی ازم پرسید: نفسکشی در چه حاله؟ گفتم دیگه نمیکشم! با نگاهی ناباورانه پرسید: چند روزه که نفس نکشیدی؟ گفتم: سه روزی میشه... لبخندی زد و گفت امیدوارم که ادامه پیدا کنه!... بهش حق میدم که مظنون باشه چون به هیچ عنوان نمیتونه بپذیره که من هرگز از سر خوشی توی زندگیم متوسل به این عادت بیهوده نشدم! دو بار توی زندگیم این جریان رخ داده و هر دو بار به واسطۀ جنس مخالف بوده... بهش گفتم: من نفسگیری میکردم چون توی اون دوران خراب شاید تنها تسلای من بود و الان دیگه نیازی به اون تسلا رو احساس نمیکنم! میدونی چیه؟ این به پایان رسید و بگذشت، ولی یک قول به خودم دادم که تا عمر دارم سعی خواهم کرد که بر سرش بایستم: دیگه هرگز در زندگیم به خاطر چنین موجوداتی اینچنین نفسی رو به درون ریه هام فرو نخواهم داد! نگاهی عاقل اندر سفیه بهم کرد و گفت: عموناصر، اینقدر خیالات خام در سر نپرورون! یک روزی ممکنه چنان مثل صاعقه بر سرت فرود بیاد که خودت هم نفهمی از کجا خوردی! ولی این بار من بودم که با لبخندی جوابش رو میدادم که: دوست من، شاید اگر همین حرف رو چندین سال پیش بهم گفته بودی، به یقین بر حرفات مهر تأیید میزدم، ولی الان دیگه به طور حتم میتونم بهت بگم که صاعقه و تمام این داستانا کشکی بیش نیستن! تا خودت از ته دل نخوای صاعقه که سهله، بلای آسمونی هم که به سرت نازل بشه، تو رو از جات به اندازۀ سر سوزنی نخواهد تونست تکونی بده...
وقتی با لیوان نیمه پر از چای دوباره به اتاقم برگشتم، چون زمان استراحتمون دیگه زیادی طولانی شده بود، من و این همکار خوبم، تا چند دقیقه ای توی فکر صحبتهایی بودم که تا چند دقیقۀ قبلش داشتیم. با خودم اندیشیدم، که ای کاش این فکر و عقل الان رو چند سال پیش، و حالا که دارم آرزو میکنم، چند دهۀ قبل داشتم! نگاهی به پنجره کردم و هوا دیگه تاریک شده بود وچهرۀ خودم روی توی شیشۀه اش دیدم، در حالیکه لبخندی بر لبام بود و از توی چشمام میشد این جملات رو به سادگی خوند: عموناصر، کاش زندگی به همین آسونیها بود که تو آرزوش رو میکردی، ولی اینطور نیست! یادت نره فقط که این لبخند شیرین رو که الان بر لبانته ارزون به دست نیاوردی و براش بیش از نیمۀ عمرت رو فدا کردی... عموناصر، زندگی همینه، ولی قدر این لبخند خرسندی رو از ته دل بدون!

"جنس در مغز است"؟

2012-01-25T09:17:00.000+01:00

طبق معمول هر روز سری به اخبار روز زدم اول صبح، خبری توجهم رو جلب کرد. یعنی اسم کسی که خبر در موردش بود برام آشنا بود. ایشون یکی از محققین قدیمی بود که من چندین سال پیش در رابطه ای باهاش آشنایی پیدا کرده بودم. خبر از این قرار بود که ایشون چند سال پیش در رابطه با نتایج پژوهشهای درازمدتش کتابی نوشته بوده و در اون ادعا کرده بوده که مطالعاتش در مورد مغز ثابت میکنه که "خانمها از بیولوژیکی صلاحیت بیشتری رو دارن که از فرزندانشون مراقبت کنن...". این نظر رو حدود پنج سال پیش در مصاحبه ای با یکی از روزنامه های معروف و خاله زنک مطرح میکنه. حالا بعد از گذشت این چند سال از این نظریه، دوباره در نت به جریان افتاده و پدران عصبانین که سر این خانم دانشمند خراب شدن و خلاصه باعث شدن که از سمتش توی یکی از مؤسسات تحقیقاتی که خودش پایه گزارش بوده، استعفا بده...:)
جالب بود که من همین دیروز توی نوشتۀ قبلیم در مورد پدرها و حس مسئولیتشون در قبال بچه هاشون نوشتم و این درست مصادف شد با همین خبر! شکی نیست که خیلی از رسانه ها و مطبوعات صحبتهای افراد رو اونجور که باب نرخ روزه، منتشر میکنن، این نه بار اوله و مسلماً بار آخر هم نخواهد بود. و این دقیقاً چیزیه که این خانم محترم پژوهشگر در این خبر سعی به توضیح میکنن، یعنی اینکه اصلاً همچین مقصودی از گفته هاشون نداشتن که بخوان به پدرها توهینی بکنن، ولی در عین حال هم هنوز از حرف اولشون برنمیگردن :)
در انتها فقط دلم میخواد بگم که درسته که آقایون به "دلایل بیولوژیکی" از پس یک سری از کارها در مورد نوزادشون برنمیان، ولی در انتها به هیچ عنوان از نظر صلاحیت در نگهداری از فرزندانشون، کم از خانمها ندارن و خانمها فقط به واسطۀ غریزۀ خدادی مادری که طبیعت بهشون اهدا کرده، دلیل بر این نیست که والدین خوبی باشن! پدرا احساسشون به فرزندانشون غریزی نیست و حالت اکتسابی داره. احساس مسئولیت ارتباطی به غریزه نداره و متأسفانه مثالهای فراوون در تأیید این مسئله وجود داره، چه مذکر و چه مؤنث... جنس در این مورد هرگز اهمیتی نداره!

"مرخصی پدری"

2012-01-24T09:47:00.000+01:00

بعد از چند هفته ای وقفه در ورزش امروز بالاخره دوباره همت کردم و از سر گرفتمش. راستیاتش همه اش هم تقصیر من نبود :) کارت عضویت رو به صورت ترمی میدن و کارت من تا آخر سال قبل اعتبار داشت. گفتم بعد از تعطیلات تمدیدش می کنم. بعد از تعطیلات هر چی برای مسئولش ایمیل دادم و تلفن زدم، خبری ازش نبود که نبود. پیش خودم گفتم که لابد سرش شلوغه و فرصت نکرده که جواب من رو بده. بعد از گذشت یک هفته، دیدم که نه خیر، هیچ خبری ازش نشد! وقتی با بخششون تماس گرفتم، کاشف به عمل اومد که شش ماهی برای مراقبت از بچه در خونه هستن و مرخصی تشریف دارن :) خلاصه، میبینین که زیاد هم بی ربط نمیگفتم...
در مورد مراقبت از بچه نوشتم، نمیدونم که این جریان آیا توی کشورهای دیگه هم هست و یا فقط خاص اینجا و کشورهای شمالیه! در هر حال طبق قوانین اینجا، همونجور که مادرها پس از وضع حمل حق مرخصی دارن و میتونن برای مراقبت از نوزادشون توی خونه بمونن، پدرها هم از همین حق و حقوق برخوردارن، البته زمانش کوتاهتره. چند وقت پیش حتی صحبت از این بود که خیلی از پدرا از این مرخصیشون اصلاً استفاده نمیکنن و خلاصه خانمها از این مسئله کلی شاکی بودن. صحبتها و پیشنهادات تا به اون مرحله هم رسید که یک قسمت از مرخصی رو برای پدرها اجباری کنن، یعنی به جای این که مثلاً مادر الزامآً دو سال از محیط کار دور باشه، یک قسمتیش رو پدر توی خونه بمونه و از بچه مراقبت کنه. مسلماً نظرات له و علیه این جریان زیاد هست و من در اینجا به هیچ عنوان نمیخوام وارد اون مقوله بشم، ولی اونچه که مسلمه اینه که خیلی خوبه که این امکان برای پدرایی که احساس مسئولیت در قبال بچه هاشون به این شکل رو هم میکنن، این امکان براشون فراهم باشه که یک مدتی رو هم به جای مادرا توی خونه بمونن و از اون دوران اطفالشون لذت ببرن. خلاصه که این "مرخصی پدری" ایدۀ بسیار خوبیه که امیدوارم یواش یواش به کشورهای دیگه هم سرایت بکنه...

ایمان (Tro)

2012-01-23T07:06:00.000+01:00

Marie Fredriksson - Tro

Tro
ایمان
Jag vill känna tro
می خواهم ایمان را احساس کنم
Jag vill känna morgondagen nalkas här i lugn och ro
می خواهم نزدیک شدن فردا را به اینجا به آرامی احساس کنم
I en vintervärld, finns det någon tro
در دنیایی زمستانی، ایمانی وجود دارد؟
Jag vill känna önskan om en tid så ljus som friheten
می خواهم آرزوی زمانی چنان روشن را به سان آزادی احساس کنم
Känna tro igen
ایمان را دوباره احساس کنم

Drömmarna vi har känns som bleka höstar
رؤیاهای ما چون خزان بیرنگ حس میشوند
Där har sommaren redan regnat bort
در آنجا تابستان دیگر با بارانی محو گردیده است
Det spelar ingen roll hur vi gråter våra tårar
اینکه ما چگونه اشک بریزیم بی اهمیت است
Svaren är en viskning i en värld långt bort
پاسخ، نجوایی در دنیایی در دوردستهاست

Tro
ایمان
Jag vill känna tro
می خواهم ایمان را احساس کنم
Jag vill känna morgondagen nalkas här i lugn och ro
می خواهم نزدیک شدن فردا را به اینجا به آرامی احساس کنم
I en vintervärld, finns det någon tro
در دنیایی زمستانی، ایمانی وجود دارد؟
Jag vill känna önskan om en tid så ljus som friheten
می خواهم آرزوی زمانی چنان روشن را به سان آزادی احساس کنم
Känna tro igen
ایمان را دوباره احساس کنم

Att vilja men inte känna är nog så svårt
برگزیدن لیک حس نکردن به گمانم صعب است
Att se men inte höra
دیدن ولی نشنیدن
Du vände dig bort
تو روی برگرداندی
Du sa: Inget här är givet, för sådant är livet
گفتی: هیچ چیز مبرهن نیست، زیرا زندگی این است
I mina ord finns ingen önskan eller någon lust och längtan
در کلام من نه آرزویی موجود است و نه میل و تمنایی

Tro
ایمان
Jag vill känna tro
می خواهم ایمان را احساس کنم
Jag vill känna morgondagen nalkas här i lugn och ro
می خواهم نزدیک شدن فردا را به اینجا به آرامی احساس کنم
I en vintervärld, finns det någon tro
در دنیایی زمستانی، ایمانی وجود دارد؟
Jag vill känna önskan om en tid så ljus som friheten
می خواهم آرزوی زمانی چنان روشن را به سان آزادی احساس کنم
Känna tro igen
ایمان را دوباره احساس کنم

Tro
ایمان
Jag vill känna tro
می خواهم ایمان را احساس کنم
Jag vill känna morgondagen nalkas här i lugn och ro
می خواهم نزدیک شدن فردا را به اینجا به آرامی احساس کنم
I en vintervärld, finns det någon tro
در دنیایی زمستانی، ایمانی وجود دارد؟
Jag vill känna önskan om en tid så ljus som friheten
می خواهم آرزوی زمانی چنان روشن را به سان آزادی احساس کنم
Känna tro igen
ایمان را دوباره احساس کنم

آن ایام یاد باد!

2012-01-22T19:28:00.000+01:00

آدم وقتی جوونه شاید اونقدرا قدر دوستهاش رو ندونه، ولی سن آدم هر چی بالاتر میره این نیاز رو بیشتر احساس میکنه که به دنبال دوستای قدیمیش بگرده، دوستایی که شاید سالیان ساله که ازشون هیچ خبری نداشته و دائماً بهشون فکر میکرده. پدیدۀ خیلی عجیبیه!
توی حال و هوای خودم بودم و داشتم از فراغت روز یکشنبه با لم دادن جلوی تلویزیون لذت میبردم که تلفنم زنگ زد. دوستی خیلی قدیمی بود، دوست دوران مدرسه. خیلی وقت پیش ردش رو پیدا کرده بودم و با هم یکباری هم تلفنی صحبت کرده بودیم ولی بعد از اون دیگه هیچ خبری ازش نداشتم. این مدت هم اینقدر که درگیر مسائل خودم بودم که اصلاً به کل فراموشش کرده بودم. از شنیدن صداش خیلی خوشحال شدم. کلی با هم صحبت کردیم و از هر دری سخن گفتیم. بعد از صحبت باهاش انگار تموم خاطرات گذشته امون با هم زنده شده بودن، خاطراتی که مدتهای مدید بود که اون گوشه های ذهنم قایم شده بودن...
توی دبیرستان سال آخر با هم توی یک کلاس بودیم ولی هیچوقت رفقای نزدیک به حساب نمیومدیم. شاید به خاطر این بود که کلاسمون خیلی بزرگ بود، شاید هم به قول خودش که بعدها بهم گفت من از شاگردهای جلو نشین بودم و هیچوقت شاگردهای عقب نشین رو نگاه نمیکردم! وقتی توی اون شرایط سخت جلای وطن کردم چندین سال طول کشید تا برای اولین بار سری به وطن بزنم. توی اون سفر اول برای اولین بار بعد از چند سال دیدمش. بهم گفت که اون هم میخواد که از کشور خارج بشه، شاید به همون کشوری که ما مشغول تحصیل بودیم. یک باری هم با هم به دیدن یک فیلم توی سینما رفتیم و کلی از آینده صحبت کردیم... تا بالاخره خبرش اومد که خارج شده، و توی پایتخت رفته بود پیش یکی دیگه از بچه های قدیمی. باهام تماس گرفت و گفت که قصد داره به شهر ما بیاد. روزی که قرار بود بیاد هیچوقت از خاطرم نمیره. اون موقعها من در کنار درس روزنامه فروشی میکردم و توی شهر همه جا رو با دوچرخه میرفتم. ساعت ورود قطارش رو میدونستم. از سر کار صبحگاهان تصمیم داشتم که یکسره به پیشوازش برم. کارم یک کمی طول کشید. وقت زیادی نداشتم و باید با عجله خودم رو به راه آهن میرسوندم. با سرعت هر چه تمومتر مشغول رکاب زدن شدم. در این شتابم چیزی که همیشه موقع دوچرخه سواری ازش وحشت داشتم، اون روز به سراغم اومد: چرخهای دوچرخه توی ریلهای تراموا گیر کرد. وقتی چنین اتفاقی میفته، دیگه کنترل کردن فرمون تقریباً غیر ممکنه... و فقط صدای سوت ترمز تراموایی رو که در فاصلۀ چند سانتیمتری من موفق شده بود اون هیولای چند ده تنی رو متوفق کنه، پست سرم شنیدم... اینجاییها میگن: فرشته ها نگهبانت بودن!
هر چی به اون دوران فکر میکنم همه اش خاطرات خوب به ذهنم میاد: روزهایی رو که با هم به روزنامه فروشی میرفتیم و بعدش میومدیم خونه از فرط گرسنگی یک کیلو برنج، یک مرغ درسته و یک کیلو نون رو دو نفری میبلعیدیم، چقدر شبا مینشست و از عشقش توی وطن صحبت میکرد و اینقدر که ترانۀ الهۀ ناز استاد بنان رو توی اون مدت گوش داده بود نوار بیچاره دیگه داشته از ریخت و قیافه میفتاد... چه میشه گفت؟! به جز آهی که از سینه برمیاد! یاد اون دوران به خیر باد! یاد جوونیها به خیر باد!

پاروها آماده

2012-01-21T20:02:00.000+01:00

چه هوایی بود امروز در این شهر! برف ناگهانی به سراغ این دیار اومد، برفی دیررس. ولی وقتی اومد دیگه رحم و مروت در کارش نبود. در عرض چند ساعت چنان بارید و چنان بر زمین نشست که آدم احساس میکرد که آسمون داره انتقام این چند ماه رو از ما میگیره... میگن این دفعه دیگه مثل دفعۀ قبل که مثل اومدنش رفت، نیست و روی زمین باقی خواهد موند. خوشا به حال اونایی که باید پارو رو به دست بگیرن و پارو کنن P:... پاروها آماده است؟ :-)

امروز دشت اول در تلاش به دنبال آشیونه بود. تا از ساختمون خودمون رو به ماشین برسونیم چنان این برف دل انگیز بر سرمون بارید که وقتی توی ماشین نشستیم درست مثل آدم برفی ها شده بودیم! تنها چیزی که توی اون موقعیت کم بود این بود که دو تا گردو جای چشمامون بذارن و یک هویج توی دهنمون که دیگه به معنای واقعی کلام یک آدم برفی تمام و کمال بشیم :) در ضمن آشیونه هم به لعنتی نمیارزید و اصلاً ارزش رفتن و دیدن رو نداشت! ولی خوب دیگه باید رفت و دید، اینقدر سرک توی آشیونه های ملت کشید تا بالاخره یک جای معقول رو پیدا کرد... در انتها فقط جوینده است که یابنده خواهد شد!

لحظه را دریاب!

2012-01-20T07:51:00.000+01:00

با دوست خیلی خوبی دیشب صحبت میکردم. مدتها بود ازش خبر نداشتم و یک کمی ازش گله کردم که بابا یک خبری از خودت بده. وقتی خبر نمیدی آدم نگران میشه! درد دلش باز شد و از دلیل خبر ندادنش برام گفت. دل پری داشت از دست فرزند، فرزندی که توی این سن و سال خون به دلش کرده، چنان که نه راه پیش داره و نه راه پس! مکالمه خیلی طولانی شد، طولانی تر از اونی که تصورش رو میکردم. سعی کردم که دلداریش بدم و بهش امید بدم. تلاش کردم که بهش بگم که بالاخره درست میشه و جوونا همیشه در ابتدا سردرگم هستند و به طریقی راهشون رو پیدا میکنن... ولی هم اون میدونست و هم من ته دلم میدونستم که فقط دارم بهش امید واهی میدم، چون بعضی وقتها سر کلاف که از دست در رفت دوباره به چنگ آوردنش دیگه کار ساده ای نیست... و چقدر برای والدین سخته که امید از فرزندانشون ببرن، و بشینن و تماشاگر محو شدنشون باشن...
بعد از این مکالمه احساس کردم که سرم به اندازۀ یک هندوانه روی سرم سنگینی میکنه. از فکر این دوستم نمیتونستم بیرون بیام و در انتها کاری هم از من برنمیومد چون در مورد بعضی از آدما "نرود میخ آهنین بر سنگ"... ولی در عین این سنگینی سر، ته دلم احساس خوشحالی میکردم! یک لحظه از خودم بدم اومد که چطور ممکنه که دوستت اینچنین پریشون و آشفته باشه و توی دوست، احساس شعف و شادمانی بکنی؟! از چی خوشحالی اصلاً، عموناصر؟! چند لحظه ای طول کشید تا تونستم افکارم رو جمع و جور کنم و در نهایت ارشمیدس وار در درونم آوایی برآورده شد که "یافتم!". احساس کردم که من خیلی خوشبختم... و این خوشبختی رو باید تقسیم میکردم... و پس از چند دقیقه خودم رو در حال نوشتن جملات زیر یافتم:

پسرم
بعضی وقتا ما آدما بعضی چیزا رو توی زندگی خیلی واضح و مبرهن میبینیم و یادمون میره که زندگی ممکنه خیلی کوتاهتر از اونی باشه که ما فکرش رو میکنیم. دلم میخواد فقط بدونی که چقدر بهت افتخار میکنم. افتخار میکنم که اینقدر بچۀ خوبی از آب دراومدی، اینقدر زود مرد شدی و راهت رو پیدا کردی و روی پاهای خودت ایستادی. افتخار میکنم که تونستم انسانیت و انسان بودن رو بهت یاد بدم، و الحق که شاگرد خوبی بودی و والانصاف که فرزند خلف من هستی.
برای من هیچ چیز توی این دنیا مهمتر از خوشبختی تو نیست. حتی اگر ماهها و سالها هم ازم سراغی نگیری، و من فقط بدونم که حالت خوبه و از زندگیت راضی هستی، همین برام کافی خواهد بود.
خیلی دوستت دارم، اینو هرگز فراموش نکن!
بابا

زندگی کوتاهه و باید لحظات رو دریافت... فردا ممکنه خیلی دیر باشه... خیلی دیر!

شکر خدا را که رفت

2012-01-19T08:10:00.001+01:00

دیروز به طبق روال هر هفته مشغول به موسیقی بودم. شاید برای اونایی که به این مقوله نپرداخته باشن کمی شنیدن این که الان میخوام بگم عجیب باشه، ولی هر بار بعد از کلاس اینقدر شاد و پر از انرژی میشم که با هیچ احساسی توی این دنیا برام قابل مقایسه نیست. تمام هفته رو روزشماری میکنم تا اون روز بیاد و من برای چند ساعتی غرق در این دنیا بشم و اگر شده حتی برای چند لحظه دیگه به هیچ چیز دیگه ای فکر نکنم...
جالب بود که بعد از ارائۀ درسهای هفتۀ گذشته، ناگهان استاد گفت: میخوام تصنیفی رو بخونم که فقط برای عموناصره :) و شروع کرد به خوندن... و چه زیبا بود شعر و ترانه! الحق که بسیار به جا بود و خلاصه بعدش کلی خندیدیم... به روزگار بعضی وقتها فقط باید خندید!

پ. ن. جملات شعر رو زیاد جدی نگیرین چون هرگز از این خبرها نخواهد بود :)

روح انگیز - قهر دلبر

شکر خدا را که رفت
دلبر ز قهر از سرم
مردم ز خوی بدش
هجران بود خوشترم
آمد جای او ماهی بذله گو
چشم روزگار ندیده چو او
***
بیند اگر روی مهش
گردد یقین خاک رهش
خجلت کشد از نگهش
میرد به بخت سیه اش
کردم فدای او جان و دل
یکدم نبودم از او غافل
هر چه نکویی کردم
افزوده شد بر دردم
***
ندارد تربیت اثری بر بدان
رنج بیهوده جانا مکش بر کسان
کجا رود از خاطر
نقش روی چو ماهش
ای دلخواه
مهر و محبت هرگز اختیاری نباشد
جانا مه رو
کی بود بعد از او
دل به کسان
من وفا خواهم کس یار خود را

جان عشاق

2012-01-18T11:33:00.000+01:00

شجریان - جان عشاق
پیانو جواد معروفی

همای اوج سعادت به دام ما افتد
اگر تو را گذری بر مقام ما افتد
حباب وار براندازم از نشاط کلاه
اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد
شبی که ماه مراد از افق شود طالع
بود که پرتو نوری به بام ما افتد
به بارگاه تو چون باد را نباشد بار
کی اتفاق مجال سلام ما افتد
چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستم
که قطره‌ای ز زلالش به کام ما افتد
خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز
کز این شکار فراوان به دام ما افتد
به ناامیدی از این در مرو بزن فالی
بود که قرعه دولت به نام ما افتد
ز خاک کوی تو هر گه که دم زند حافظ
نسیم گلشن جان در مشام ما افتد
حافظ

"عبدالقادر بغدادی"

2012-01-17T07:24:00.000+01:00

چند روزی اینجا نبودم، یعنی هم بودم و هم نبودم! بارها اومدم و شروع به نوشتن کردم ولی بعدش از صرافت افتام. نوشتن باید توش احساس باشه، باید بازتاب روح باشه. دلم هم نمیخواست به قول رفیق قدیمیم فقط از "آب و هوا" بنویسم... راستش رو بخواید اصلاً حال و حوصله نداشتم و به همین خاطر هر چه که مینوشتم هم صرفاً از آب و هوا از آب درمیومد...
توی این چند ماه اخیر زندگیم دستخوش تحولاتی شد و در این تحولات که شاید خیلی از آدما به راحتی به روشی متمدنانه با هم کنار میان، متأسفانه من از این شانس برخوردار نبودم و به اندازۀ کافی آزار و اذیت دیدم. ولی نکتۀ مثبت توی کل این تحولات این بود که سرانجام تموم شد و دیروز به پایان رسید. حالا دیگه میتونم واقعاً از ته دل بگم که برای همیشه رهایی پیدا کردم، رهایی از دست کسایی که تفریحشون جنگ و دعواست و بدون مناظره و مشاجره یک چیزی توی زندگیشون کم احساس میشه! نمیتونم این احساسم رو توصیف کنم که چقدر خوشحالم از اینکه هیچ پل ارتباطیی باهاشون ندارم. هر روز صبح که از خواب بیدار میشم و چشمام رو باز میکنم، اولین فکری که به ذهنم خطور میکنه اینه که: عموناصر، باید هر روز به درگاه خداوند شکر کنی که هیچ چیز و هیچ موجود مشترکی با این قوم نداری، وگرنه تا آخر عمرت چنان درگیرت میکردن که هرگز راه فراری برات نمیذاشتن... و عموناصر، در عین حال باید ازشون سپاسگزار باشی، چون علی رغم تمام ناملایمات این چند ماه باز هم آسون گریختی و سهل جستی... و تمام مدت تنها صحنه ای که در پیش چشمام مجسمه عکس "عبدالقادر بغدادی"(*) روی پیش بخاری خونۀ عمواسدالله است... :)

* توضیح: برای اون دسته از خواننده هایی که فیلم دائی جان ناپلئون رو ندیدن یا دیدن و از یادشون رفته؛ در قسمت آخر داستان وقتی که سعید عاشق و دلخستۀ لیلی دختر دائی جان، با عمو اسدالله برای اولین بار به خونه اش میرن، عکسی بزرگ و قاب شده از یک عرب ملبس و تمام و کمال رو، روی تاقچه میبینه. با تعجب از اسدالله میرزا میپرسه که این کیه؟ بهش میگه: ناجی من! میگه عمو اسدالله با من شوخی میکنی؟ میگه: ببین، اگه یک وقتی توی دریا داری غرق میشی و در آخرین لحظه کوسه ای بیاد و تو رو از مرگ حتمی نجات بده، آیا تو عکسش رو قاب نمیگیری و به دیوار بزنی؟ باز سعید دستگیرش نمیشه و میپرسه: ولی این چه ربطی به این عکس داره؟! و اسدالله اینطور توضیح میده: من یک موقعی همسری داشتم و این آقایی که توی این عکس میبینی، همونیه که باهاش فرار کرد و رفت. من براش شعر حافظ میخوندم و از گل نازکتر بهش نمیگفتم، این یکی براش باد گلو میزد و... حالا تو بگو این ناجی من نیست و نباید عکسش برای همیشه اینجا باشه؟!

نیم ورقی کاغذ

2012-01-10T13:18:00.000+01:00

نمیدونم به دنبال چه کاغذی میگشتم که یادم افتاد که شاید توی کیف جیبیم باشه. مدتها بود که کیفم رو تجسس نکرده بودم. کیف پر از کاغذهای جور و واجور بود، بیشترشون شاید رسید خریدهایی بود که کرده بودم. یاد حرف یک نوجوونی افتادم که میگفت: فرق بین کیف یک بچه و یک بزرگسال همین رسیدهاست که معلموم نیست بزرگترها برای چی توی کیفشون جمع میکنن! ولی فقط کاغذ نبود توی کیفم، عکس هایی هم پیدا میشد، عکسهایی که جای همیشگی دارن اونجا و عکسهایی که از روز اول سرنوشتشون این بوده که مدتی اونجا باشن و بعدش به دور انداخته بشن... فقط فراموشی باعث شده بود که این عکسها توی این مدت اخیر خودشون رو از دید مخفی بکنن... فکری به سرم زد! پیش خودم فکر کردم که اگه این کاغذا رو کنار هم بذارم، یک بخشی از زندگیم رو میتونم مثل قطعات پازل کنار هم بچینم!... و به یاد نوشته ای افتادم که سالها پیش در جایی خونده بودم. نوشته ای که علی رغم کوتاهیش، خیلی حقیقتها در پسش نهفته است، نوشته ای که شاید داستان خیلی از ما آدمها باشه، فقط باید برگردیم و به دنبال کاغذ پاره هایی بگردیم که در اینجا و اونجای خونه هامون مخفی هستن!

نیم ورقی کاغذ

اثری از آگوست استریندبرگ

برگردان از عموناصر

آخرین قسمت بار اسباب کشی برده شده بود. مستأجر، مردی جوان با نواری ابریشمی سیاه بر گرد کلاهش، باری دیگر گردشی در خانه کرد تا مطمئن شود که چیزی را فراموش نکرده باشد. - نه، چیزی را فراموش نکرده بود، به هیچ وجه؛ و بدین سان خانه را ترک نمود، در راهرو، مصمم بر آنکه دیگر به آنچه که بر او در این خانه گذشته، فکر نکند. ولی اینجا را ببین، در راهرو کنار تلفن نیم ورقی کاغذ با پونزی چسبانده شده بود؛ و پر ازنوشته هایی با سبکهای گوناگون بود، بعضاً با مرکبی روان، بعضاً با مداد یا قلم قرمز.همه چیز در آنجا ثبت بود، همۀ این داستان زیبا که در این زمان کوتاه دو سال اتفاق افتاده بود؛ همۀ آن چیزهایی که میخواست فراموش کند مرقوم بود؛ قطعه ای از زندگی یک انسان بر نیم ورقی کاغذ.

ورقه را برداشت؛ از آن کاغذهای زرد رنگ کاهی بود که برق میزنند. کاغذ را برلبۀ پوشش شومینه قرار داد و چنانکه به روی آن خم شده بود شروع به خواندن کرد. اول اسم او نوشته شده بود: آلیس، زیباترین نامی که او سراغ داشت، زیراکه نامزدش بود. و عدد 11 15. عدد به مانند شمارۀ سرودهایی بود که در کلیسا خوانده میشود. سپس نوشته شده بود: بانک. شغلش بود. شغل مقدسی که به او روزی، خانه و همسر را عطا نموده بود، اساسی برای وجودش. ولی خط خورده بود! زیرا که بانک ورشکسته شده بود، ولیکن وی به دست بانکی دیگر نجات یافته بود، هر چند پس از مدتی کوتاه آمیخته به تشویش. سپس نوبت گلفروش و کالسکه ران بود. جشن نامزدی که در آن وی جیبهایی پر از پول داشت.

پس از آن: مبل فروش، پرده فروش: او زندگی تشکیل میدهد. شرکت حمل و نقل: آنان نقل مکان میکنند. دفتر فروش بلیط در اپرا: 50 50. آنها تازه عروس و دامادند و روزهای یکشنبه به اپرا میروند. بهترین لحظاتشان زمانیست که خود ساکت و بی صدا می نشینند و جذب زیبایی و هارمونی سرزمین افسانه ای در آن سوی پرده میشوند.

در اینجا نام مردی میاید که روی آن قلم خورده است. او دوستی بود که به درجاتی در جامعه رسیده بود، ولی نتوانست خوشبختی را حفظ کند و زمین خورد، چاره ناپذیر، و چاره ای به جز سفری دور نداشت. روزگار اینچنین شکننده است! در اینجا به نظر میاید که واقعه ای جدید در زندگی این زوج رخ داده باشد. با دستخط زنانه ای و با مداد نوشته شده است: "خانم". کدام خانم؟ - بلی، خانمی با شنلی بزرگ و با چهره ای دلسوز و مهربان، که به آرامی میاید و هرگز از سالن عبور نمیکند، بلکه از راهرو به اتاق خواب میرود.

زیر نام او دکتر ل نقش بسته است.

برای اولین بار در اینجا نام خویشاوندی به چشم میخورد. نوشته شده است "مامان". این مادرزن است که خود را در خفا ازچشمها به دور داشته تا مزاحمتی برای تازه عروس و داماد ایجاد نکند، ولی هم اکنون در زمان احتیاج فراخوانده شده، و با کمال میل میاید زیرا به او نیاز می باشد.

در اینجا خط خطیهایی به رنگ آبی و قرمز آغاز میگردد. دفتر کاریابی: مستخدمه نقل مکان کرده است، یا شخصی جدید قرار است که به کار گماشته شود. داروخانه. عجب! اوضاع تیره میگردد. شیربندی. در اینجا سفارش شیر داده میشود، از نوع پاستوریزه. بقالی، قصابی و غیره. امور مربوط به خانه از طریق تلفن انجام میگیرد؛ پس خانم خانه بر سر جای خود نمیباشد. نه، زیرا وی در بستر به سر میبرد.

باقی نوشته ها را دیگر نمیتوانست بخواند، چون چشمهایش بنای تیرگی و تاری گذاشته بودند، درست به مانند غریقی در دریا، زمانیکه دنیا را از دریچۀ آب شور باید ببیند. ولی آنجا که مرقوم بود: آژانس کفن و دفن. خود هویداست! - یکی بزرگ و یکی کوچک، یعنی، تابوت. و در پرانتز نوشته شده بود: از خاکستر.

پس از آن دیگر هیچ چیز نوشته نشده نبود. با خاکستر به پایان رسید؛ و روزگار اینچنین است.

او تکۀ کاغذ را برداشت، به آن بوسه ای زد و در جیب بغلش گذاشت.

ظرف دو دقیقه، دو سال از عمرش را از پیش چشم گذرانده بود.

زمانی که آنجا را ترک میگفت، خمیده نبود؛ برعکس سر را بالا گرفته، و چون انسانی خوشبخت و سربلند بود، زیرا که او احساس میکرد که مع هذا او زیباترینها از آنش بوده اند. چه بسیارند بخت برگشتگانی که هرگز چنین شانسی نداشته اند!

زندگی همینه، عموناصر؟

2012-01-09T18:52:00.000+01:00

امروز زمستون بالاخره سرکی به شهر ما کشید و با باریدن برف سطح شهر رو سفید کرد. دلم میخواست اینجا بودین و قیافۀ مردم رو میدیدین! واقعاً قیافه هاشون دیدن داشت. اینقدر خوشحال بودن که بعضیهاشون از شادی توی پوستشون نمیگنجیدن :) چی میشه گفت؟ اینا هم دلشون به برف زمستونشون خوشه دیگه! از اونطرف هم همه اش صحبت از آفتاب و جاهای گرمسیر میکنن... ملت غریبین جداً...
خوشحالی مردم ولی زیاد دوامی نخواهد داشت. یک بومیی توی فیسبوک نوشته بود که امیدوارم که برف حداقل چند روزی باقی بمونه، ولی کافی بود به پیش بینی وضع هوا برای همین امشب یک نگاهی بندازه و ببینه که امشب بارش برف تبدیل به بارون میشه و به امید خدا تا صبح که من بخوام قدم زنان خودم رو به سر کار برسونم، همه اش رو شسته و رفته :) الان اگه کسی از این شمالیها صحبتهای منو اینجا میتونست بخونه، پیش خودش میگفت: بابا، این یارو اجنبیه عجب جنس خرابی داره ها! همین یک ذره برف رو که دلخوشی ماست از ما دریغ میدونه :) خدا رو شکر که همکارهای من هیچکدوم هنوز زبون ما رو یاد نگرفتن و با اینکه نوشته های من مستقیم توی فیسبوک هم میره، هیچکدومشون سر از این "زبون عجیب و غریب" با حروف "بدقیافه" (از نظر اینا طبیعتاً) در نمیارن! چند وقت پیش که رفته بودم به بخش قبلی که توش کار میکردم، سری بزنم، یکیشون میگفت: راستی، میبینم یه چیزایی از تو توی فیسبوک میاد ولی من وقت همون c'est la vie, amunaaser رو میفهمم! راستی چی مینویسی تو؟! :) گفتم: قصه مینویسم، داستان تعریف میکنم! چقدر حیف که واقعاً شماها از نوشته های من مستفیض نمیشین... و تو دلم خندیدم و با خودم گفتم: خدای رو عز و جل که سر در نمیارین، وگرنه که تا حالا من رو از کار که بیکار کرده بودین هیچ، از این مملکت هم بیرون مینداختین! بعدش هم میگفتین این "کله سیاه" نامرد رو ببین که ما اینجا بهش پناه دادیم و حالا میره اونم به زبون خودش راجع به جامعۀ ما اظهار نظر میکنه. دست آخر هم لابد بهم میگفتین: حالا معنی زندگی همینه، عموناصر رو خواهی فهمید...:)

کاش بیرون فتد از سینه...

2012-01-08T19:33:00.000+01:00

کاش بیرون فتد از سینه دل زار مرا
کشت نالیدن این مرغ گرفتار مرا

شادی وصل تو یک لحظه و دانم که ز پی
آرد این خندۀ کم گریۀ بسیار مرا

گو مبر جانب گلشن قفسم را صیاد
بس بود ناله ای از حسرت گلزار مرا

آنکه آخر به صد افسانه به خوابم میکرد
کرد از خواب عدم بهر چه بیدار مرا؟

نیست گویایی ام از خویش چو طوطی مشتاق
این سخن هاست از آن آینه رخسار مرا

مشتاق اصفهانی

مرا در آتش افکندی...Məni atdın atəşə

2012-01-07T20:28:00.000+01:00

!Nasıl ömür geçti, dostum... bilmedik... bilmedik
به یاد خاطرات دوری که غم و شادی رو همزمان درم زنده میکنه...

Baba Mirzəyef (Mahmudoğlu) - Məni atdın atəşə

مني آتدين آي قيز آي قيز آتشه
ای دخترک، ای دخترک، در آتشم افکندی
مني آتدين آي قيز آي قيز آتشه
ای دخترک، ای دخترک، در آتشم افکندی
بسلمكدير عشقيني داييم پئشه م
پروردن عشقت، مدام پیشه ام شده
آتاجاغدين مني سئوديگيم، سؤيله بس نه ايچين
اگر میخواستی ازمن روی بگردانی ، بگو که دوست داشتنم از چه روی بود؟
دولدور عشقي شربت كيمي، وئر ايچيم
عشق را پر کن همچو شربت، بده تا بنوشم
سؤيله سؤيله، سنه بئله نه اولدو يار؟
بگو، بگو، تو را چه شد ای یار؟
آتاجاغدين مني سئوديگيم، سؤيله بس نه ايچين
اگر میخواستی از من روی بگردانی، بگو که دوست داشتنم از چه روی بود؟
دولدور عشقي شربت كيمي، وئر ايچيم
عشق را پر کن همچو شربت، بده تا بنوشم
سؤيله سؤيله، سنه بئله نه اولدو يار؟
بگو، بگو، تو را چه شد ای یار؟
چاغيريرام گل، هارالاردا قالميسان؟
تو را فریاد میکنم که بیا. کجا مانده ای؟
مني اينجيتمه،
مرا نرنجان
يالواريرام يار
التماست میکنم یار
مني آتما ترك ائتمه
از من روی مگردان، ترکم مکن
چاغيريرام گل، هارالاردا قالميسان؟
تو را فریاد میکنم بیا. کجا مانده ای؟
مني ترك ائتمه،
ترکم مکن
يالواريرام يار
التماست میکنم یار
مني آتما ترك ائتمه
از من روی مگردان، ترکم مکن
آتاجاغدين مني سئوديگيم، سؤيله بس نه ايچين
اگر میخواستی از من روی بگردانی، بگو که دوست داشتنم از چه روی بود؟
دولدور عشقي شربت كيمي، وئر ايچيم
عشق را پر کن همچو شربت، بده بنوشم
سؤيله سؤيله، سنه بئله نه اولدو يار؟
بگو، بگو، تو را چه شد ای یار؟
آتاجاغدين مني سئوديگيم، سؤيله بس نه ايچين
اگر میخواستی از من روی بگردانی، بگو که دوست داشتنم از چه روی بود؟
دولدور عشقي شربت كيمي، وئر ايچيم
عشق را پر کن همچو شربت، بده تا بنوشم
سؤيله سؤيله، سنه بئله نه اولدو يار؟
بگو، بگو، تو را چه شد ای یار؟
سؤيله سؤيله، سنه بئله نه اولدو يار؟
بگو، بگو، تو را چه شد ای یار؟
---
گئتمك ايسته ييرسن، (امان،امان...) بهانه سيز گئت
گر خواهان رفتنی، بی بهانه برو
اوياتما مورگولو خاطيره لرين
خاطرات مرده را زنده نکن
سسين همين سس دير، باخيشين اؤگئي
صدایت همان صداست اما نگاهت غریبست
گئديرسن، سسين ده ياد اولسون (باري...)
میروی، لااقل بگذار از صدایت یادی بماند
سن دنيز بوينونا آتيلميش چيچك
تو همچون شکوفه ای بر گریبان دریا
اوستونه دالغالار آتيلاجاقدير
موجها به رویت سرازیر خواهد شد
ساختا محبتين، ساختا سندتك، نه واخت سا اوستونده توتولاجاقدير
تا به کی محبت ساختگی، پنهان خواهد ماند
يوللار تك دؤشه نيب آياخلارينا
به مانند راه ها، به زیر پایت بیافتم و
سنه يالواريم مي؟
التماست کنم؟
بو مومكون دئييل
این امکان ندارد
قويمارام قلبيم تك ووقاريم سينا
نمیگذارم وقارم همچو قلبم بشکند
آلچاليب ياشاماق، عؤمور، گون دئييل
پست شدن و زیستن، عمر و زندگی نیست
دئميرم سن اوجا بير داغسان، اگيل
نمیگویم تو کوه بلندی ، خم شو
دئميرم علاجيم قاليبدير سنه
نمیگویم علاجم به دست توست
نه سن ده محبت قارا پول دئييل
محبت نه در دست تو پول سیاهیست
نه من ديلنچي يه م، ال آچيم سنه
و نه من گدایم تا پیش تو دست باز کنم
گئتمك ايسته ييرسن، نه دانيش، نه دين
رفتن میخواهی ، نه حرفی بزن و نه کلامی
يوخ اول اوزاقلار تك، دوماندا، چمده
از نظر دور شو، در دور دست ها، مثل مه و غبار
نه ييمي سئوميشدين، دئيه بيلمه دين
چه ام را دوست داشتی؟ نتوانستی بگویی
اينديسه يوز عئيب گؤرورسن من ده
که حالا در من صد عیب میبینی
---
گؤزوم يول دا قالدي قالدي، آي گؤزل
چشمم، خیره به راهت ماند، ای زیبا
گؤزوم يول دا قالدي قالدي، آي گؤزل
چشمم، خیره به راهت ماند، ای زیبا
پاييز اولدو، يارپاقلار اولدو خزل
پاییز شد و برگها خزان
يوللارينا باخا باخا قالدي گؤزلريم
چشمم، خیره به راهت ماند، ای زیبا
سنه چاتسين اورگيمده كي سؤزلريم
تا حرف دلم به تو برسد
سؤيله سؤيله، سنه بئله نه اولدو يار؟
بگو، بگو، تو را چه شد ای یار؟
يوللارينا باخا باخا قالدي گؤزلريم
چشمم، خیره به راهت ماند ، ای زیبا
سنه چاتسين اورگيمده كي سؤزلريم
تا حرف دلم به تو برسد
سؤيله سؤيله، سنه بئله نه اولدو يار؟
بگو، بگو، تو را چه شد ای یار؟
سؤيله سؤيله، سنه بئله نه اولدو يار؟
بگو، بگو، تو را چه شد ای یار؟
چاغيريرام گل، هارالاردا قالميسان؟
تو را فریاد میکنم. کجا مانده ای؟
مني ترك ائتمه
ترکم مکن
يالواريرام يار،
التماست میکنم
مني آتما، ترك ائتمه
از من روی مگردان، ترکم مکن
چاغيريرام گل، هارالاردا قالميسان؟
تو را فریاد میکنم بیا. کجا مانده ای؟
يالواريرام يار،
التماست میکنم
مني آتما، ترك ائتمه
از من روی مگردان، ترکم مکن
يوللارينا باخا باخا قالدي گؤزلريم
چشمم، خیره به راهت ماند ، ای زیبا
سنه چاتسين اورگيمده كي سؤزلريم
تا حرف دلم به تو برسد
سؤيله سؤيله، سنه بئله نه اولدو يار؟
بگو، بگو، تو را چه شد ای یار؟
يوللارينا باخا باخا قالدي گؤزلريم
چشمم، خیره به راهت ماند ، ای زیبا
سنه چاتسين اورگيمده كي سؤزلريم
حرف دلم به تو برسد
سؤيله سؤيله، سنه بئله نه اولدو يار؟
بگو، بگو، تو را چه شد ای یار؟
سؤيله سؤيله، سنه بئله نه اولدو يار؟
بگو، بگو، تو را چه شد ای یار؟
سؤيله سؤيله، سنه بئله نه اولدو يار؟
بگو، بگو، تو را چه شد ای یار؟

روز از نو و روزی از نو

2012-01-06T22:31:00.001+01:00

امروز اینجا برعکس جمعه های دیگه روز تعطیل بود یا به عبارتی هنوز هم هست چون به نیمۀ شب هنوز پاسی مونده. نمیدونم دقیقاً چطور میشه اسم این روز رو ترجمه کرد، ولی اولین کلمه ای که به ذهنم میرسه سیزده بدره، یعنی درست سیزدهمین روز بعد از روز تولد مسیحه. نمیدونم که آیا اینا این سنت رو از روی ما کپی کردن یا ما از اونا، ولی از اونجایی که سنتهای ما قدمت خیلی زیادی دارن به احتمال خیلی زیاد گزینۀ اول محتملتره. در مجموع اگر به سنتهای مربوط به اعیادمون نگاهی بندازیم از این چیزهای مشترک زیاد میشه پیدا کرد، مثلاً همونجور که ما توی عید نوروز تخم مرغ رنگ میکنیم، اینها هم توی عید پاکشون همون کار رو انجام میدن، یا مراسم قاشق زنی که در خونه ها میرن و ملت چیزی توی کاسه ها میریزن، عیناً در اینجا هم توی عید پاک انجام میشه، یعنی بچه ها با لباسهای رنگ و وارنگ در خونۀ همسایه ها رو میزنن و طلب شیرینی و شکلات میکنن...
به هر صورت تعطیلی این جمع باعث شد که آخر هفتۀ ما طولانی تر بشه. هفته ای که گذشت با اینکه هفتۀ کاری معمولی بود ولی هنوز خیلی ها مرخصی بودن و از ترافیک سبک توی خیابونها کاملاً مشهود بود که شهر حالت معمولی نداره، به خصوص وقتی مدارس هم تعطیل باشن، اثرش بیشتر در خلوتی شهر مشخص میشه. از دوشنبه ولی دیگه اوضاع به حالت عادی خودش باز خواهد گشت، مدارس باز میشن و همۀ اونایی که تعطیلات دو هفته ای داشتن دوباره به زندگی عادی برمیگردن، به قولی دوباره روز از نو و روزی از نو... و دیگه تا چند ماه دیگه از تعطیلات در این دیار خبری نخواهد بود!

دندان طمع؟

2012-01-05T10:17:00.000+01:00

از قدیم و ندیم میگفتن که دندونی رو که خراب و پوسیده است باید کند و انداخت دور، دندون طمع رو، دندون آز رو و دندون بدیها رو... راستش، دندون عموناصر بندۀ خدا به جز خوبی و نیکی در حقش نکرده بود :) تا آخرین لحظه زحمتش رو براش کشیده بود و عموناصر هم تا اونجایی که در توانش بود ازش مراقبت کرده بود. بارها و بارها وقت ناخوشی اون رو به دست طبیب سپرده بود و هر طبیبی به سهم خودش اون رو زیر چرخ خودش برده بود... ولی دیگه به جایی رسید که ضرر بودنش بیشتر از نبودنش بود و باید باهاش خداحافظی میکرد... ولی مگه دل میکند این دندون! تا آخرین ثانیه جنگید که توی آرواره سنگر خودش رو حفظ کنه، ولی هر چی اون سرسخت بود، طبیب که کمربه قتلش به طور جدی بسته بود، سرسخت تر! سرانجام هم قطعه ای کوچیک از خودش رو در اونجایی که چندین دهه در خدمت سرورش بود، به جای گذاشت :)
وقتی از پیش دندونپزشک بیرون اومدم، احساس میکردم که نیمه ای از صورتم وجود خارجی نداره. بهم مژدۀ دردهای شدید رو بعد از چند ساعت داده بودن و گفته بودن که باید توی چند ساعت آینده خودت رو به مسکن ببندی. عجله داشتم و باید خودم رو به سر کلاس میرسوندم. ولی با این حلق بیحس شده مگه میشد آواز خوند. طبیب بهم گفته بود که آواز خوندن رو امروز دیگه فراموش کن! توی راه سعی کردم که کمی تمرین کنم. دیدم که نه اونقدرها هم اوضاع وخیم نیست و میشه یک صدایی از خود درآورد... سر وقت به کلاس رسیدم. پانسمانی که روی جای خالی این "عزیز از دست رفته" گذاشته بودن، حالا دیگه قرمز یکدست شده بود. پانسمان رو عوض کردم و آماده نشستم. استاد و همکلاسیها از جریان خبر داشتن. نوبت خوندن من که رسید، گفتم من تلاش خودم رو میکنم، اگر نشد به بزرگواری خودتون ببخشید :) و در انتها اونقدرها هم بد از آب در نیومد، ولی تموم که شد، احساس کردم که تمام حفرۀ دهنم پر از خون این شهید تازه از دست رفته است... و ادامه در کلاس به طور فعال دیگه امکان ناپذیر بود، بنابرین تا آخرش مثل بچه های خوب ساکت نشستم و به نوای خوش آواز استاد و همکلاسیها گوش دادم، به امید اینکه هفتۀ دیگه طبیعت کار خودش رو کرده باشه و فقدان این عضو دیگه جزئی از وجود شده باشه... چون در انتها آدم به همه چیز توی زندگی عادت خواهد کرد، حتی نبود عزیز!

غریبۀ خواننده

2012-01-03T19:08:00.001+01:00

از پنجرۀ اتاقم نگاهی به بیرون انداختم تا شاید ببینم هوای بیرون به چه شکلیه ولی چیزی پیدا نبود. هوا دیگه تاریک شده بود ولی توی تاریکی دم غروب، غروبی که نه سرش معلوم بود و نه تهش، حرکت درختها رو میشد دید که در برابر باد سهمگین سر خم میکردن. از دیشب خبر از طوفان داده بودن اما فکر نمیکردم که به این زودی به سراغمون بیاد، این مهمون ناخونده که توی چند هفتۀ اخیر زیاد بهمون سر زده بود... وقت رفتن بود و دست از کار کشیدن، هر چی بیشتر منتظر میموندم شاید بدتر میشد! حالا دیگه صدای ضربات بارون که محکم خودشون رو به شیشه ها میکوبیدند، قابل شنیدن بود. رایانه رو خاموش کردم و شال و کلاه کردم، البته نه از شالی خبر بود و نه از کلاهی! آخه میدونین، بهم از قدیما گفته بودن: پسر، آخه تو چرا اینقدر کله شقی؟ آدم توی سرما باید خودش رو بپوشونه... و جواب من با لبخندی همیشه این بود: تا دمای هوا به ده درجه زیر صفر نرسه، نیازی به دستکش و شال و کلاه نیست...
وقتی به بیرون ساختمون رسیدم، تازه فهمیدم که عجب محشر کبرایی بوده اینجا! همه چیز از پشت شیشه های پنجره یک جور دیگه به نظر میاد، همه چیز و همه کس، حتی آدما! با خودم گفتم بذار قبل از رفتن برم و نفسی بکشم، چون توی این هوای مطبوع خدا میدونه که کی به مآمنی برسم و فرصت اینکار رو پیدا کنم. تا محل نفسکشی ده متری بیشتر فاصله نبود. باز کردن چتر برای این چند متر ارزش نداشت، اونم با اون "نسیم" دل انگیزی که میوزید! ولی توی همون چند متر آسمون با دل پرش انتقام خودش رو ازم گرفت و تا میتونست بر سرم گریست!
نفسگاه برعکس همیشه که معمولاً توی اون ساعت روز مشتریهای پر و پاقرص خودش رو داشت، عاری از هر گونه جنبنده ای بود، یعنی در هر حال جنبنده هایی که برای این حقیر قابل رؤیت بودن. به محض ورود، پشت سرم خانمی که سوار بر دوچرخه بود، اونم توی اون هوا، به سرعت از جلوی من گذشت و من هم با بی اعتنایی مشغول به کار خودم شدم. دیدم دوچرخه رو اون پشت پارک کرد و به سرعت داخل نفسگاه شد. پیش خودم گفتم، حتماً بندۀ خدا ساعتهاست که نفسکشی نکرده و نفس خونش شدیداً افتاده که اینقدر عجله داره! به سرعت از توی کیفش تلفنش رو درآورد و به همراهش نفسی گیروند. اصولاً آدم فضولی نیستم ولی حرکاتش برام خیلی بامزه بود. زیرچشمی داشتم به کاراش نیم نگاهی مینداختم، ولی ظاهراً روم به طرف دیگه بود. یک دفعه شنیدم که داره صحبت میکنه. فکر کردم حتماً با تلفنشه، ولی بلافاصله متوجه شدم که روش به منه! سربرگردوندم به طرفش، داشت میگفت: میخوام آواز بخونم، تولد دوستمه، از نظر شما اشکالی نداره؟! با لبخندی که آمیخته به تعجبم بود گفتم: نه، به هیچ وجه، خیلی هم عالیه... حالا دیگه با کنجکاوی بیشتری به مکالمۀ تلفنیش داشتم گوش میدادم...
- سلام، خوبی؟ مامانت خونه است؟... آها، رفته دکتر؟ آره راست میگی ها، بهم گفته بود که قراره پیش دکتر بره... باشه عزیز دلم، به همراهش زنگ میزنم... خداحافظ!
بعد تلفن رو قطع کرد و دوباره مشغول شماره گرفتن شد. من دیگه تقریباً کار نفسگیریم رو به اتمام بود، بنابرین چاره ای جز این نداشتم که مأمنی رو که من رو برای چند دقیقه از شر باد و بارون رهانیده بود، ترک کنم. اگر بیشتر هم وایمیستادم دیگه صورت خوشی نداشت. چتر رو باز کردم و زدم به باد و بارون... هنوز چند متری از از اونجا دور نشده بودم که صدای آوازی از میون همهمۀ باد به گوشم خورد... تولد، تولد، تولدت مبارک... تولد، تولد، تولدت مبارک... صورت رو برگردوندم و باد که حالا جهت رو عوض کرده کرده بود قطره های بارون رو به صورتم کوبید... دیدم بعد از من یک نفر دیگه به اونجا اومده و داره با دهانی باز از حیرت، اون غریبۀ خوانندۀ در طوفان رو تماشا میکنه... با خودم اندیشیدم: ای کاش همۀ ما آدما در دوستیهامون اینقدر خالص و بی ریا و باصفا بودیم... ای کاش... ای کاش واقعاً!

از دل نرود هر آنچه از دیده برفت

2012-01-02T19:06:00.001+01:00

دیشب که میخواستم برم بخوابم بعد از یک هفته و اندی دوباره سر کار رفتن یک کمی سخت به نظر میومد ولی وقتی به اتاقم رسیدم و پشت میزم نشستم، دیدم اونقدرها هم بد نبوده. بعضی از آدما برای توی خونه نشستن انگار ساخته نشدن و ظاهراً عموناصر هم یکی از اوناست. دارم به این فکر میکنم، اون روزی که مجبور بشم دیگه برای همیشه دست از کار کردن بکشم، چقدر برام سخت خواهد بود... ولی خوب به قول اینا "اون روز و اون رنج" ("حالا کو تا اون روز"... ترجمۀ بعضی از اصطلاحات از یک زبون به زبون دیگه تقریباً غیرممکنه!)
یک سری چیزا رو انگار از موقعی که پاتو توی این دنیا میذاری، روی پیشونیت نوشتن، توی خونته. از موقعی که چشمام رو توی این دنیای نامرد باز کردم، شاید اولین کلمه ای که یاد گرفته باشم، محبته! تصورم همیشه این بوده که شاید همۀ مسائل و مشقات زندگی رو بشه باهاش حل کرد، دوای هر دردیه. امروز چیزی بهم گفته شد که بر تمام باورهام توی این چند صباحی که از عمرم میگذره، صحه گذاشت و اگر به اندازۀ ارزنی شک در این باور کرده بودم، فهمیدم که اشتباه نمیکردم! بهم گفته شد که: تو، عموناصر، دور یا نزدیک محبتت همیشه احساس میشه! پس درسته، محبت هرگز جای دور نمیره؟ یعنی اینکه میگن: تو نیکی میکن و در دجله انداز... مهر و محبت یعنی به بودن فیزیکی در کنار هم ربطی نداره؟ یعنی مهر آدما توی دلشونه و حتی اگه فرسنگها از هم دور باشن هم، بعد مکان و زمان کوچیکترین خدشه ای درش وارد نمیکنه؟ یعنی از دل نرود هر آنچه از دیده برفت... پس تکلیف پلیدان این وسط چی میشه؟! اونایی که چشم دیدن محبت رو ندارن؟ اونایی که به جز از بدذاتی و بدسگالی در سر ندارن؟ اونایی که طاقت دیدن محبت رو ندارن؟ ... عیبی نداره! اونا هم یک روزی خواهند فهمید! اونا هم حتی اگه یک روز از عمرشون باقی مونده باشه، سرانجام پی به این واقعیت خواهند برد که چه چیزایی رو توی زندگی با تنگ نظری و خباثتشون از دست دادن، و خواهند دونست که در انتها زندگی معنایی نداره مگر عشق و عاطفه!

بگذر ز من ای آشنا

2012-01-01T16:48:00.001+01:00

بعضی از ترانه ها هیچوقت قدیمی نمیشن، فقط انگار یه جورایی از یاد آدم میرن. کافیه با تلنگری دوباره در خاطر آدم زنده بشن، و با زنده شدنشون هزاران هزار خاطرۀ دیگر رو در آدم زنده کنن... داشتم فیلمی نگاه میکردم که توش این ترانه رو میخوندن... تمام موهای بدنم سیخ شد!

عارف - عشق تو نمیمیرد

بگذر ز من ای آشنا

چون از تو من دیگر گذشتم
دیگر تو هم بیگانه شو
چون دیگران با سرگذشتم
میخواهم عشقت در دل بمیرد
میخواهم تا دیگر در سر یادت پایان گیرد
بگذر ز من ای آشنا
چون از تو من دیگر گذشتم
دیگر تو هم بیگانه شو
چون دیگران با سرگذشتم
هر عشقی میمیرد
خاموشی میگیرد
عشق تو نمیمیرد
باور کن بعد از تو دیگری
در قلبم جایت را نمیگیرد
هر عشقی میمیرد
خاموشی میگیرد
عشق تو نمیمیرد
باور کن بعد از تو دیگری
در قلبم جایت را نمیگیرد
هر عشقی میمیرد
خاموشی میگیرد
عشق تو نمیمیرد
باور کن بعد از تو دیگری
در قلبم جایت را نمیگیرد
هر عشقی میمیرد
خاموشی میگیرد
عشق تو نمیمیرد
باور کن بعد از تو دیگری
در قلبم جایت را نمیگیرد
هر عشقی میمیرد
خاموشی میگیرد
عشق تو نمیمیرد
باور کن بعد از تو دیگری
در قلبم جایت را نمیگیرد

زمزمه های نخستین روز سال

2012-01-01T13:27:00.000+01:00

بالاخره سال 2011 به پایان رسید. این اولین نوشتار من در سال جدیده، سالی که با روزی بارونی شروع شد. صبح با صدای شدید بارون از خواب بیدار شدم. نه به اون باد و سرمای دیشب و نه به این هوای امروز...
مطمئناً خیلیها موقع تحویل سال خیلی قولها به خودشون دادند. با خود میعادهایی کردند و امیدشون به این بود که شاید بتونن حداقل قسمتی از اونا رو به تحقق برسونن! من اما هیچ قولی به خودم ندادم چون میدونستم که دادن قول به خویشتن خویش فرق زیادی نداره! آدم حرف خیلی ممکنه بزنه ولی وقتی پای عمل به میون بیاد همه اش باد هواست. چیزی رو که ولی هیچکس نمیتونه ازم بگیره، امیده! امید به آینده، امید به زندگیی روشنتر، امید به فردا. لیوان هیچوقت پر نبوده و هرگز نیز پر نخواهد بود. لیوان همیشه نیمه پره... و من خوشحالم از پر بودن اون نیمه اش، خوشحالم از اینکه تا به امروز زندگی بدی نداشتم، خوشحالم از اینکه به خیلی از آرزوهام توی زندگی رسیدم، خوشحالم از اینکه مالک سلامتیم هستم، خوشحالم از اینکه جوون خوبی رو به این جامعه تحویل دادم، خوشحالم از اینکه زنده ام و زندگی میکنم، خوشحالم از اینکه میتونم هنوز دوست داشته باشم و خوشحالم از اینکه کسایی توی این دنیا وجود دارن که دوستم دارن... بقیه اش دیگه به پشیزی نخواهد ارزید!
امیدم خیلی زیاده! امید به این دارم که این سال بهتر از سال قبل باشه و با حتی بهتر از سالهای قبل، ولی دیگه یاد گرفتم که توی زندگی توهم نداشته باشم. اگر تا به چندی پیش هم هنوز گوشه هایی از توهمات توی ذهنم پدیدار بود، دیگه الان وجود خارجی ندارن. میدونم که این سال هم باز بازیهایی فقط مخصوص من برام آماده کرده. میدونم که زندگی به مانند بچه های کوچیکه، که در عین معصومیت بسیار خبیث میتونه باشه. درست مثل اون موجودات کوچولو هرگز از بازی خسته نمیشه. با تمام بیگناهیش وقتی با اون چشمای کوچیکش بهت نگاه میکنه که قلبت میخواد از جا بایسته و در عین حال میتونه با همون معصومیت تو رو روی انگشت کوچیکش بچرخونه و به بازیت بگیره... و تو بازی میکنی، تو بازیچه میشی با تمام وجودت، چون به اون موجود ریز نقش عشق میورزی، تو لذت میبری از اینکه ملعبه شدی، تو افتخار میکنی به این بازی، زیرا که با همۀ وجود دوستش داری... و تو زندگی رو با تمام معصومیتش دوست داری!

Happy New Year, Happy 2012!

2011-12-31T12:26:00.002+01:00

سالی پر از شادی و تندرستی رو برای همۀ دوستان و عزیزانم، به ویژه خوانندگان وفادار عموناصر آرزو میکنم...

ABBA - Happy New Year

No more champagne
دیگر شامپانیی موجود نیست
And the fireworks are through
و آتشبازیها به پایان رسیدند
Here we are, me and you
من و تو اینجاییم
Feeling lost and feeling blue
با احساس از دست رفتگی، و با احساس سرمستی
It's the end of the party
پایان جشن است
And the morning seems so grey
و صبح، خاکستری می نماید
So unlike yesterday
چنان متفاوت با دیروز
Now's the time for us to say...
و اکنون زمان آن است که بگوییم...

Happy new year
سال نو مبارک
Happy new year
سال نو مبارک

May we all have a vision now and then
به امید آنکه گهگاه منظره ای به سراغمان بیاید
Of a world where every neighbour is a friend
از دنیایی که هر همسایه دوستی است
Happy new year
سال نو مبارک
Happy new year
سال نو مبارک
May we all have our hopes, our will to try
باشد که امیدمان و خواستمان برای تلاش  پابرجا باد
If we don't we might as well lay down and die
وگر نه، همان به که، به درازا شویم و بمیریم
You and I
تو و من

Sometimes I see
گاه میبینم
How the brave new world arrives
که دنیای شجاع نو پا به عرصه میگذارد
And I see how it thrives
و می بینم که چگونه رشد میکند
In the ashes of our lives
در خاکستر زندگی ما
Oh yes, man is a fool
بلی، انسان احمقی بیش نیست
And he thinks he'll be okay
و تصور میکند که گلیمش را از آب بیرون خواهد کشید
Dragging on, feet of clay
کشان کشان و با معایبی پنهان
Never knowing he's astray
نمیداند که در بیراهه است
Keeps on going anyway...
و به راهش به هر روی ادامه میدهد
Happy new year
سال نو مبارک
Happy new year
سال نو مبارک

May we all have a vision now and then
به امید آنکه گهگاه منظره ای به سراغمان بیاید
Of a world where every neighbour is a friend
از دنیایی که هر همسایه دوستی است
Happy new year
سال نو مبارک
Happy new year
سال نو مبارک
May we all have our hopes, our will to try
باشد که امیدمان و خواستمان برای تلاش  پابرجا باد
If we don't we might as well lay down and die
وگر نه، همان به که، به درازا شویم و بمیریم
You and I
تو و من

Seems to me now
اکنون به نظرم میاید
That the dreams we had before
که رؤیاهایی که داشتیم
Are all dead, nothing more
همه مرده اند، دیگر هیچ به جای نیست به جز
Than confetti on the floor
کاغذ رنگیهایی بر زمین
It's the end of a decade
این پایان یک دهه است
In another ten years time
و در خلال ده سال دیگر
Who can say what we'll find
که میتواند بگوید که چه خواهیم یافت
What lies waiting down the line
چه دروغهای دیگری انتظار ما را میکشند
In the end of eighty-nine...
در پایان هشتاد و نه

Happy new year
سال نو مبارک
Happy new year
سال نو مبارک

May we all have a vision now and then
به امید آنکه گهگاه منظره ای به سراغمان بیاید
Of a world where every neighbour is a friend
از دنیایی که هر همسایه دوستی است
Happy new year
سال نو مبارک
Happy new year
سال نو مبارک
May we all have our hopes, our will to try
باشد که امیدمان و خواستمان برای تلاش  پابرجا باد
If we don't we might as well lay down and die
وگر نه، همان به که، به درازا شویم و بمیریم
You and I
تو و من

غوغای ستارگان

2011-12-30T20:31:00.001+01:00

پروین - غوغای ستارگان

امشب در سر شوری دارم
امشب در دل نــوری دارم

باز امشب در اوج آسـمانم
رازی بـاشـــد بـا ستارگانم

امشب یک سر شوق و شورم
از ایـن عــالــم گــویــی دورم

از شـادی پـر گـیرم کـه رسـم بـه فلک
سرود هستی خوانم در بر حور و ملک

در آسمان ها غوغا فکنم
سبو بریزم ساغر شکنم

امشب یک سر شوق و شورم
از ایـن عــالــم گــویــی دورم

با ماه و پـرویـن سخنی گویم
وز روی مه خـود اثـری جویـم
جان یابم زین شبها
جان یابم زین شبها

مـاه و زهـره را بــه طـرب آرم
از خود بی خبرم ز شعف دارم
نغمه ای بر لب ها
نغمه ای بر لب ها

امشب یک سر شوق و شورم
از ایـن عــالــم گــویــی دورم

امشب در سر شوری دارم
امشب در دل نــوری دارم

باز امشب در اوج آسـمانم
رازی بـاشـــد بـا ستارگانم

امشب یک سر شوق و شورم
از ایـن عــالــم گــویــی دورم

داستان مهاجرت 4

2011-12-30T15:10:00.000+01:00

وقتی به یاد خاطرات اون زمان میفتم احساسات دوگانه ای به سراغم میان. از یک طرف خوشحالم که اون دوران رو پشت سر گذاشتیم و به هر شکلی که بود گذشت، از طرف دیگه دلم میگیره چون با تمام سختیها و نابسامانیها روزهای خیلی خوبی رو در کنار اون دوستای خوب داشتیم، دوستایی که هنوز بعد از گذشت بیش از دو دهه میشه روی دوستیشون بدون قید و شرط حساب کرد...
تولد یک سالگی پسرم بود و همۀ دوستان توی خونۀ ما جمع. دیگه به روز موعد چند هفته ای بیشتر نمونده بود. دوربین فیلمبرداریی کرایه کرده بودیم تا از این واقعۀ مهم زندگیمون تصاویری رو ضبط کنیم و برای خانواده ها بفرستیم... خدا میدونست که کی دوباره میتونستن ما رو ببینن، چون آینده ای نامعلوم در راه انتظارمون رو میکشید.
از اینکه اون چند هفته بهمون چطور گذشت زیاد نمیخوام صحبت کنم. نمیدونستم که چه کار دیگه ای از دستم برمیاد تا قبل از رفتن انجام بدم. این رو میدونستم که داریم به کشوری میریم که زبونش برامون صد در صد بیگانه است. با خودم گفتم که چه بهتر که از این زمان مرده برای یادگیری زبان استفاده کنم. به کتاب فروشیهای شهر مراجعه کردم و بعد از چندین روز انتظار برای سفارش، کتاب خودآموزی با نوار تهیه کردم. وقتی نوار رو برای اولین بار گوش دادم، کم مونده که اشکم دربیاد! خدای من، عجب زبون عجیب و غریبی بود و چه لهجه ای! پیش خودم گفتم که من یکی که این زبون رو نخواهم تونست یاد بگیرم. ولی با این وجود به خوندن ادامه دادم. هر یک کلمه ای هم که یاد میگرفتم خودش غنیمت بود.
بالاخره روز موعود سر رسید. ولی پرواز از پایتخت بود و ما توی شهر دیگه ای زندگی میکردیم، بنابرین بایستی با قطار به پایتخت میرفتیم. با دوستان قدیمی که با من خارج شده بودن و توی پایتخت سکنی داشتن همیشه در تماس بودم و از جریان کاملاً باخبر بودن. به پیشنهاد یکیشون قرار شد که شب رو خونۀ اون بخوابیم و روز بعد که هم پرواز بود. همین کار رو هم کردیم... دوستامون ما رو تا راه آهن شهر بدرقه کردن. با همگی خداحافظی کردیم و سوار قطار شدیم... خداحافظی آسونی نبود و چشمهای همه پر از اشک بود... پشت سر گذاشتن عزیزان هرگز آسون نیست!

2011: سالی نحس

2011-12-29T22:00:00.002+01:00

تعطیلات مثل برق و باد گذشت! البته به قول اینجاییها زمان خیلی زود میگذره وقتی به آدم خوش میگذره :) راستش هیچ کار خاصی توی این چند روزه به جز سر زدن به دوستان و عزیزان نکردم. من میگم کار خاص ولی خوب خود همون سر زدن به دوستان خودش خیلی باصفاست و روح تازه ای در آدم میدمه.
یک سری مقاله از سر کار آوردم که توی این چند روز بخونم که تا به این لحظه هنوز لاشون رو هم باز نکردم. به خودم قول دادم که این چند روزی که از تعطیلات باقی مونده بچۀ خوبی باشم و همه اشون رو حداقل یک مروری بکنم. باید دید که چقدر پسر خوبی خواهم بود!
با یکی از دوستان صحبت میکردم میگفت که این سال 2011 عجب سال بدی بود! دیدم به جز موافقت باهاش چیزی نمیتونم بگم. الحق و الانصاف که سال خوبی حداقل برای من نبود. از اولش بد شروع شد و هر کاری کردم که به طریقی جمع و جورش کنم نشد که نشد. هر چی گذشت فقط رو به وخامت رفت و انتهاش هم که دیگه اوائل تابستون بود و تمام اون جریانهای متعاقبش. در این لحظه که دارم مینویسم دیگه بیشتر از دو روزی به پایان این سال نحس باقی نمونده. امیدوارم که سال آینده، سالی بهتر و بدون سورپریزهای جدید زندگی برای همۀ ما باشه، یا شاید هم حداقل برای من که واقعاً نیاز به آرامش دارم. ولی از این زندگی نامرد روزگار هیچ انتظاری نمیشه داشت! همیشه باید اساس رو بر اون گذاشت که یک چیزی توی آستینش قایم کرده و درست اون موقعی که اصلاً انتظارش رو نمیکشی، چنان اون رو بیرون بکشه که خودت هم نفهمی از کجا خوردی... "دیگه بعد از این همه سال گدایی شب جمعه رو یادمون هست" به قول خر خراط شهر قصه ها :)

ساری گلین (عروس بور)

2011-12-28T23:03:00.000+01:00

تقدیم به عزیزانی که امشب در خدمتشون بودم و از مصاحبتشون کمال لذت رو بردم...

عالم و فرغانه قاسم اف - ساری گلین (عروس بور)

Saçın ucun hörmezler
نوک موهایت را به هم نمیبافند
Gülü qonca dermezler
گل را (که) با غنچه نمیچینند
Sarı gelin
ای عروس بور
Saçın ucun hörmezler
نوک موهایت را به هم نمیبافند
Gülü qonca dermezler
گل را (که) با غنچه نمیچینند
Sarı gelin
ای عروس بور
Bu sevda ne sevdadır
این عشق چه عشقیست
Seni mene vermezler
که تو را به من نمیدهند
Neynim aman, aman
چه بکنم، امان، امان
Neynim aman, aman
چه بکنم، امان، امان
Sarı gelin
ای عروس بور
Bu sevda ne sevdadır
این عشق چه عشقیست
Seni mene vermezler
که تو را به من نمیدهند
Neynim aman, aman
چه بکنم، امان، امان
Neynim aman, aman
چه بکنم، امان، امان
Sarı gelin
ای عروس بور
Bu derenin uzunu,
به درازای این دره
Çoban qaytar quzunu, quzunu
چوپان بره را بازمیگرداند
Bu derenin uzunu,
به درازای این دره
Çoban qaytar quzunu, quzunu
چوپان بره را بازمیگرداند
Gün ola men bir göreydim
ای کاش روز میشد و من میدیدم
Nazlı yarımın üzünü
صورت یار پرنازم را
Neynim aman, aman
چه بکنم، امان، امان
Neynim aman, aman
چه بکنم، امان، امان
Sarı gelin
ای عروس بور
Gün ola men bir göreydim
ای کاش روز میشد و من میدیدم
Nazlı yarımın üzünü
صورت یار پرنازم را
Neynim aman, aman
چه بکنم، امان، امان
Neynim aman, aman
چه بکنم، امان، امان
Sarı gelin
ای عروس بور

تا ثريا آسمانم ديدنی نيست

2011-12-28T20:57:00.002+01:00

محمد اصفهانی - تا ثریا

درد بی درمان من گفتنی نيست
واژه ای لب وا نكرد با نفس خستۀ من
شعر بی آغاز و انجام سكوتم
در اجاق سينۀ من روشنی نيست
ابر بی باران شدم، ابر آتش
روح من بيگانه شد در قفس بستۀ تن
خشت خامی خفته در كج راه خاكت
تا ثريا آسمانم ديدنی نيست

امانم بده در اين بی كسی
كه در خود شكست آئينۀ باور من

قصه از آغاز پايانی ندارد
زخم عشق دوست درمانی ندارد
باد نجواهای ما را با خودش برد
راز ما پيدا و پنهانی ندارد

درد بی درمان من گفتنی نيست
واژه ای لب وا نكرد با نفس خستۀ من
شعر بی آغاز و انجام سكوتم
در اجاق سينۀ من روشنی نيست
ابر بی باران شدم، ابر آتش
روح من بيگانه شد در قفس بستۀ تن
رو به درگاه تو آوردم كه ديدم
در طواف خانۀ دنيا خدا نيست

امانم بده در اين بی كسی
كه در خود شكست آئينۀ باور من

اهورا ایمان

پروندۀ مختومه ای دیگر

2011-12-28T16:03:00.002+01:00

چند ماه پیش یک شیر پاک خورده ای توی یکی از شبکه های اجتماعی برام کامنتی گذاشته بود به این مضمون: هر چیزی یک روز شروع میشه و یک روز تموم میشه! راست میگفت چون توی دنیای اون و همردیفاش همه چیز وقتی شروع شد، در حین آغاز غزل خداحافظی رو هم همزمان خونده! ولی بعضی چیزا پایانشون اجتناب ناپذیره... بعضی از چیزا رو نباید نیمه تموم گذاشت و اگر قراره که ادامه ای وجود نداشته باشه، بهتره که پرونده اش رو برای همیشه مختومه اعلام کرد.
امروز چاره ای به جز این ندیدم که یکی از این پرونده های در جریان دیگر رو ببندم، با اینکه اصلاً دلم نمیخواست. از کاری که میکردم لذت میبردم، از کمک به دیگران، از یاد دادن به دیگران! ولی چارۀ دیگه ای نداشتم چون حتی این کار مبارک و میمون هم آلوده به ناپاکیها شده بود ودر این ناپاکیها بیگناهانی بودند که به این آتش سوختند و از یادگیری محروم شدند... ای کاش راه دیگه ای وجود داشت و میشد ادامه داد، ولی دریغا که اینچنین نبود... راستش رو بخواید دلم خیلی گرفت، ولی چه میشه کرد؟! زندگیه دیگه، زندگی همینه... باید پذیرفت و پشت سر گذاشت... چون در نهایت این نیز بگذرد!

"نامه هایی به مادرم"

2011-12-27T15:05:00.002+01:00

توی این سالهای زیادی که اینجا مینویسم چندین بار پیش اومده که دوستان برام چیزایی فرستادن که من اینجا منتشر کنم. خواننده هایی که توی این سالا با من و همراه من بودن، از نظرشون پنهون نیست که حتی یک مدتی اینجا رو با کسی به عنوان دوست تقسیم کردم که متأسفانه همیشه بدترین ضربه ها رو آدم همیشه از "دوست" میخوره، کسی که آدم در خونه اش رو با تمام وجود به روش باز میکنه و اون رو شریک تمام احساساتش میکنه و در انتها خنجر رو به جز "دوست" کسی نیست که از پشت بر گرده ات فرود بیاره...
بگذریم... دوستی خوب شعری برام فرستاده و ازم خواسته که اون رو در اینجا با شما تقسیم کنم. بدون اینکه کوچیکترین تغییری درش به وجود آورده باشم، اون رو در اینجا میارم. نوشته ایست لطیف و پر از احساس، احساس از آن نویسنده است و فقط متعلق به اون در این برهه از زندگیش! درست یا غلطش تنها و تنها مال خودشه! حتی اگر یک روزی هم به این نتیجه برسه که این احساسات تغییر کرده، فرق زیادی نمیکنه! مهم اینجاست که حس واقعیه و وجود داره... در انتها من کی هستم که بخوام در مورد احساسات کس دیگه ای قضاوت کنم!

نامه هایی به مادرم

سلام مادر
شرمسار از اینکه بگویم
عشق در دیار غربت فقط دروغیست
پیوند فقط قراردادیست، با زمان، مکان و انتها
زن مالک است، صاحب است و دورویی بیش نیست
و اگر بیشرمی مرزی ندارد، بگذار تا ابد تنها بمانم!
مادر، علم خواستی، یافتمش
دانش خواستی، هراسان به دنبالش رفتم
و عشق خواستی، هرگر نیافتمش،
چرا که فقط دروغ بود، دروغ است، دروغ خواهد بود!
مادر، به سان پرندگان مهاجریم در این دیار
ولی شرم هرگز بار سفر نبست
شرم ماند در آن دیار اندی...
مادر، گمشده ها در آن دیار، تنی نو یافتند در این دیار
و در زمان دل بستن در این دیار
میدانند تاریخ دل کندن را
مادر، کاش نه ماه هرگز به انتها نمیرسید!
"دوستی شاعر"

توفیق اجباری

2011-12-27T01:34:00.001+01:00

کی گفته بود که آدم برای اینکه از زندگیش لذت ببره احتیاج به همدم داره؟! هر کی گفته بود یا خیلی خام بوده و توی خیالات به سر میبرده یا اینکه خلق الله رو خیلی هالو فرض کرده بوده! من که هر روز که از زندگیم میگذره بیشتر و بیشتر عکس این مسئله بهم داره ثابت میشه... امروز جاتون خالی رفتم و سه تا فیلم اصلی دختری با خالکوبی اژدها رو گرفتم و در رکاب دوستان نشستیم و از اول تا آخرش رو تماشا کردیم. نمیتونم بگم چه کیفی داد! وسطش هم جای همۀ عزیزان سبز یک آش رشتۀ اساسی خوردیم :) حالا هم که نیمه های شبه و سر شب لاتها اومدم و دارم چند کلمه ای رو اینجا مینویسم. حالا میخوام ببینم اگر تنها و آزاد نبودم هم میشد چنین کاری کرد؟! هر کی جواب مثبت به این سؤال من داد، یا میخواد سر من رو کلاه بذاره یا سر خودش رو :)
از شوخی و مزاح که بگذریم (البته شوخی شوخی هم که نبود و در پس این مزاح حقیقت تلخی نهفته بود... اونایی که حبسی کشیدن میدونن من چی میگم!) در مجموع تا به حال که تعطیلات خیلی خوبی بوده. راستش رو بخواید قبلش همه اش به این فکر میکردم که این کارفرمای ما با چه بیرحمیی این تعطیلات رو به من تحمیل کرده و حالا باید این چند روزه رو چیکار کنم؟ الان فکر میکنم که توفیق اجباری بدی هم نبوده و دست کارفرما درد نکنه. ما دائم فکر میکنیم که این کارفرماها صرفاً به فکر خودشون و منافع خودشون هستن، در حالیکه زیاد هم اونجورها نیست! بعضی اوقات هم به فکر ما کارگزاران هم میفتن و خلاصه به زور بهمون میگن که باید برین مرخصی... جداً که زندگی گاهی اوقات خیلی سخته...:))

"بیخواب در گ. ب. گ."

2011-12-25T21:04:00.001+01:00

تعطیلات هم برای خودش عالمی داره. همینکه شب که میشه میدونی که تا هر وقت دلت خواست میتونی بیدار باشی و نگرانی صبح بیدار شدن رو نداشته باشی یک دنیا ارزش داره. من رو که اگر ولم کنن تا خود صبح میتونم بیدار باشم و چشم هم روی هم نذارم!
دیشب به اتفاق عزیزان نشستیم و به تماشای فیلم بیخواب در سیاتل پرداختیم. بعضی از فیلمها رو آدم صد هزار مرتبه هم که ببینه بازم از دیدنشون خسته نمیشه، به خصوص که در بیشتر موارد فیلمها در خاطر آدم هم نمونه! یعنی هر بار که دوباره تماشاش میکنه تازگی خاص خودش رو داره. فیلم مزبور البته بیشتر به درد اونایی میخوره که هنوز اونقدر ایده آلیست هستن که در خیالات خام خودشون کماکان به رمانتیسم اعتقاد دارن! داستان مردیه که عاشق همسرشه و دنیا اون رو ازش میگیره، و پسر کوچیکش که نگران پدرشه سعی میکنه براش همسر جدیدی پیدا کنه! علت اسم فیلم هم به واسطۀ بیخوابیهای شبانۀ پدره و محل سکونت طبیعتاً شهر سیاتل...
فیلم هرچند که به سبک هالیوودی ساخته شده ولی در عین حال صحنه های بسیار ظریف و لطیفی رو دارا میباشه که حتی اگه بیننده زیاد هم اعتقادی به این گونه ظرافتهای احساسی نداشته باشه، علی ای حال تحت تأثیر قرار میگیره... و البته در پایان فیلم باز به خود میاد وپس از چند لحظه ای به این فکر میکنه که این جریانا فقط توی فیلمها اتفاق میفتن! در دنیای واقعی عشق و احساسات دیگه معنایی ندارن و جاشون رو به حسابگریها و دورویی ها دادن... دنیای واقعی رو با فیلمهای هالیوودی کاری نیست!
گفتم که فیلمها معمولاً یادم نمیمونه! خیلی وقتها فیلمی رو نگاه میکنم و شاید درست صحنه های آخر فیلم ناگهان به مغزم خطور کنه که ای بابا، من که این فیلم رو دیدم! مع هذا در هر قاعده ای استثنائی هم وجود داره! حالا چرا این فیلم این چنین در ذهنم نقش بسته، احتمالاً دلائل خاص خودش رو داره. بیخوابی تا چندین سال قبل توی زندگیم اصلاً معنایی نداشت. یعنی به معنای واقعی کلام، سرم رو که بر بستر میذاشتم، تا خود صبح بدون وقفه میخوابیدم، حتی احتیاج به شمردن گوسفندها هم نداشتم. ولی خوب زندگیه دیگه، بازیهایی رو برای آدم از پیش حاضر کرده که روح آدم هم حتی کوچیکترین خبری ازشون نداره. توی اون دوران خراب که چندین ماه متوالی به طول انجامید، شبهای زیادی رو تا صبح به سقف زل زدم! اینقدر زمانش طولانی شد که گاهی حس میکردم که دیگه خود دراکولا هستم، ولی بدون نیاز به مکیدن خون آدمیزاد و بدون داشتن ترس از نور خورشید. صبح کلۀ سحر موقعی که هنوز خروسها هم توی بستر گرمشون لالا کرده بودن، میزدم بیرون و سر کار میرفتم، عصر به خونه میومدم و شب رو توی بیداریها به صبح میرسوندم... این جریان روزها و هفته ها و ماهها تکرار میشد... اگر اون موقع فیلمی در مورد من میساختن، اسم اون فیلم رو هم به یقین میذاشتن: "بیخواب در گ. ب. گ." با این فرق فقط که نه من در عزای عشقی وفادار بودم و نه پسری بود که نگران تنهایی پدرش باشه!

اگه هوسه...

2011-12-25T01:19:00.000+01:00

به عادت هر ماه وقتی کارفرماها لطف کردن و حقوقها رو پرداخت کردن، تصمیم به اصلاح سر گرفتم. معمولاً روزهای شنبه رو انتخاب میکنم، ولی میدونستم که این شنبه احتمال باز بودن مغازه ها زیاد نیست. زنگ زدم و سؤال کردم. حدسم کاملاً درست بود و روز شنبه تعطیل بود. با خودم گفتم اشکال نداره، من که در هر حال روز جمعه رو نصفه روز کار میکنم، بعد از کار میتونم برم. ولی از اونجایی که میخواستم دست و بالم از نظر زمانی آزاد باشه، وقت نگرفتم! فکر کردم اینجوری بهتره، قبلش زنگ میزنم و هماهنگ میکنم... وقتی دوباره روز بعد زنگ زدم، گفت که حدودهای ساعت دو سرش خلوت میشه. برای من هم از نظر زمانی کاملاً مناسب بود، چون وقت میکردم سد جوعی کنم و بعد از یک استراحت کوچولو، با خیال آسوده و بدون عجله برم. فکر کردم که اون موقع روز توی اون مسیر ترافیک زیادی هست و شاید بهتر باشه که کمی زودتر راه بیفتم، غافل از اون بودم که اون روز رو بیشتر مردم مرخصی گرفته بودن. حدود یک ربع زودتر رسیدم که باعث تعجبش شد! هنوز داشت روی سر مشتری قبلی کار میکرد. مشتری که لهجۀ غلیظ و شیرین جنوبی داشت، مرتب در حال صحبت کردن بود! از هر دری صحبت میکرد، از درصد بالای خودکشی توی این کشور توی این ایام تعطیلات، از مصرف بالای داروهای ضدافسردگی و ... تا بالاخره کارش تموم شد و خداحافظی کرد و رفت...
گفت عجله که نداری؟ گفتم تمام وقت دنیا در اختیارمه! گفت پس اگه موافقی یک چای اول با هم بخوریم که من هم با کمال میل استقبال کردم. خستگی مفرط رو از توی صورتش میشد خوند، چهره اش مثل همیشه بشاش نبود! چایی برام ریخت و یکی هم برای خودش... میدونستم که درگیر مسائلی هست ولی هرگز فکر نمیکردم که اینقدر حاد باشه و به این سرعت ریشه دوونده باشه! با این وصف این اجازه رو به خودم نمیدادم که بخوام سؤالی بکنم! چای رو نوشیدیم و نفسی در هوای آزاد تازه کردیم... وقتی روی صندلی نشستم و داشت روپوش مخصوص رو به تنم میکرد، ناگهان دراومد که ببین میخوام یک چیزی نشونت بدم که شاید خوشت اومد! با حیرت زیاد و علامتهای سؤال که روی تمام اعضای صورتم قابل رؤیت بود، گفتم چی؟! دیدم از پشت صندوق پاکت نامه ای رو درآورد و به طرف من اومد! من همونجور بهت زده داشتم نگاه به دستش میکردم! از توی پاکت چند تا عکس درآورد و دستش رو به طرف من دراز کرد. گفت نگاه کن ببین میپسندی؟ عکسها رو گرفتم. چند تا عکس از یک جنس مخالف بود. با تعجب گفتم ایشون کی هستن؟ گفت آشناست، خیلی خوبه و ... لبخندی زدم و با لحنی آروم گفتم: به قول اینجاییها "نه، مرسی"! آخه، برادر، تو چه دشمنی با من داری؟! :) از قدیم و ندیم گفتن اگه هوسه یه دفه بسه، حالا ما میگیم اگه هوسه دو دفه بسه:)...
توی راه برگشت به خونه وقتی یاد این ماجرا میافتادم، جلوی خندۀ خودم رو نمیتونستم بگیرم... عجب روزگاریه جداً! انگار روی پیشونی ما یک جورایی حک شده که حتی غریبه ها هم میبینن!

ایام به کام بادا!

2011-12-23T07:49:00.000+01:00

امروز آخرین روز کاری امسال برای منه. تا چند ساعت دیگه بیشتر سر کار نیستم، یعنی ساعتهای اضافه کاری رو باید یک جایی استفاده کنم وگرنه همه اشون به باد هوا میرن! اینقدر که اینجا خلوته که پرنده هم پر نمیزنه، شاید بیشتر مردم مرخصی گرفته باشن و دارن خودشون رو برای فردا شب آماده میکنن، شبی که توی این کشور توی خیابونا و اماکن عمومی بسیار خلوت خواهد بود. اینجایی ها برعکس ماها که مرتب با خانواده و اقوام در تماس هستیم، زیاد در بند معاشرت با نزدیکانشون نیستن، به همین خاطر هم شاید بشه گفت که این شب تنها شب ساله که خانواده ها دور هم جمع میشن، غذایی میخورن (اینقدر زیاد که تا ماهها باید تاوان این پرخوری رو با ورزش کردن و رژیم گرفتن پس بدن)، آواز میخونن و بازیهای مخصوص این ایام رو میکنن. برای بچه ها شاید این شب یکی از بهترین شبهای سال باشه. تمام سال رو به عشق این شب در رؤیاهای کادوهایی که قراره بگیرن به سر میبرن...
برای کسایی که به این دیار کوچ کردن شاید این ایام دقیقاً همون مفهومی رو که برای اینجاییها داره، نداشته باشه، ولی در عین حال این تعطیلات برای اونا هم فرصتی برای فراغت و دیدن دوست و قوم و خویشه. نکتۀ جالبی که من توی این سالهایی که اینجا زندگی کردم این سؤال همیشگیه که از ماها پرسیده میشه: شما هم کریستمس رو جشن میگیرین؟ :) و جواب استاندارد ما همیشه اینه که: بله ولی شاید نه به شکلی که شما رسم دارین، نه اون همه دغدغه و نه اون همه پرخوری و نه اون همه نوشیدن بیش از حد که منجر به این بشه که فرزندان ما از رفتارهای عجیب و غریب ما در حال مستی، با اون نگاه معصومانه اشون بهمون خیره بشن و از خودشون بپرسن: چرا این بزرگترها چنین رفتارهای زشت و زننده ای میکنن؟! مگه مجبورن که هر سال همین فیلم و تئاتر رو تکرار کنن؟! پس اینا کی میخوان بزرگ شن؟!
برای عموناصر، کریستمس امسال ایامی بسیار آروم و خوشایند در کنار دوستان قدیمیش و یاورهای همیشه مؤمنش خواهد بود. سالهاست که از این موهبت که خداوند نصیبش کرده، محروم بوده... عموناصر برای همۀ خوانندگان مؤمن به این خونۀ مجازی که درش به روی همه همیشه باز بوده و تا جون در دستهاش هست خواهد بود، آرزوی ایامی بسیار لذتبخش و روح افزا رو داره. به امید اینکه این سال با تمام بدیهاش، با تمامی بدیومیهاش برای همیشه پشت سر گذاشته بشه، و روسیاهی به ذغال بمونه و بس! ایامتان به کام بادا!

زمستان است

2011-12-22T08:26:00.000+01:00

پاییز سرانجام رفت، با تمام زیباییهاش و با تمام زشتیهاش! و زمستون سر رسید... امروز اولین روز زمستون، اولین روز از این آخرین فصل ساله... زمستون نشونۀ سرماست، سرمایی که قلب آدما هم توش منجمد میشه، ولی من اصلاً سرمایی حس نمیکنم! درونم آکنده از گرماست، سرشار از بهاره و مالاماله از حرارت تابستون... آرزو کرده بودم که هرگز نبینمت و آرزوم برآورده شد چون هرگز ندیدمت... چون برام وجود خارجی نداشتی و هرگز تا زنده ام نخواهی داشت! این بهترین هدیه ای بود که زمستون امسال برام به ارمغان آورد!... حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است.

شهرام ناظری - زمستان است

...
منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم
منم من، سنگ تیپاخورده ی رنجور
منم، دشنام پست آفرینش، نغمه ی ناجور
نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم
حریفا! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
تگرگی نیست، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟
فریبت می دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان است.
...
مهدی اخوان ثالث

شب یلدا

2011-12-21T19:20:00.001+01:00

امشب درازترین شب ساله، شب یلداست. شب یلدا رو زیاد توی این چند بهاری که از عمرم میگذره دیدم، ولی این شب یلدا رو هرگز فراموش نخواهم کرد. امروز بالاخره بعد از پنج ماه درگیر بودن در این جریان منفور و جداً نفرت انگیز سرانجام همه چیز به پایان رسید. امضا کردن چند تا ورقه به خودی خود هیچ معنیی نداشت! الان که دارم این سطور رو مرقوم میکنم این کاغذا جلوی چشمم هستن و هر چی بهشون نگاه میکنم به جز چند تا برگۀ معمولی به نظرم نمیان، ولی حقیقتی در این کاغدها نهفته است که فقط اونایی که زیرش رو امضا کردن میدونن چه معنایی داره: این برگه ها چیزی به جز حکم آزادی من نیستن! حکم آزادی از آلوده شدن توی دروغ و کذب، تهمت و افترا، فحاشی و هر چیز منفی دیگه ای که آدمی ممکنه به ذهنش برسه...
شب یلدایی است نه زیاد سرد. شهر پر از آدمای رنگ و وارنگ بود که در آخرین لحظه داشتن کادوهای کریستمشون رو تهیه میکردن. دلم میخواست در این درازترین شب سال تا صبح توی خیابونا راه میرفتم و اگر روش رو داشتم نعره ای از ته دل برمیاوردم که:
اینک،
شب یلدا،
دریاب مرا
که نفسی گرم
از شادی جان برآرم
در این ظلمت نورانی
مزین به
چلچراغهای رنگارنگ...
شب، شب یلداست...
و هرگز
از خاطر نخواهد رفت!

"لیست عموناصر"

2011-12-21T06:49:00.000+01:00

دیشب پیش بینی وضع هوا رو برای چند روز آینده نگاه میکردم، همه اش خبر از "کریستمش سبز" میدادن و اینکه چند روز آینده هوا قراره ملایم و احتمالاً بارونی باشه! با این وجود تمام شب رو احساس میکردم که اتاقم سرده! توی خواب پیش خودم فکر میکردم که حتماً دارم خواب میبینم و این سرما فقط توی خواب و خیاله. صبح که از جام پاشدم و از زیر پتوی گرم و نرم بیرون خزیدم، دیدم که، نه بابا، خواب و خیال نبوده. وقتی پرده ها رو به کناری زدم و به تاریکی بیرون نیم نگاهی انداختم، دیدم که زمینا سفیدن و در طول شب برفکی باریده! البته خیلی کم ولی خوب اینقدر بوده که من تا صبح احساس سرما بکنم. به احتمال زیاد در طول روز هوا گرمتر میشه و اثر و آثاری ازش باقی نخواهد موند...
دوستی دیروز میگفت که عادت داره هر ساله توی تعطیلات کریستمس وقتی که سرش از تمامی دغدغده های این موقع سال کمی خلوت میشه، در گوشه ای با خودش خلوت کنه و سعی کنه لیستی از نامۀ اعمالش در سالی که گذشت، درست کنه. بعد هم بر اساس اون لیست دیگه ای بنویسه که در سال آینده چه کارهایی میخواد که انجام بده. در عمل ولی بهش ثابت شده که این لیستها به مرور زمان تغییر زیادی پیدا نمیکنن :) ایده البته بسیار جالبه! شاید عموناصر هم باید امسال برای اولین بار چنین روشی رو امتحان کنه :) اونوقت فکر میکننین که توی لیست اولش چه چیزهایی خواهد بود؟! جواب این سؤال رو به فانتزی خوانندۀ عاقل محول میکنم... و از لیست اول مهمتر چون ماضیست و گذشته، لیست دومه، زیرا که آینده است و آینده همیشه بوی امید درش هست... و آدمی همیشه به امید زنده است!

میدان خالی

2011-12-20T08:59:00.001+01:00

عزیزی برام نوشته بود که به سادگی میدون رو خالی نکن! یاد یک جریانی افتادم که چند سال پیش برام اتفاق افتاده بود. جایی تقاضای کار داده بودم. برعکس خیلی از کارفرماها که حتی یک جواب خشک و خالی هم به تقاضای کار آدم نمیدن، نمیدونم چطور شد که اینا علی رغم "اسم عجیب و غریبم" ازم دعوت به مصاحبه کردن. اینجا رایجه که جدای تمام اطلاعات مربوط به سابقه و تحصیلات و از این قبیل، نامه ای هم باید ضمیمۀ درخواست بشه که یک کمی شخصی تره و بیشتر آدم از خودش و علایقش مینویسه. توی اون من نامه رو بر طبق روال همیشه با این جمله به پایان برده بودم: هرگز میدان را خالی نخواهم کرد. مصاحبه کننده بعد از کلی سؤالات در مورد زمینۀ کاری و تحصیلی من، پرسشی کرد که برای همیشه اثر خاص خودش رو توی ذهنم باقی گذاشت! گفت که توی نامه ات یک چنین چیزی نوشتی. میتونم ازت بپرسم که آیا فکر میکنی که این خوبه که هیچ وقت حوله رو وسط رینگ نندازی؟ آیا گاهی اوقات توی زندگی ضروری نیست که آدم به این نتیجه برسه که باید رها کنه و پشت سر بذاره؟!
توی این چند صباحی که از عمرم گذشته هرگز توی زندگیم کاری رو نیمه تموم نذاشتم. بابت این مسئله هم توی زندگیم گاهی بهای گزافی پرداخت کردم. میدونم که آدما همه یک جور نیستن و همه با یک دید به این جریان نگاه نمیکنن، فقط اینقدر رو میدونم که میدون رو به سادگی خالی کردن با طبیعتم سازگار نیست! شاید هم اون مصاحبه گر کاملاً برحق بود و آدم گاهی اوقات توی زندگی باید حتی یک کار رو نیمه تموم رها کنه چون ضررش در انتها بیشتر از منفعتشه... شاید! در این لحظه باید اذعان کنم که جواب درستی برای این موضوع ندارم! شاید هم در آینده این جریان بیشتر بهم ثابت بشه! شاید هم واقعاً بهتره که گاهی "ترسو و بی اثر" بود و عطای بعضی چیزا رو به لقاشون بخشید!

یا رومی روم یا زنگی زنگ!

2011-12-19T07:28:00.000+01:00

تا حالا براتون پیش اومده که اینقدر حرف برای گفتن داشته باشین، ولی از سنگینی اون حرفها حتی یک کلمه رو نتونین به زبون بیارین؟ درست مثل وقتی که آدم برای یک امتحانی اینقدر درس خونده که حس میکنه که دیگه الانه که همه اش سرریز بکنه و بیرون بریزه، وبعد سر جلسه میره و سؤالها رو که جلوش میذارن، احساس میکنه که هیچ چیز یادش نمیاد! این حال این آخر هفتۀ من بود! درست عین آدمی بودم که هفته ها و یا حتی شاید ماهها نخوابیده باشه و از فرط بیخوابی در شرف غش باشه و نتونه حتی برای ثانیه ای چشماش رو هم بذاره... دلم نمیخواست اصلاً حرف بزنم، دلم نمیخواست هیچ چیزی بنویسم و دلم نمیخواست که فکر کنم! خسته شدم از فکر کردن، از اظطراب، از اینکه چی میشه! خسته شدم از اینکه همه اش بخوام مثل بازی شطرنج تا ده تا حرکت بعد رو سبک و سنگین کنم! آخه ایوب هم اگر بود تا حالا خیلی وقت بود که بریده بود، ما که کوچیک ایوب هم نیستیم... هر روز یک جریان، هر روز یک داستان، هر روز یک بهانه! امروز دیگه روز آخر صبر و قرار منه... یا رومی روم یا زنگی زنگ!

قول

2011-12-16T11:22:00.001+01:00

امروز نیز روزی دیگر است. شاید با روزهای دیگه فرق زیادی نداشته باشه، ولی جمعه است و کار به زودی برای این هفته به پایان میرسه. از اون مهمتر جشن عزیزیه که مایۀ شادی و نشاط عموناصره... و از همۀ اینها مهمتر اینه که عموناصر چند روزی شاید دور از این غوغا و آشوب باشه. غوغایی که احتمالش خیلی زیاده که تا هفتۀ آینده به پایان برسه و من برای همیشه از جریان منفور خلاص بشم! ولی نه، به اندازۀ کافی توی این دنیا زخم خوردم که بدونم جریان به این سادگیها نیست! دیگه باید اینقدر از این دنیا یاد گرفته باشم که بدونم آدمای بدذات تا زهر خودشون رو مثل مار غاشیه نریزن دست بردار نیستن، بنابرین خیلی ساده لوحانه است اگر فکر کنم که همه چیز برای همیشه خاتمه پیدا میکنه! باید منطقی فکر کرد و این واقعیت رو مد نظر داشت که توی شرایط فعلی فعلاً کاری دیگه از دست من ساخته نیست. من تمام تلاش خودم رو تا آخرین لحظه کردم که این ماجرا بدون درگیری به اتمام برسه و بیشتر از این دیگه کاری ازم برنمیاد! در حالیکه همۀ عزیزانم متفق القول معتقد بودن که من نباید به هیچ عنوان کوتاه بیام، ولی من تا ثانیۀ آخر ساعی در حل و فصل این قضیه به طریق مسالمت آمیز بودم و هستم. اگر از این به بعد شمشیرها از رو بسته شه و فقط قصد به دعوا در کار باشه، دیگه چاره ای برای عموناصر باقی نمیمونه که با سلاح خودشون رو در روشون بایسته... دیگه در اون صورت راه دیگه ای برای آشتی وجود نخواهد داشت! به یقین این قولیه که عموناصر نه فقط به خودش داده، بلکه اخطاری بسیار جدیه که به تمام اوناییه که حتی فقط در ذهنشون این خیال رو در سر میپرورونن که آرامش عموناصر رو به هم بزنن... و عموناصر تا این لحظه حرف توخالی توی زندگیش نزده و مطمئناً این بار هم استثنائی در کار نخواهد بود!

دوست واقعی

2011-12-15T08:56:00.000+01:00

دیروز یه جایی نوشته ای خوندم که خیلی به دلم نشست: همۀ آدما حرفهای توی رو میشنوند، دوستات به حرفهات گوش میکنن، ولی بهترین دوستات اونایی هستن که به حرفهای ناگفته ات گوش میکنن... واقعاً میتونم بگم که چه حقیقتی در پس این چند تا جمله نهفته است! دوست واقعی به معنی اخص کلام روی درخت سبز نمیشه. وقتی یک چنین دوستی رو به دست آوردی هرگز نباید از دستش بدی و نباید بذاری که هیچ چیزی خدشه ای توی دوستیتون به وجود بیاره! به یقین به دست آوردن یک دوست واقعی توی زندگی اصلاً کار آسونی نیست، ولی از اون مشکلتر اینه که اگر این شانس رو داشتی که چنین کسی سر راهت قرار بگیره، نگه داشتن این دوستی به مراتب مشکلتر از به دست آوردنشه! در این راه دشمنای زیادی ممکنه سر راهت قرار بگیرن و چه بسا بخوان که به طریقی سدی سر راهت قرار بدن... و باید به این رفاقت مؤمن بود و نگذاشت که این بدسگالان به آمال پلیدشون لحظه ای نزدیک بشن!
ای، عموناصر، فقط شاید فقط خودت بدونی و خدای خودت که چقدر این پلیدان خون به دلت کردن و هنوز هم دست بردار نیستن، تا به مقاصد شرشون نرسیدن! ولی ناراحت نباش و به راه خودت ادامه بده! اگر به خدای عیسی، به خدای موسی و به خدایگونه های دیگه اعتقادی نداری، ولی به خدای خودت که ایمان داری! این دنیا بازیهای زیادی داره و هرگز همه چیز همینجور نخواهد موند. همۀ ما یک روزی توی همین دنیا باید جوابگوی اعمالمون باشیم، همینجا، نه در بهشتی و نه در جهنمی! عدالت در همین کرۀ خاکی برای تک تکمون به طریقی برقرار خواهد شد... از ابد همین بوده و تا ازل هم چنین خواهد بود:
رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند ، چنین نیز هم نخواهد ماند

"شنبۀ کوچک"

2011-12-14T11:24:00.000+01:00

روز چهارشنبه است و وسط هفتۀ کاری در این دیار. اینجایی ها به این روز میگن "شنبۀ کوچک"! علتش هم البته زیاد واضح نیست برای کسایی که اینجا زندگی نکردن. برای اون دسته از کسایی که توی کشورهایی که روزهای کاریشون از دوشنبه شروع میشه و با جمعه به پایان میرسه، زندگی نکردن، باید یک توضیح مختصر بدم. اینجا معمولاً چون جمعه آخرین روز کاریه، بنابرین اولین روز تعطیلشون، روز شنبه میشه. خیلی ها که قصد گردش و تفریح دارن، روز شنبه رو انتخاب میکنن و مثلاً به کافه و رستوران و شبگردی میرن، چون روز بعدش یکشنبه است و مشکلی از نظر نوشیدن مشروبات ندارن. این رسم و رسومی بود که به ما موقع ورودمون به اینجا گفتن. اون موقعها معمولاً وسط هفته کسی بیرون نمیرفت. ولی توی سالهای اخیر که عادتهای اینا کلی تغییر کرده و بیرون رفتنشون به نسبت سابق بیشتر شده، یک عده ای دیگه این جرئت رو به خودشون میدن که توی هفته هم به "الواطی" برن! و حدس بزنین که چه روزی رو انتخاب میکنن؟ بله، روز چهارشنبه رو :) به هین خاطر خلاصه این اسم شنبه کوچولو رو روش گذاشتن!
عموناصر از قدیم هم زیاد اهل الواطی نبود و نیست، بنابرین فرق زیادی بین روزهای هفته براش وجود نداره! شنبه و چهارشنبه حداقل از این نظر توفیر زیادی براش ندارن :) یادمه یکبار یکی که تازه از وطن اومده بود و هنوز آخرین اصطلاحات دست نخوردۀ اونجا توی ذهنش بود به عموناصر لقب "بچه مثبت" رو داد :) حالا نمیدونم واقعیتش، این لقب جنبۀ مثبت داره یا نه؟ چون مصطلحات جدید اون دیار اینقدر برای ماها که مدت مدیدی دور بودیم، از ذهنمون دور هستن، که فهمیدن معنای واقعیش برامون گاهی خیلی ثقیل به نظر میرسه! از دوستایی که اونجا زندگی میکنن باید کمک گرفت و این اصطلاح رو به نحو احسن ترجمه کرد :)... ولی از مزاح گذشته، اینقدر کلمات و اصطلاحهای جدید وارد زبون ما شده که آدم جداً بعضی وقتا احساس کاملاً بیگانگی با زبون مادری خودش رو میکنه. به خصوص زبونی که جوونا صحبت میکنن. یک جوونی که البته خودش هم مدت زیادی اینجاست و مرتب به وطن سری میزنه میگفت: با اینکه مرتب با دوستا اونطرف در تماسم ولی وقتی به اونجا میرم رفته رفته حس میکنم که همۀ حرفهاشون رو متوجه نمیشم! پیش خودم گفتم که وقتی خود جوونا سر از حرفهای همدیگه در نمیارن، خدا به داد ما "دایناسورها" برسه...:)

من بامدادم

2011-12-13T15:39:00.000+01:00

احمد شاملو - در جدال با خاموشی

من بامدادم سرانجام
خسته
بی آنکه جز با خویشتن به جنگ برخاسته باشم.
هرچند جنگی از این فرساینده‌تر نیست،
که پیش از آنکه باره برانگیزی
آگاهی
که سایه‌ی عظیمِ کرکسی گشوده‌بال
بر سراسرِ میدان گذشته است
تقدیر از تو گُدازی خون‌آلوده در خاک کرده است
و تو را
از شکست و مرگ
گزیر
نیست

من بامدادم
شهروندی با اندام و هوشی متوسط.
نسب‌ام با يک حلقه به آواره‌گانِ کابل می‌پيوندد.
نامِ کوچک‌ام عربی‌ست
نامِ قبيله‌يی‌ام ترکی
کُنيت‌ام پارسی.
نامِ قبيله‌يی‌ام شرمسارِ تاريخ است
و نام کوچک‌ام را دوست‌نمی‌دارم
( تنها هنگامی که توام آوازمی‌دهی
اين نام زيباترين کلامِ جهان است
و آن صدا غمناک‌ترين آوازِ استمداد).

در شبِ سنگينِ برفی بی‌امان
بدين رُباط فرودآمدم
هم از نخست پيرانه خسته.

در خانه‌يی دل‌گير انتظارِ مرا می‌کشيدند
کنارِ سقاخانه‌یِ آينه
نزديکِ خانقاهِ درويشان
( بدين سبب است شايد
که سايه‌یِ ابليس را
هم از اول
همواره در کمينِ خود يافته‌ام).

در پنج ساله‌گی
هنوز از ضربه‌یِ ناباورِ ميلادِ خويش پريشان بودم
و با شقشقه‌ی لوکِ مست و حضورِ ارواحی‌یِ خزنده‌گانِ زهرآلود برمی‌باليدم
بی ريشه
بر خاکی شور
در برهوتی دورافتاده‌تر از خاطره‌یِ غبارآلودِ آخرين رشته‌یِ نخل‌ها برحاشيه‌یِ آخرين خشک‌رود.
در پنج‌ساله‌گی
باديه بر کف
در ريگ‌زارِ عريان به دنبالِ نقشِ سراب می‌دويدم
پيشاپيشِ خواهرم که هنوز
با جذبه‌یِ کهربايی‌یِ مرد
بيگانه بود.

نخستين بار که در برابرِ چشمان‌ام هابيلِ مغموم از خويشتن تازيانه‌ خورد شش‌ساله بودم.
و تشريفات
سخت درخور بود:
صفِ سربازان بود با آرايشِ خاموشِ پيادگانِ سردِ شطرنج،
و شکوهِ پرچمِ رنگين‌رقص
و داردارِ شيپور و رُپ‌رُپه‌یِ فرصت‌سوزِ طبل
تا هابيل از شنيدنِ زاری‌ خويش زردرويی نبرد.

بامدادم من
خسته از باخويش‌جنگيدن
خسته‌یِ سقاخانه و خانقاه و سراب
خسته‌یِ کوير و تازيانه و تحميل
خسته‌یِ خجلت‌ از خودبردنِ هابيل.

ديری است تا دم‌برنياورده‌ام اما اکنون
هنگامِ آن است که از جگر فريادی‌برآرم
که سرانجام اينک شيطان که بر من دست‌می‌گشايد.

صفِ پياده‌گانِ سرد آراسته‌است
و پرچم
با هيبتِ رنگين
برافراشته.
تشريفات در ذُروه‌یِ کمال است و بی‌نقصی
راست درخورِ انسانی که برآن‌اند
تا هم‌چون فتيله‌یِ پُردودِ شمعی بی‌بها
به مقراض‌اش بچينند.

در برابرِ صفِ سردم واداشته‌اند
و دهان‌بندِ زردوز آماده‌است
بر سينی‌یِ حلبی
کنارِ دسته‌يی ريحان و پيازی مشت‌کوب.

آنک نشمه‌یِ نايب که پيش‌می‌آيد عريان
با خالِ پُرکرشمه‌یِ انگِ وطن بر شرم‌گاه‌اش

وينک رُپ‌رُپه‌یِ طبل:
تشريفات آغازمی‌شود.
هنگامِ آن است که تمامتِ نفرت‌ام را به نعره‌يی بی‌پايان تُف‌کنم.
من بامدادِ نخستين و آخرين‌ام
هابيل‌ام من
بر سکویِ تحقير
شرفِ کيهان‌ام من
تازيانه‌خورده‌یِ خويش
که آتشِ سياهِ اندوه‌ام
دوزخ را
از بضاعتِ ناچيزش شرمسار می‌کند.

در بيمارستانی که بسترِ من در آن به جزيره‌يی در بی‌کرانه‌گی می‌ماند
گيج و حيرت‌زده به هر سويی چشم‌می‌گردانم:

اين بيمارستان از آنِ خنازيريان نيست.
سلاطونيان و زنانِ پرستارش لازم و ملزومِ عشرتی بی‌نشاط‌اند.
جذاميان آزادانه می‌خرامند، با پلک‌هایِ نيم‌جويده
و دو قلب در کيسه‌یِ فتق
و چرکابه‌يی از شاش و خاکشی در رگ
با جاروهایِ پر بر سرنيزه‌ها
به گردگيری‌یِ ويرانه.

راهروها با احساسِ سهم‌گينِ حضورِ سايه‌يیِ هيولا که فرمانِ سکوت می‌دهد
محورِ خواب‌گاه‌هايی‌ست با حلقه‌هایِ آهن در ديوارهایِ سنگ
و تازيانه و شمشير بر ديوار.

اسهاليان
شرم را در باغچه‌هایِ پُرگُل به‌قناره‌می‌کشند
و قلبِ عافيت در اتاقِ عمل می‌تپد
در تشتکِ خلاب و پنبه
ميانِ خرناسه‌یِ کفتارها زيرِ ميزِ جراح.

اين‌جا قلبِ سالم را زالو تجويزمی‌کنند
تا سرخوش و شاد هم‌چون قناری‌یِ مستی
به شيرين‌ترين ترانه‌یِ جان‌ات نغمه‌سردهی تا آستانِ مرگ
که می‌دانی
امنيت
بلالِ شيردانه‌يی‌ست
که در قفس به نصيب می‌رسد،

تا استوارِ پاسدارخانه برگِ امان در کف‌ات نهد
و قوتی‌یِ مسکّن‌ها را در جيبِ روپوش‌ات:
ــيکی صبح يکی شب، با عشق!

اکنون شبِ خسته از پناهِ شمشادها می‌گذرد
و در آشپزخانه
هم‌اکنون
دستيارِ جراح
برایِ صبحانه‌یِ سرپزشک
شاعری گردن‌کش را عريان‌می‌کند
(کسی را اعتراضی هست؟)
و در نعش‌کشی که به گورستان می‌رود
مرده‌گانِ رسمی هنوز تقلايی‌دارند
ونبض‌ها و زبان‌ها را هنوز
از تبِ خشم کوبِش و آتشی هست.

عريان بر ميزِ عمل چاربندم
اما بايد نعره‌يی برکشم:
شرفِ کيهان‌ام آخر

هابيل‌ام من
و در کدوکاسه‌یِ جمجمه‌ام
چاشتِ سرپزشک را نواله‌يی هست.

به غريوی تلخ
نواله را به کام‌اش زهرِ افعی خواهم‌کرد،
بامدادم آخر
طليعه‌یِ آفتاب‌ام.

داستان مهاجرت 3

2011-12-13T09:02:00.001+01:00

هرگز توی زندگی نمیشه فهمید که دشمنان واقعی آدما کیا هستن! چه بسا هستن کسایی که در ظاهر دوستت هستن و یک جایی توی زندگی یک دفعه برات خبر میارن که چه نشستی که فلانی همچین حرفی در موردت زده و یا چنین کاری در حقت کرده... چرا این رو میگم، توی بقیۀ داستان مهاجرت ما خواهید فهمید...
بالاخره بعد از چند هفته انتظار از کنسولگری بهمون خبر دادن که ویزاتون اومده. پاسپورتهاتون رو بیارین تا ویزاها رو واردشون کنیم. دیگه سرنوشت ما رقم زده شده بود. حالا دیگه باید به فکر بقیۀ جریانای سفر میافتادیم که خودش کلی کار بود و از همه مهمتر نیاز به کلی پول بود. بعد از گرفتن ویزا باید یه جایی رو برای انبار کردن وسائلمون پیدا میکردیم. آخه بهمون گفته بودن که به جز یک ساک دستی هیچی همراه خودتون نیارین تا مجبور نشین که تحویل بار بدین، چون تحویل به بار اثری از خودش به جا میذاشت که ما از کجا اومدیم، و این آخرین چیزی بود که ما خواستارش بودیم. هرگز نباید میفهمیدن که ما سالها ساکن اون کشور بودیم وگرنه ما رو یکراست دوبار برمون میگردوندن سر جای اولمون...
خدا عمر بده دوستامون رو که هر کمکی از دستشون برمیومد برامون کردن. وسائل رو قرار شد بذاریم توی انبار اونا و بعد از اینکه کار اقامتمون درست شد، بیایم و اونا رو ببریم یا با پست بفرستیم. با دوست قدیمیم که توی این مدت مرتب با هم تماس داشتیم و دائماً صلاح و مصلحت میکردیم، به این شکل برنامه ریزی کردیم: قرار شد بلیطهامون رو طوری بگیریم که از طریق یک کشور سوم باشه. قرار شد که برادرش که خودش چندین سال پیش از همین مسیر به اونجا رفته بود و مقیم شده بود، به ترانزیت اون کشور ثالث بیاد. اونجا گذرنامه های مارو بگیره و با خودش ببره. به این شکل همونجور که بهمون توصیه شده بود، ما بدون پاسپورت و داشتن هیچ هویتی وارد اون کشور میشدیم. اون موقعها اصلاً این جریانا در کار نبود که موقع گرفتن کارت پرواز یا موقع سوار شدن، هم پاسپورت بخوان و هم ویزا...
خوب دیگه تقریباً همه چیز ردیف بود و فقط بلیط باقی مونده بود. به آژانس مسافرتیی توی شهر رفتم که بلیط رزرو کنم. وقتی قیمت بلیطها رو گفت انگار برق سه فاز ازم پرید! معادل سه ماه پولی میشد که قدیما برامون میفرستادن! باز هم دوست همخونه ایمون اینجا به داد ما رسید و گفت که من این پول رو بهتون قرض میدم و قرار شد ما ماهانه توی همون چند ماه اول بهش پس بدیم. بندۀ خدا اونم مثل ما دانشجو بود و برادرش توی خرج معیشتش از کشوری دیگه براش پول میفرستاد...
تا رفتن و مستقر شدن در اونجا و تثبیت وضعیت ما هنوز راه درازی رو در پیش داریم! ولی چرا این نوشته رو با اون جملات شروع کردم! چون بعدها بعد از اینکه همه چیز درست شد و من برای بردن اسبابا به اون کشور دوبار سفر کردم، هم دانشکده ایم که ظاهراً با مسئول کنسولگری دوستی صمیمی بود چیزی رو برام تعریف کرد که موقع شنیدنش عرق سرد رو پیشونیم نشست. ظاهراً بعد از رفتن ما "یکی" رفته بوده به کنسولگری و با دادن تمام اطلاعات ما گفته بوده که اینا به عنوان توریست به اونجا سفر نکردن و قصد بازگشت رو به هیچ عنوان ندارن! تنها شانس ما این بود که این شخص موضوع رو با هم دانشکده ای من مطرح میکنه و اون متقاعدش میکنه که اصلاً این جریان صحت نداره و خلاصه خطر از بیخ گوش ما میگذره... شاید هم سرنوشت اینچنین بوده، کی میدونه؟!

وقت کشی

2011-12-12T07:17:00.001+01:00

برعکس اکثر آخر هفته های دیگه این آخر هفته بچۀ زرنگی بودم و به تمام کارهایی که از قبل برنامه ریزی کرده بودم رسیدم. از همه مهمتر صلۀ رحم بود. کلی از دوستان و فامیل رو چه به طور فیزیکی چه به طور مجازی سری بهشون زدم که خود مایۀ نشاط عموناصر شد.
این چند روز اخیر اوضاع جوی اینجا اینقدر به هم ریخته بود که غوغایی برپا بود. باد و طوفان روز جمعۀ گذشته چنان نابسامانی توی این قسمت از کشور به پا کرد که مخل کل ترافیک اعم از اتوبوس، قطار و هواپیما شد. عملاً تمام پروازها به این شهر لغو شده بود و طوفان سهمگین باعث قطع شدن درختها و افتادنشون رو ریلهای راه آهن شده بود. کلی از پلها و تونلها که جزایر اطراف رو به شهر متصل میکنند رو بسته بودند و اون بنده خداهایی که توی این جزیره ها زندگی میکنند رو در راه رسیدن به خونه هاشون آواره و حیران کرده بود... خوشبختانه فعلاً شیر خفته ای که انگار یک شیر پاک خورده ای بیدارش کرده بود، دوباره آروم گرفته، تا ببینیم چند روز آینده به چه شکلی خواهد بود.
جریاناتی که چند هفتۀ اخیر درگیرش بودم هنوز به جایی نرسیده و کماکان همه چیز به قول اینجاییها "در هوا در حال اهتزازه"! شاید توی این هفته یک اتفاقاتی بیفته و قضیه لااقل یک قدمی به سمت جلو حرکت کنه، ولی من به طور کامل تردید دارم. واقعیتش به هیچ عنوان و به اندازۀ سر سوزنی به اینا اطمینان ندارم! نمیدونم که چی توی ذهنشون میگذره و چه نقشه هایی در سر دارند! ولی اون چه که مسلمه و از ظواهر امر برمیاد همه اش در حال وقت کشی هستن. حال اینکه چرا و به چه دلیلی وقت میکشن، خدا عالمه!

نیستی

2011-12-10T20:26:00.001+01:00

برای همه امون پیش اومده که گاهی نغمه ای، ترانه ای رو ناخودآگاه زیر لب زمزمه میکنیم و بعدش همه اش به این فکر میکنیم که این چه آهنگیه و چرا باید همین الان به ذهنمون برسه! توی این ماههای اخیر هر بار که توی ماشین نشستم و سرم به رانندگی گرم بوده، بدون اینکه خودم هم بدونم چرا، ترانۀ زیر، زیر لبهام زمزمه شد، آیا به خاطر موزیکش بوده یا اینکه شعرش به طریقی برام تداعی میشده، خودم هم نمیدونم... این هم از اون سؤالهای بی جوابه، یا حداقل در این لحظه من پاسخ درستی براش ندارم. اینقدر رو میدونم که به هنگام شنیدنش کلی خاطرات در ذهنم تازه میشن، خاطرات تلخ و خاطرات شیرین. شعر بسیار زیباست ولی نمیتونم بگم که وصف الحال عموناصره در این لحظه که داره بر روی دگمه های کیبورد تق و تق ضربه هایی رو وارد میکنه و یک ورق دیگه از کتاب زندگیش رو برای خواننده برمیگردونه... هر چه که هست، زیباست و شنیدنی!

داریوش - نیستی

چنان دل کندم از دنیا، که شکلم شکل تنهایی ست
ببین مرگ مرا در خویش، که مرگ من تماشایی ست
مرا در اوج می خواهی، تماشا کن تماشا کن
دروغین بودم از دیروز، مرا امروز حاشا کن
در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما
همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم
دلم چون دفترم خالی قلم خشکیده در دستم
گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم
رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رها کردند
همه خود درد من بودند گمان کردم که هم دردند

شگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودند
به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند
گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم
رفیقان یک به یک رفتند مرا در خود رها کردند
همه خود درد من بودند گمان کردم که هم دردند

رفیقان یک به یک رفتند مرا در خود رها کردند
همه خود درد من بودند گمان کردم که هم دردند

اردلان سرفراز

نام نیکو گر بماند ز آدمی

2011-12-10T10:28:00.001+01:00

همکاری دارم که هر وقت میشینیم و صحبت از دنیا و آخرت میکنیم، مرتب یک جمله رو تکرار میکنه: چرا باید آدما این جور باشن؟ چرا باید آدما همه با هم خوب نباشن؟... و جواب من هم همیشه یکیه: زندگی همینه دیگه! یعنی جواب دیگه ای براش ندارم به جز این جملۀ کلیشه ای که تنها راه فراره برای اینه که نخوای با درموندگی و استیصال بگی که برای این سؤالت هیچ جوابی ندارم! چی میشه گفت؟! اینکه طبیعت ما رو اینطور به وجود آورده؟ اینکه ذات بشر اینه که دروغ بگه؟ اینکه حسادت و رشک یک قسمتی از سرشت همۀ آدماست؟ یا اینکه توضیح دیگه ای هم وجود داره که به عقل ناقص عموناصر نمیرسه؟ در مورد اینکه آیا این احساسات در موجودات دیگه هم یافت میشه هیچ وقت کنکاش نکردم ولی تا اونجایی که میدونم این غرایز مخرب مختص ما آدماست. راستش رو بخواین و اگر پیش خودمون بمونه این حرف، گاهی از این همه زشتی و بدی که توی دنیاست بیزار میشم و بدون اینکه بخوام جلوی این همکار محترم اعتراف کنم، باهاش هم عقیده هستم! آخه، ما آدما چه دردی داریم که باید این همه دروغ بگیم، این همه طمع و آز داشته باشیم، این همه حسادت بورزیم، این همه پستی کنیم توی این دنیا؟ مگه همه امون نمیدونیم که رهگذری توی این زندگی بیش نیستیم؟ مگه نمیدونیم که که این زندگی رو فقط به عاریه به ما دادن و دیر یا زود ازمون پسش میگیرن؟ پس به چی فکر میکنیم وقتی این همه حرص میزنیم، وقتی براه جاه و مقام، برای مال دنیا، برای رسیدن به اهدافمون از هیچ پستیی کوتاهی نمیکنیم؟ آخه، برای چی؟! اونایی که توی این چندین میلیون سال تاریخ بشریت این راه رو رفتند، کجا رو گرفتن که ما حالا فکر میکنیم از اونها زرنگتریم؟! گنده هاشون، که فکر میکردن صاحب تمام دنیا هستند، با حقارت و خفت هر چه تمومتر، زیر خاک رفتن و پوسیدن و دیگه هیچی ازشون باقی نمونده به جز نام شرشون... چون در انتها هیچی از ما باقی نخواهد موند به جز ناممون و صفتی به پیوستش که اون رو ما خودمون انتخاب میکنیم:
بس بگردید و بگردد روزگار
دل به دنیا درنبندد هوشیار

ای که دستت می‌رسد کاری بکن
پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار

اینکه در شهنامه‌ها آورده‌اند
رستم و رویینه‌تن اسفندیار

تا بدانند این خداوندان ملک
کز بسی خلقست دنیا یادگار

اینهمه رفتند و ما ای شوخ چشم
هیچ نگرفتیم از ایشان اعتبار

ای که وقتی نطفه بودی بی‌خبر
وقت دیگر طفل بودی شیرخوار

مدتی بالا گرفتی تا بلوغ
سرو بالایی شدی سیمین عذار

همچنین تا مرد نام‌آور شدی
فارس میدان و صید و کارزار

آنچه دیدی بر قرار خود نماند
وینچه بینی هم نماند برقرار

دیر و زود این شکل و شخص نازنین
خاک خواهد بودن و خاکش غبار

گل بخواهد چید بی‌شک باغبان
ور نچیند خود فرو ریزد ز بار

اینهمه هیچست چون می‌بگذرد
تخت و بخت و امر و نهی و گیر و دار

نام نیکو گر بماند ز آدمی
به کزو ماند سرای زرنگار

سال دیگر را که می‌داند حساب
یا کجا رفت آنکه با ما بود پار

خفتگان بیچاره در خاک لحد
خفته اندر کله‌ی سر سوسمار

صورت زیبای ظاهر هیچ نیست
ای برادر سیرت زیبا بیار

هیچ دانی تا خرد به یا روان
من بگویم گر بداری استوار

آدمی را عقل باید در بدن
ورنه جان در کالبد دارد حمار

پیش از آن کز دست بیرونت برد
گردش گیتی زمام اختیار

گنج خواهی، در طلب رنجی ببر
خرمنی می‌بایدت، تخمی بکار

چون خداوندت بزرگی داد و حکم
خرده از خردان مسکین درگذار

چون زبردستیت بخشید آسمان
زیردستان را همیشه نیک دار

عذرخواهان را خطاکاری ببخش
زینهاری را به جان ده زینهار

شکر نعمت را نکویی کن که حق
دوست دارد بندگان حقگزار

لطف او لطفیست بیرون از عدد
فضل او فضلیست بیرون از شمار

گر به هر مویی زبانی باشدت
شکر یک نعمت نگویی از هزار

نام نیک رفتگان ضایع مکن
تا بماند نام نیکت پایدار

ملک بانان را نشاید روز و شب
گاهی اندر خمر و گاهی در خمار

کام درویشان و مسکینان بده
تا همه کارت برآرد کردگار

با غریبان لطف بی‌اندازه کن
تا رود نامت به نیکی در دیار

زور بازو داری و شمشیر تیز
گر جهان لشکر بگیرد غم مدار

از درون خستگان اندیشه کن
وز دعای مردم پرهیزگار

منجنیق آه مظلومان به صبح
سخت گیرد ظالمان را در حصار

با بدان بد باش و با نیکان نکو
جای گل گل باش و جای خار خار

دیو با مردم نیامیزد مترس
بل بترس از مردمان دیوسار

هر که دد یا مردم بد پرورد
دیر و زود از جان برآرندش دمار

با بدان چندانکه نیکویی کنی
قتل مار افسا نباشد جز به مار

ای که داری چشم و عقل و گوش و هوش
پند من در گوش کن چون گوشوار

نشکند عهد من الا سنگدل
نشنود قول من الا بختیار

سعدیا چندانکه می‌دانی بگوی
حق نباید گفتن الا آشکار

سعدی

داستان مهاجرت 2

2011-12-09T12:55:00.001+01:00

اگه پای صحبت همۀ مهاجرهای دنیا بشینین، یقین دارم که همه قصه ای برای گفتن دارن، قصه ای که پر از احساسه و پر از درده و یا شاید هم آمیخته با شادی باشه، قصه ای که برای هر کسی منحصر به فرده. شاید به ظاهر همه اشون برای شنونده یک جور به نظر بیان، ولی هیچ دوتاییشون درست یک جور نیستن... هر کسی قصۀ خودش را داره، قصه ای که هرگز از ذهن آدم بیرون نمیره و تا آخر عمر مثل کوله باری بر پشته!
آره، داشتم میگفتم... بعد از چند ساعت در انتظار مترجم توی فرودگاه، سرانجام بهمون گفتن که شما با این مترجم برین و اون شما رو به خونۀ موقتی تون خواهد برد. ولی، صبر کن ببینم! من اصلاً نگفتم که ما چطور به اون فرودگاه رسیدیم! چطور شد که اصلاً سر از اون شهر کوچیک درآوردیم که حتی توی فرودگاه هم براشون دیدن ما عجیب بود... انگار که جن دیده بودن!
پسرم فکر کنم شش ماهه بود. من دیگه درس رو کنار گذاشته بودم و تمام وقت کار میکردم. مادرش هم تازه توی یک رشته ای قبول شده بود و داشت سعی میکرد ادامه تحصیل بده. دوست قدیمیم از کشوری که توش تحصیلاتش رو به پایان رسونده بود، به طریقی فرار رو به قرار ترجیح داده بود و تونسته بود به هر شکلی هست خودش رو پیش ما برسونه. اگه اونجا مونده بود یکراست از خود فرودگاه روونۀ جنگش میکردن! یادم میاد اون روزای اولی که کشور رو ترک کرده بودم و توی اولین خونه با همین دوستم آشنا شده بودم، یک مدت کوتاهی دو تا مستأجر جدید اومده بودن که زیاد هم نموندن و رفتن. یکی از اونا انگار به کشور فعلی (امروز) ما اومده بود و موندگار شده بود. این دوست قدیمی من با گرفتن اطلاعات از طریق اون به هر زور و کلکی بود خودش رو به اینجا رسوند. بعد از یک مدتی که هیچ خبری ازش نداشتم، یک روز دیدم تلفن زنگ زد و خودش بود. گفت هر طور شده کارهاتون رو درست کننین و بیاین اینجا! اولش باهاش خیلی مخالفت کردم ولی دیدم حرفهاش کاملاً منظقیه و هیچ آیندۀ خوبی در اونجایی که بودیم در انتطارمون نیست! از همه مهمتر نگرانی من برای آیندۀ پسرم بود...
بعد از چند هفته همون آشنای مشترک به سفری به پایتخت کشور مسکونی ما اومد. به من زنگ زد و گفت براتون دعوتنامه آوردم. پاشو بیا اینجا که هم بعد از این همه سال همدیگر رو ببینیم و هم من این دعوت نامه رو بهت برسونم. من هم فکر کنم روز بعد سوار قطار شدم و به محل ملاقات که یک رستوران یکی از آشناها بود، رفتم. چهره اش هنوز هم مثل همون موقعها بشاش و خندان بود. کلی با هم گپ زدیم. من هزاران هزار سؤال در مورد کشور جدید داشتم که اون هم تا اونجاییکه اطلاع داشت سعی بر جواب کرد...
خوشبختانه توی شهری که ما زندگی میکردیم کنسولگری وجود داشت و نیاز به رفتن به سفارتخونه نبود. طی چند روز بعد به اون کنسولگری مراجعه کردم و تقاضای ویزا کردم. بهم گفت که هیچ مشکلی وجود نداره فقط چند وقتی طول میکشه تا جواب بیاد.آخه اون موقعها نه از اینترنت خبری بود و نه حتی از فاکس، همه چیز از طریق مراسلات پستی انجام میشد. دیگه تا جواب این ویزا بیاد دل توی دل ما نبود. نمیدونستیم که چه سرنوشتی در انتظارمونه! آیا اصلاً میشه یا نه؟ یا اینکه در بهترین شرایط محکومیم به موندن همونجا و در بدترین شرایط برگشتن به وطن و احتمالاً رفتن به جنگ...

ادامه دارد

پسر نوح با بدان بنشست...

2011-12-08T19:04:00.001+01:00

از آقایی پرسیدن اهل کجایی؟ با اینکه خودش مال پایتخت بود، اونجا به دنیا اومده بود و بزرگ شدۀ همونجا بود، جواب داد شمالی هستم! بهش گفتن آخه مرد حسابی تو رو با شمال اصلاً کاری نیست، نه پدرت اونجایی بوده، نه مادرت و نه آباء و اجدادت! چرا همچین جوابی دادی؟! گفت: آخه خانمم شمالیه!... قدیما شاید به این جریان لبخندی میزدم و از روش رد میشدم. ولی درست که فکر کنیین، میبینین که یک واقعیت تلخی پشت این جریان نهفته است. متأسفانه ما آدما رو فقط با مقیاس اینکه خودمون کی هستیم نمیسنجن، بلکه اونایی که باهاشون همدم میشیم رو هم جزو ضریبهای معادله به حساب میارن! چیزی که من شخصاً تا همین امروز بهش فکر نکرده بودم. امروز کسی یادآور این قضیه برای من شد. همیشه فکر میکردم که دور و بریها عموناصر رو فقط عموناصر میبینن و اونایی که بشناسنش به هیچ وجه به اطرفیانش توجهی ندارن! البته واقعیت اینجاست که اونایی که آدم رو درست بشناسن این مسائل در قضاوتشون به هیچ عنوان تأثیری نمیذاره و در اصل نباید هم بذاره، ولی یاد شعری افتادم که درسا عکس این رو میگه و شاید با این مقوله زیاد هم بی ربط نباشه:
پسر نوح با بدان بنشست
خاندان نبوتش گم شد
سگ اصحاب کهف روزی چند
پی مردم گرفت و مردم شد

عموناصر، این درسی برات توی زندگی باشه که در آینده اول از همه وقتی ندای درونیت داره فریاد میزنه و صدات میکنه، پنبه ها رو از توی گوشت دربیاری! وقتی بهت میگه که هر فرصت طلب تازه به دوران رسیده ای رو آدم توی زندگیش راه نمیده، سر برنگردونی و خودت رو به اون راه بزنی! وقتی بهت میگه کسی که با دیگران بدی کرد، مطمئناً یه روی هم نوبت به تو خواهد رسید و هیچ دلیلی برای این وجود نداره که تو استثنا باشی، چون این جور آدما اصولاً کلمۀ استثنا توی فرهنگ لغتشون یافت نمیشه، تنها کلمه ای که زیاد توی اون قاموس قلابیشون هست "زمانه"، اگه امروز نشه، یقین داشته باش که فردا میشه و اگه فردا نشد به حتم پس فردایی هست که انتطارت رو بکشه. اگه بهت گفت، هی، حاج عموناصر، برادر معتقد به علم و دانش، قانون مورفی رو هرگز از یاد نبر، چون اگر شانس خراب شدن چیزی وجود داشته باشه، شک نکن که اتفاق خواهد افتاد، چون "دیر و زود داره ولی سوخت وسوز نداره"!

داستان مهاجرت 1

2011-12-07T10:34:00.001+01:00

زندگی میگذره و روزها یکی پس از دیگری میان و از ماها سبقت میگیرن و رد میشن، بدون اینکه ما گاهی حتی متوجه عبورشون شده باشیم. چشم به هم بزنیم این چند هفته ای هم که از این سال مسیحی مونده، گذشته و وارد سال جدید شدیم. ولی انگار همین دیروز بود که پارسال همین موقعها داشتیم خودمون رو برای تعطیلات کریستمس آماده میکردیم. انگار همین پس پریروزا بود که آمادگی مواجهه با مشکلات احتمالی قرن جدید و هزارۀ جدید بر سر زبون همۀ مردم بود. انگار همین هفتۀ پیش بود که پامون رو به این مملکت گذاشتیم توی یک روز گرم تابستونی، روزی که طولانی ترین روز توی این کشور محسوب میشه. هرگز اون شب اول رو فراموش نمیکنم که از فرط نور شدید آفتاب که توی خونه افتاده بود تا نیمه های شب خوابمون نمیبرد! شاید هم فقط به خاطر نور نبود و علت اصلیش دلهره ای بود که همۀ وجود ما رو در خودش فرا گرفته بود. ترس از اینکه بفهمن ما از کجا اومدیم و بعد از مدتی ما رو دست از پا درازتر برمون گردونن به خونۀ اول، جاییکه هیچ چیزی انتطار ما رو نمیکشید به جز مشکلات، به جز بیکاری و بی پولی...
ما خودمون هم نمیدونستیم که چه روز عجیبی رو برای اومدن به این کشور انتخاب کردیم، روزی که همۀ مردم از کوچیک و بزرگ، پیر و جوون سر به دشت و صحرا میزنن و فارغ از غم همۀ عالم هستن! مگه توی همچین روزی مترجم گیر میومد؟! ساعتها توی دفتر پلیس توی فرودگاه منتظر ایستادیم تا بالاخره یک مترجم خیرخواهی حاضر شد که بیاد و صحبتهای ما رو ترجمه کنه. بهمون از قبل گفته بودن که هرگز به انگلیسی صحبت نکنین چون ممکنه چیزایی بگین که در آینده براتون دچار دردسر بشه! درست یا غلط بودن این اطلاعات رو ما هرگز متوجه نشدیم. هوا برعکس اون چیزی که ما فکر میکردیم خیلی گرم بود و ما از شدت گرما و استرس زیاد صورتمون مثل سیب سرخ سر سفرۀ هفت سین قرمز قرمز شده بود. از همه بدتر پسرمون بود که اون موقع یک سالش بیشتر نبود و چند هفتۀ قبلش تازه تولد یک سالگیش رو جشن گرفته بودیم. طفلکی بی تابی میکرد ولی در عین حال هم با همۀ اون آدمای عجیب و غریب دور برش خوش و بش میکرد، آدمایی که نه زبونشون رو میفهمید و نه قیافه هاشون براش آشنا بودن... ولی با این وصف خیلی مهربون به نظر میومدن.

ادامه دارد

خانۀ سالمندان

2011-12-06T08:21:00.001+01:00

خوب به سلامتی اولین برف امسال هم دیشب روی زمین نشست. صبح که میومدم سر کار زمینها سفید و یخ بسته بودن و الان هم داره تگرگ از آسمون میباره! اینجاییها که شدیداً علاقه مند به ورزشهای زمستونی هستن دیگه این هفته های اخیر داشتن از نیومدن برف کلافه میشدن. فکر کنم دیگه حالشون با دیدن برف و سرمای امروز حسابی باید خوب شده باشه :)
دوستی قدیمی دارم که همیشه اون قدیما میگفت وقتی آدم حرفی برای گفتن نداره از آب و هوا صحبت میکنه. البته خیلی وقتها ممکنه این مسئله کاملاً درست باشه، ولی توی این مدتی که من توی این قاره زندگی کردم بهم ثابت شده که آب و هوا چقدر توی روحیۀ مردم میتونه تأثیر گذار باشه. شما اگه تابستون به اینجا بیاین و قیافۀ مردم رو زیر نظر بگیرین، تومنی صنار با قیافه اشون توی پیاییز و زمستون فرق میکنه! اصلاً انگار همون آدما نیستن! صورتها همه گرفته و اخمها توی هم، انگار که غم عالم توی وجودشونه. درسته که خیلی ادعا میکنن که زمستون و برف رو دوست دارن، ولی در عمل اگر موقعیتش رو داشته باشن توی همون برفی که بهش عشق میورزن میذارن و میرن به جاهای گرمسیر. شما اگه به آمار گردشگرهای شمال اروپایی توی مناطق حاره یک نگاهی بندازین متوجه میشین که اونا به یقین رتبه های اول رو دارن... بیخود نبود که وقتی ما به اینجا کوچ کردیم با اولین سؤالهایی که توی روزهای اول روبرو میشدیم این بود که نظرمون در مورد آب و هوای اینجا چیه! اوائل ماها خیلی برامون عجیب بود! ولی بعداً که خودمون هم یک جزئی از این جامعه شدیم دیدیم که اینا اونقدرها هم دور از حق سخن نمیگفتن...
سرد بودن و تاریکی در قسمت اعظم سال، باعث بالا رفتن آمار بیماریهای افسردگی و در برخی موارد حتی تا مرحلۀ خودکشی شده. بیشتر هم به طور مشخص در سالمندان این مسئله مشاهده میشه. بنده های خدا وقتی به دوران پیری میرسن به واسطۀ اینکه بچه هاشون در بیشتر موارد اونا رو به حال خودشون رها میکنن، دچار افسردگیهای حاد میشن. در بهترین شرایط اگه جایی توی خانه های سالمندان پیدا کنن، قاعدتاً باید بیشتر بهشون رسیدگی بشه! اونم که این چند وقت اخیر همه اش توی رسانه ها صحبت از بدرفتاری و عدم برخورد انسانی اینجور خونه ها باهاشون هست. یک عمر کار میکنن و مالیاتهای سنگین پرداخت میکنن به امید اینکه در روز پیری بتونن با آسایش زندگی کنن، اونوقت وقتی محتاج میشن نه دولتی که پولهای حاصله از مالیات رو جمع کرده به دادشون میرسه و نه فرزندانی که شاید یک عمر زحمتشون رو کشیده باشن! میبینین که آسمون اینور دنیا هم پررنگتر از اونطرفها نیست :( دیروز با دوستی صحبت میکردم، به هم میگفتیم که شاید بهتر باشه از الان بریم توی صف خانۀ سالمندان که تا دو دهۀ دیگه که وقتش رسید، شاید یک جایی بهمون دادن... چون در انتها بچه های ما هم که توی همین محیط بزرگ شدن، دست کمی از اینجاییها نخواهند داشت، اگه بدتر نباشن!

فرهنگ زور

2011-12-05T08:43:00.001+01:00

دوشنبه، دوشنبه، دوشنبۀ ناراضی، پا در فلک اندازی! مثلی بود که من از کوچیکی باهاش بزگ شدم و البته کمی هم درش تحریف کردم: "ای شنبۀ ناراضی، پا در فلک اندازی"... امروز شاید دیگه این ضرب المثل اونقدرا مصداق نداشته باشه! از همون زمان ما، دیگه صحبت از اون بود که معلما دست روی شاگردا بلند نکنن، ولی در هر صورت زمانی که ما به مدرسه میرفتیم، خوراک هر روز بچه ها بود. کتک زدن و کتک خوردن یک قسمتی از روزمرگی ما توی مدارس بود. نمیتونم بگم که من خودم شخصاً خیلی درگیر این جریان شدم توی اون دوره ای که محصل بودم، ولی بچه های دور و اطرافم صابونش روزی نبود که به تنشون نخوره!
سالیان ساله که از اون جامعه و فرهنگ به دور هستم بنابرین قضاوت زیادی نمیتونم بکنم. اون چیزایی رو هم که فکر میکنم بدونم، از طریق چیزاییه که از این طرف و اون طرف میشنوم. اون زمان کوتاهی که به اجبار در این فاصلۀ سه دهه در اونجا ساکن شدم، حس کردم که تغییراتی به وجود اومده، ولی با این وصف حکم قطعی صادر کردن اصلاً کار ساده ای نیست. متأسفانه فرهنگ زور و زورگویی هنوز مثل سابق در اونجا حکمفرماست و هر جایی که این فرهنگ وجود داشته باشه مسلماً خشونت هم جایگاه خاص خودش رو داره. حالا اونایی که اونجا زندگی میکنن و چیز دیگه ای به غیر از اون چیزی رو که از بچگی دیدن و هنوز هم شاید هر روز باهاش روبرو باشن، شاید به شکلی عذرشون موجه باشه، که صددرصد اون هم قابل بحث و برسی هست، ولی حیرتم از کساییه که به این سوی دنیا میان و اینجا با فرهنگهای دیگه آشنا میشن و راه بهبودشون به عنوان انسان براشون تا هر جا که بخوان بازه، اونها چطور هنوز با همون روش میخوان زندگی کنن، در عجبم! توی خونه دست روی بچه هاشون بلند میکنن و اونا رو آزار میدن و چه بسا حتی توی محیط کاری هم از همون راه و روش استفاده میکنن! کسی رو میشناختم که به عنوان مربی کودک توی مهد کودک کار میکرد و بچه ای رو که از نظر اون خیلی شیطونی میکرد مورد ضربه قرار میداد... واقعاً آدم نمیدونه چه بگه؟! گاهی اوقات فکر میکنم که باید به حال این فرهنگ گریست! فرهنگی که همه چیزش فقط بر اساس زوره! همه چیز رو به زور باید به هم تحمیل کنیم! اگه طرف نپذیرفت، باید چوب به دست گرفت یا فحاشی کرد، به یک شکل باید طرف رو خورد کرد... یاد یک صحنه ای افتادم که سالها پیش اینجا شاهدش بودم: دو تا ماشین با هم تصادف میکنن. راننده هاش پیاده میشن و لبخندی به هم میزنن و کارتهای شناساییشون رو در میارن و شمارۀ بیمه های ماشین رو با هم رد و بدل میکنن. بعد هم با نزاکت از هم خدا حافظی میکنن... حالا فقط همین صحنه رو در اون دیار تصور کننین و باقی داستان رو به خوانندۀ خوش ذوق واگذار میکنم!

تولدی دیگر

2011-12-04T14:10:00.001+01:00

تقدیم به پسرم!

پسرم، الان که این نوشتۀ من رو میخونی، نمیدونم کجا هستی و چند سالته! نمیدونم که آیا من هستم توی این دنیا یا نه، ولی فرقی نمیکنه! فقط اینقدر رو میدونم که باید برات بنویسم! باید بنویسم که تو کی هستی و چطوری پات رو توی این دنیا گذاشتی. اگه من ننویسم کی باید بنویسه؟!
نمیدونم از کجا شروع کنم! شاید هم کجاش زیاد اهمیت نداشته باشه... شروع مهمه! روزگار خرابی بود اون موقعها. زندگی خیلی سختی داشتیم من و مادرت. چندین سال بود که توی اون کشور زندگی میکردیم. برای درس خوندن کشورم رو ترک کرده بودم ولی نه به انتخاب خودم! اگه به من بود هرگز خاک کشورم رو ترک نمیکردم! ولی سردمداران دنیا انگار برای ما از قبل تعیین کرده بودن! به ماها به طریقی گفته بودن که اینجا دیگه جای شما نیست و بهتره که جول و پلاستون رو جمع کنین و به دنبال سرنوشت خودتون برین... با اینکه تمام عمرم رو تا اون موقع همیشه شاگرد زرنگی بودم و همیشه توی سه نفر شاگردهای اول کلاس بودم، ولی نمیدونم چرا توی این کشور هر کاری که میکردم، درسا با من کنار نمیومدن! اونا به سرعت باد میدویدن و من انگار با پای پیاده به دنبالشون... توی تمام این نابسامانیهای تحصیلی فقط مشکل مالی رو کم داشتیم که اونم مثل اجل معلق روی سرمون خراب شد: پولی که از وطن برای خرج تحصیلمون "اجازه" میدادن که برامون فرستاده بشه رو سنگی بزرگ جلوش گذاشتن و ما موندیم بدون پول و درسی تموم نشده! درست توی همین دوران بود که ما فهمیدیم که تو در راهی! فکر کنم که هیچ انسانی توی این دنیا وجود نداشته باشه که از شنیدن چنین خبری خوشحال نشه! ما در عین خوشحالی توی شوک بزرگی بودیم، چون دیگه همه چیز با هم شده بود. هیچوقت فراموش نمیکنم اون روزی رو که ما صبحش پی به این خبر فرخنده بردیم و عصرش خونۀ دوستامون مهمون بودیم. اون هفته برای اولین بار توی اون دیار لاتاری اومده بود. فکر کنم کسی نبود که توش شرکت نکرده باشه. همگی ما موقع قرعه کشی جلوی تلویزیون نشسته بودم و منتظر شنیدن ارقام بودیم! ولی کی به ارقام توجهی داشت، ما توی عالم خودمون بودیم. عددا رو که یکی یکی میخوندن، من میگفتم که ما هم این رو داریم و یکی یکی درست از آب دراومد الی رقم آخری، یعنی از شش تا پنج تاش درست بود... عجب، پس ما بردیم! کلی پول بود مبلغی که بردیم، ولی همه اش رو یکجا بابت بدهکاریها دادیم و رفت... و این ارمغانی بود که تو به جز اومدن خودت برای ما به همراه آورده بودی!
روزها میگذشت و تو توی شکم مادرت بزرگتر و بزرگتر میشدی. حالا دیگه تمام حرکتها رو از بیرون هم میشد تماشا کرد. از همون موقع هم شور و شری داشتی که تا به امروز هم همراهته. من دیگه مجبور شدم درس رو کلاً کنار بذارم و برای گذرون زندگی تمام وقت کار کنم، چون چارۀ دیگه ای وجود نداشت! مهمون عزیزی در راه بود، مهمونی که هرگز از ما نخواسته بود که به مهمونی ما بیاد! این ما بودیم که اون رو به هزار اصرار به این دنیا دعوت کرده بودیم. زندگی به هر شکلی که بود میگذشت. من توی یک کارخونۀ کارتن سازی مشغول به کار شده بودم. گاهی از روزا دوازده ساعت اونجا کار میکردم. روزایی هم که کمتر اونجا بودم، یا روزنامه میفروختم و یا اعلامیه پخش میکردم. دلم میخواست وقتی تو میای هیچ کم و کسری نداشته باشی. دلم میخواست هرگز احساس نکنی که از بچه های دیگه کمتر هستی...
وقتی که ما فهمیده بودیم که تو داری میای اواخر تابستون بود. پاییز و زمستون سختی رو پشت سر گذاشتیم. ولی هر طور که بود گذشت و بهار دیگه داشت آروم آروم سرکی توی شهر ما میکشید. بهار زیبایی داشت اونجا و علی الخصوص اون بهار از زیبایی خاصی برخوردار بود. هر چی کتاب راجع به کودکان و زایمان و این داستانا بود، گیر آورده بودیم و میخوندیم. آخه، توی اون سن و سال که خودمون بچه ای بیش نبودیم، چیزی از این باب نمیدونستیم. فهمیده بودیم که برای راحتتر به دنیا اومدن بچه، مادر باید به ویژه ماههای آخر تا میتونه پیاده روی کنه. ما هم از هوای مطبوع بهاری استفاده میکردیم و هر روز تو رو به گردش میبردیم...
تا بالاخره بهار هم دیگه رو به اتمام بود که اون روز موعود سر رسید، روزی که تا زنده ام در تمام عمرم فراموش نخواهم کرد: شونزدهم خرداد ماه... اصلاً انگار از مدتها قبل بهم این روز رو الهام کرده بودن. وقتی به بقیه این روز رو به عنوان روز دیدار تو اعلام میکردم، همه بهم نگاهی عاقلی اندر سفیه میکردن که: هیچکس روز دقیق رو نمیدونه! بعدازظهر حوالی ساعت دو بعداز ظهر دردهای مادرت شروع شد. اینقدر دستپاچه شده بودم که وقتی به بیمارستان زنگ زدم، اون ور خط طرف خنده اش گرفت! گفت که معلومه که بار اولته، ولی آروم باش و هر وقت فاصلۀ دردها خیلی کم شد دوباره زنگ بزن... به هر حال خیلی سریع این اتفاق افتاد و آمبولانس هم به زودی پیداش شد...
توی بیمارستان ازم پرسیدن که آیا من هم میخوام که توی اتاق باشم؟ تا اون موقع من نمیدوستم که پدر هم میتونه اونجا حاضر باشه. با کمال میل لباسای مخصوص پوشیدم و بالای سر مادرت رفتم. ولی بعد فهمیدم که چه طاقت زیادی نیاز هست تا اونجا وایستی و درد کشیدن کسی دیگه رو تحمل کنی و از همه مهمتر کاری از دستت بر نیاد!... دکترا همه میگفتند که چون بار اوله ممکنه تا یک روز هم طول بکشه، ولی من ته دلم میدوستم که تو دیگه صبر و طاقت نداری... و ساعت هنوز به نیمۀ شب نرسیده بود که سرانجام انتظار چند ماهۀ ما سر اومد و تو کوچیک و معصوم و بیخبر از دنیایی که در انتطارته، پا به این دنیا گذاشتی... ساعت بیست و دو و بیست پنج دقیقۀ شامگاهان بود! و تولدی دیگر در این دنیا رخ داد که زندگی من رو برای همیشه و تا آخرین نفسم رقم زد... از صمیم قلبم دوستت دارم، پسرم! این رو هرگز فراموش نکن!

کبوتر سفید

2011-12-04T09:40:00.001+01:00

یه جایی خوندم که پرنده ها وقتی به سراغ آدم میان نشونۀ خوبیه! میگن که روح آدمان که در این موجودات بیگناه ظاهر میشن. راستش اصلاً آدمی نیستم که به خرافات اعتقادی داشته باشم ولی در عین حال هم میدونم که خیلی چیزا رو توی این دنیا با قوانین علمی نمیشه توضیح داد...
روز یکشنبه اول صبح که بیشتر مردم توی خواب شیرین هستند و به قولی بیرون "پرنده" هم پر نمیزنه، داشتم هوای بیرون رو آلوده میکردم. باد شدید یار باوفای این چند روز اخیر، همچنان به وزیدن خودش ادامه میداد. توی عوالم خودم بودم که چشمم به کبوتر سفیدی افتاد که در نزدیکی من قدم آهسته میرفت. توی این هوای سرد پاییزی دیدن این پرنده کمی عجیب به نظر میومد. طفلک معصوم شاید که گرسنه بود و به دنبال غذا میگشت، یا نه؟ به دنبال چیز دیگه ای بود؟ چشم ازش برنداشتم. مرتب به من نزدیکتر میشد و وقتی که در فاصلۀ یک قدمی من قرار گرفت، آروم ایستاد و انگار که توی چشای من زل زده باشه با چشمای ریز و قشنگش به من خیره شد. یک لحظه احساس کردم که قلبم از حرکت باز ایستاد! این پرندۀ زیبا کی بود که سفیدی پرهاش به ابرهایی که در این لحظه تمام آسمون رو فرا گرفته بودن، میموند؟ چند لحظه ای هردومون بیحرکت بودیم و در این سکوت سحری از بودن در کنار هم انگار داشتیم لذت میبردیم... و سرانجام روی از من برگردوند و قبل از اینکه بالهاش رو به علامت پرواز باز کنه، سر رو برگردوند و نیم نگاهی به من کرد و در آسمون اوج گرفت... و من پروازش رو در آسمون نظاره گر شدم تا دیگه از نظرم محو شد...

"خوابهای طلایی"

2011-12-03T19:05:00.001+01:00

چند هفته ای میشد که شماره اش رو گرفته بودم و دلم میخواست بهش زنگ بزنم، ولی هر آخر هفته یه چیزی پیش میومد که باعث بشه یادم بره. اینقدر که آدم درگیر این مسائل اخیر بوده و هست که فکر درست و حساب برای آدم باقی نمیمونه! بالاخره دیگه عزم رو جزم کردم و با خودم گفتم یا الان یا اینکه بازم پشت گوش میفته...
خیلی از شنیدن صداش خوشحال شدم، به خصوص که میدونستم بیمار بوده و یک عمل خیلی سخت رو پشت سر گذاشته. این اواخر از گوشه و کنار اخبارش رو میشنیدم. دنیای غریبیه جداً! این همه سال با یک تیم تحقیقاتی در مورد یک بیماری تحقیق کنی و یک دفعه برات خبر بیارن که یکی از عزیزان دوران کودکیت مبتلا به همون بیماری شده! حالش خدا رو شکر خوب بود و همین برای من کافی. شاید نزدیک به سه دهه بشه که ندیدمش. سالیان سال پیش، با کنجاویهای عموناصری و بعد از اینکه ماهها خوابش رو میدیدم، پیداش کردم و بهش زنگ زدم، ولی درست همون موقعهایی بود که زندگیم در قعر جهنم بود و دیگه مشمول مرور زمان شد...
وقتی داشتم باهاش حرف میزدم، ناخوداگاه یاد خاطرات خیلی خیلی دوری که با هم داشتیم افتادم. عجب روزای شیرینی بود! اختلاف سنیمون خیلی زیاد بود ولی هیچوقت با من مثل یک بچه رفتار نمیکرد. وقتی خونه اشون میرفتم، چند روزی رو پیشش میموندم. اون موقعها برام آدم خیلی جالبی بود چون وقتی به چیزی اعتقاد داشت، بهش عمل میکرد. یک دوره ای مثلاً رو آورده بود به خامخواری و لب به چیزای دیگه نمیزد. اتاقش درست مثل آجیل فروشیها شده بود، انواع و اقسام خشکبار، اعم از بادوم و پسته و فندق و هر چیز خام دیگه ای که فکرش رو بکننین اونجا پیدا میشد! منم که عاشق این جور چیزا بودم هی به قوت روزانه اش ناخنک میزدم. با مهربونی یک برادر بزرگ بهم تشر میزد که "نخور، تو، از اینا! الان باید بری پایین غذا بخوری!" :) یک مدت هم شدیداً به پیانو علاقه مند شد و شب و روزش رو به یادگیری اون صرف میکرد. ولی چون کار کلاسیک میکرد برای من جذابیت خاصی نداشت. تا اینکه یک روز که پیشش بودم، دیدم داره یک قطعۀ ایرانی باحال میزنه. گفتم این چیه که داری میزنی؟ گفت: خوابهای طلایی جواد معروفی! چقدر زیبا بود این اثر! شیفته اش شدم. ازش خواستم که اون رو بهم یاد بده! بندۀ خدا، اونم با صبر و حوصلۀ فراوون سعی در یاد دادن اون به من کرد. دیگه اون دو سه روزی که اونجا بودم اینقدر که اون رو یک دستی روی پیانو زدم، سرسام گرفته بود :) بعد ها ازش شنیدم که تازه بعد از رفتن من، خواهرش که همسن و سال من بود (در واقع یک روز از من کوچیکتر بود و بابت این قضیه همیشه من بهش میگفتم که باید به من سلام کنی و بهم احترام بذاری :)) و توی اون مدت مرتب این قطعه رو شنیده بود، سعی کرده بوده که اون رو روی ملودیکا بزنه... و خلاصه نهضت دوستداران خوابهای طلایی تا مدتها ادامه داشته :)... ای روزگار، چطور گذشتن اون روزها و ما هرگز قدرشون رو ندونستیم... و "خوابهای طلایی" ما مبدل به کابوسهای سیاهی بیش نشدند!

جواد معروفی - خوابهای طلایی

زاییدۀ خیال

2011-12-02T07:20:00.001+01:00

دیروز نوشته ای نوشتم که کلی از دوستان و عزیزان رو به اشتباه انداخت! همگی متفق القول فکر کرده بودن که طبق معمول خاطرات منه و کلی از این بابت ناراحت و نگران من شده بودن که از این جهت من خیلی متأسف شدم. دیروز برای اولین بار بود که از سر خیال نوشتم و توی این همه سال که مینویسم، برای نخستین بار داستانی رو نوشتم که صرفاً زائیدۀ فانتزی من بود. هر چند که همونجور که شاید قبلاً هم در نوشته ای به این موضوع اشاره کرده باشم، نویسنده هرگز از افکار و تراوشات ذهنی خودش جدا نیست! به هر روی اگر عزیزی رو با این نوشته ناراحت کردم، از صمیم قلب احساس شرمساری میکنم. راستش چندی پیش با عزیزی صحبت میکردم و به من پیشنهاد میداد که چرا من از قلمم برای چنین نوشته هایی استفاده نمیکنم! به همین خاطر فقط خواستم ببینم که آیا به جز از وقایعی که همگی در زندگیم اتفاق میفتن، میتونم بنویسم یا نه؟ و اینطور که از نتیجه اش مشخص شد انگار زیاد هم دور از واقعیت نیست...
در هر حال، عزیزان، اصلاً نگران حال من نباشید! از قدیم و ندیم گفتن: بادمجون بم آفت نداره :) عموناصر یک عمر گلیم خودش رو از آب بیرون کشیده. مسلماً برخوردش با این آدما نه دفعۀ اوله و نه بار آخر. دنیایی که توش زندگی میکنیم پر از این جور آدماست. تنها چیزی که در این باب، باید آدم از زندگی یاد بگیره، حرفیست که دبیری، که یادش بخیر باشه، میزد: اگه به بارِ ... تنه بزنی ... میشی و اگر بارِ ... هم بهت تنه بزنه باز هم ... میشی! این حرفش همیشه آویزۀ گوشم بوده و خواهد بود! اگه زنده است که امیدوارم سالم و سلامت باشه و اگر هم دار فانی رو وداع گفته، امیدوارم که روحش هر جا که هست شاد باشه. باید که از این "مشکهای ..." (اونایی که زبون شیرین ترکی رو بلدن، میدونن که چه اصطلاحی رو دارم استفاده میکنم :)) دوری جست، همین و بس!

ساعت چهار و چهل و چهار دقیقۀ صبح

2011-12-01T08:02:00.001+01:00

سرما بیداد میکرد. برف همه جا رو پوشونده بود و بادی میوزید که توی تمام استخونام نفوذ کرده بود توی اون ظلمت نیمه های شب. چرا بیرون زدم این موقع شب، خودم هم نمیدونستم. فقط باید میرفتم! به کجا، برام روشن نبود. دیگه وجود دستام رو احساس نمیکردم، درد اینفدر زیاد بود که بر بقیۀ اعصاب غلبه کرده بود... چشم چشم رو نمیدید از شدت برف که مرتب مثل تیری توی صورتم میخورد... تاریکی مطلق توی خیابونها حکمفرما بود و اگر به خاطر سفیدی برفهایی که مثل فشنگ از آسمون نازل میشدن نبود، هیچ چیز رو تا چند قدمی هم نمیشد دید! شاید برقها هم رفته بودند، شاید هم توی اون دل شب همه خواب بودن به جز من که داشت سرگردون توی اون سوز جانگداز به سمت هدفی نامشخص قدم برمیداشت! از دور سوسویی به چشمم خورد! یعنی ممکن بود که کسی بیدار باشه؟! یعنی بودن کسایی توی اون شب تیره و تار که با چراغی روشن زل زده باشن به سقف و بخوان مثل هر شب به هر قیمتی شده شب رو به صبح بچسبونن؟! قدمهام رو تندتر کردم و هر چه بیشتر به نور نزدیک شدم. ولی هر چی نزدیکتر میشدم نور که باید بر اساس خواص فیزیکی شدیدتر میشد، ضعیفتر و ضعیفتر میشد! قوانین فیزیک انگار دیگه مرده بودن و تاریخی بیش نبودن... وقتی که جلوی پنجره ای که سوسوش من رو به سمت خودش کشیده بود، رسیدم، دیگه تاریک تاریک بود، مثل بقیۀ خونه ها! چیکار باید میکردم؟ باید برمیگشتم به طرف خونۀ گرم خودم؟ ولی اونجا که کسی نبود و چیزی انتظار من رو نمیکشید! درد دیگه امانم رو بریده بود و ذره ذره به تمام قسمتهای بدنم رخنه میکرد...
آروم به پنجره زدم و منتظر ایستادم، ولی جوابی نیومد. یک بار دیگه محکمتر زدم ولی باز هم از عکس العمل هیچ جنبنده ای خبری نبود. این بار گفتم دقی به در میکنم شاید اینجور شنیدن و باز کردن! ولی آخه پس اون نور چی بود؟! کی اونجا بود؟! اصلاً اینجا کجاست؟! چند قدمی عقب عقب رفتم تا دورنمایی نسبت به خونه پیدا کنم، ولی توی اون طوفان برف دیدن آسون نبود. با دستم سعی کردم برفهایی که صورتم رو با سرعت باد میپوشوندن، پاک کنم. خوب که دقت کردم، دیدم من که اینجا رو میشناسم. من بارها اینجا بودم و همه چیزش برام آشناست! ولی هر چی فکر کردم و به مغزم فشار آوردم یادم نمیومد که چه کسایی اونجا زندگی میکنن! دیگه نمیتونسنم برگردم! باید میفهمیدم که اونجا کجاست و من چرا اونجا هستم...
دستگیرۀ در رو به آرومی و با نامیدی فشار دادم و خیلی یواش هلی به سمت جلو دادم... عجب! در باز بود! با کنجکاویی آمیخته به ترسی پنهان در رو باز کردم و داخل شدم. تاریکی محض در اون سکوت حکمروایی میکرد. چند لحظه ای طول کشید تا چشمام به اون ظلمات عادت کنه... و وقتی خوب در اطراف دقیق شدم، صحنه ای رو دیدم که تمام بدنم از نوک سر تا به نوک انگشتان پا تیر کشید: اسکلتهایی که در اون تاریکی مخوف نشسته بودن و به من زل زده بودن... و من اونا رو خوب میشناختم با اینکه به جز استخون از پیکرشون چیزی به جای نمونده بود... و من اشک از چشمام مثل ابر بهار سرازیر شد و قلبم رو انگار این اسکلتهای بخت برگشته در دست گرفته بودن و با تمام قدرتشون فشار میدادن...

... از خواب پریدم و دیدم که ساعت چهار و چهل و چهار دقیقۀ صبحه و بدنم یکپارچه از عرق خیسه! به دور و برم نگاهی کردم و تاریکی حکمفرما بود... دیگه به زنگ ساعت شماطه دار چند دقیقه ای بیشتر باقی نمونده بود...

ختم قاعله؟

2011-11-30T06:23:00.001+01:00

گاهی اوقات بعضی مسائل یک موقعی شروع به حل شدن میکنن که آدم اصلاً انتظارش رو نداره! دیروز تمام روز رو در حال جنگ و جدل بودم. نفهمیدم که روز چطوری گذشت. اینقدر که نوشتم دیگه انگشتام یواش یواش شروع به درد کرده بودن. درست اون لحظه ایی که دیگه فکر کردم که کشتی مذاکرات به گل نشسته، به طور معجزه آسایی ورق کاملاً برگشت! عجب دنیاییه واقعاً! امیدوارم که این جریان به همین روالی که دیروز شروع شد ادامه پیدا کنه و به زودی زود بشه ختم قاعله رو اعلام کرد. در انتها من از روز اول هم گفتم که به دنبال جنگ نیستم و فقط میخوام عدالت برقرار بشه ولی زیر بار زور هم نمیرم...
حالا باید دید که چند روز آینده به کجا خواهد رسید و اینکه طرفین بر سر توافق رسیده شده خواهند موند یا نه! بدون قضاوت پیشاپیش این رو به نتیجه اش بعد از چند روز واگذار میکنم...

گذر پوست به دباغ خانه

2011-11-29T07:50:00.001+01:00

اینظور که به نظر میاد حدسای من کاملاً داره درست از آب درمیاد. من فکر میکردم که توی اینا یکی آدم تره و حرف حساب سرش میشه، ولی همونجور که حدس میزدم انگار در انتها
گرگ زاده عاقبت گرگ شود
گرچه با آدمی بزرگ شود
انگار از بزرگ شدن توی این جامعه چیزی نگرفته و بدون اینکه خودش هم بدونه داره به ریشه های خودش برمیگرده. انگار من هر چقدر هم که میخوام که کار به جنگ و دعوا نکشه، اینا راه و چاره ای دیگه برام باقی نمیذارن. دیشب با دوستی صحبت میکردم و بهم پند میداد که عموناصر ول کن و همونجور که دفعۀ گذشته جون و اعصاب خودت رو نجات دادی و از خیر همه چیز گذشتی، اینا رو هم بسپر به دست عدالت روزگار! بهش گفتم که به یک نکته توجه نداری، دوست من! من دفعۀ قبل اگر گذشتم به خاطر بچه ام بود و بس. میدونستم که آخرش به شکلی به اون برمیگرده و برگشت. ولی این دفعه هیچ چیزی نیست که بخواد چنین انگیزه ای در من ایجاد کنه. اونم با یه همچین کسایی که توی روز روشن میگن: "همینه که هست، نمیخوای دو سال دیگه همدیگه رو توی دادگاه میبینیم"! عملاً دارن به من میگن ما دزدیم و کلاهبردار و تو هم کاری نمیتونی بکنی! یادم میاد که همش میگفتن:"آخه ما نمیدونیم که این چه شانسیه که ما داریم که همه با ما سر جنگ دارن؟..." آخه، ای ابلهان، یه خورده بشینین فکر کنین و ببینین با مردم چیکار میکنین؟ چطور زندگی آدما رو به بازی میگیرین! دلتون میخواد که سرشون رو توی روز روشن کلاه بذارین و اونا هم مثل بچۀ آدم سرشون رو بندازن پایین و بگن خیلی ممنون از این کلاه گشادی که سر ما گذاشتین، نه؟ تا کی میخواین سرتون رو مثل کبک زیر برف بکنین و هر خبطی رو که دلتون میخواد با قسمت تحتانیتون که رو به هواست بکنین و بعدش هم انتظار داشته باشین که کسی صداش درنیاد؟! بعد هم همه جا بشینین و جار بزنین که "توی این دنیا از ما منصف تر اصلاً خلق نشده"!
در آخر فقط بگم که عموناصر هیچ چیزی برای از دست دادن نداره و خونۀ آخرش قید همه چیز رو میزنه و فرض میکنه که اصلاً این پنج سال توی زندگیش وجود نداشته! ولی شما خیلی چیزا برای از دست دادن دارین، اگه سرتون رو از زیر برف یک لحظه بیرون بیارین و دور و برتون رو یک نگاهی بکنین، اونوقت متوجه میشین که عموناصر هرگز توی زندگیش حرفای "توخالی" نزده و بهتون قول مسلم میدم که این دفعه هم استثنائی نخواهد بود! گذر پوست بالاخره به دباغ خونه میفته!

شب

2011-11-28T06:40:00.000+01:00

شب - شعری از مهدی اخوان ثالث
موزیک متن از آلبوم باران عشق، ناصر چشم آذر
با دکلمه ای از عموناصر

شب از شبهای پاییزی ست
از آن همدرد و با من مهربان شبهای اشک آور
ملول و خسته دل گریان و طولانی
شبی که در گمانم من که آیا بر شبم گرید ، چنین همدرد
و یا بر بامدادم گرید ، از من نیز پنهانی
من این می گویم و دنباله دارد شب
خموش و مهربان با من
به کردار پرستاری سیه پوش پیشاپیش ،‌ دل برکنده از بیمار
نشسته در کنارم ، اشک بارد شب
من اینها گویم و دنباله دارد شب

مهدی اخوان ثالث

باید صبر کرد و چای نوشید

2011-11-27T17:16:00.001+01:00

هوای این آخر هفته اینقدر بده که آدم اصلاً دلش نمیخواد پاش رو از خونه بیرون بذاره. اون از دیروز که تمام روز بارونی بود و این هم از امروز که بادهایی در حد طوفان همۀ شهر رو انگاری میخواد از جا بکنه! آدم چند دقیقه ای هم که به هر دلیلی از خونه بیرون میاد، میخواد با سرعت هر چه تمومتر دوباره بدوه بیاد توی خونه و سر بخوره زیر پتوی گرم و نرمش و لم بده جلوی تلویزیون :)
دیشب، شب بسیار خوبی رو با دوستای قدیمی گذروندم. سالیان سال بود که با هم اینجوری بیرون نرفته بودیم. با اینکه هوا به هیچ صورتی، هوای بیرون رفتن نبود، ولی همگی همت کردیم و بدی هوا رو کاملاً نادیده گرفتیم، و به عشق اینکه چند ساعتی رو دور از هر دغدغه ای و به کوری چشم دشمنا، با هم بشینیم و گپی بزنیم، با هم گذروندیم. به من که شخصاً خیلی بهم خوش گذشت و از حال و هوای دوستان هم برمیومد که اونها هم کیف کردند.
فردا هم که دوباره شروع هفته ای نوه و شاید توأمان با اخباری نو! خدا رو چی دیدین، شاید این هفته یک سری اتفاقاتی بیفته و بشه به این امید بود که کریستمس امسال شروع جدیدی برای یک زندگی تازه بشه! ولی خوب از اونجایی که مارگزیده از ریسمون سیاه و سفید میترسه و عموناصر هم این خیل رو به خوبی میشناسه، دیگه میدونه که هرگز توی زندگی نباید توهم داشت! قراره که امروز ایمیلی برسه که تا این لحظه که هنوز خبری ازش نیست! به قول آلمانا: باید صبر کرد و چای نوشید :)

اپیدمی

2011-11-26T16:18:00.001+01:00

فصل، فصل سرماست و سرماخوردگی! با اینکه هوا اونقدری هنوز سرد نشده، ولی از گوشه و کنار آدم میشنوه که همه یکی یکی دارن به نوعی سرماخوردگی دچار میشن، اپیدمیه انگار! ولی از اون اپیدمی بدتر یکی دیگه هست که ماه و فصل و تابستون و زمستون سرش نمیشه! از دیروز با هر کسی که صحبت کرده ام به شکلی دچار این اپیدمی خانمانسوزه! لابد الان از خودتون میپرسین که عموناصر داره راجع به چی صحبت میکنه؟! نکنه خودش هم ناخوشه و داره هذیون میگه؟! ولی نه! خدا به سر شاهده که حالم خیلی خوبه و هیچ ناخوشیی گریبانگیرم نشده. در سلامت کامل جسم و روان هستم. اون اپیدمیی که منظورمه، مشکلات با همسرانه که نمیدونم چرا مثل خوره به جون نسل ما افتاده و داره با تیشه ریشه و شالودۀ همۀ خانوداه ها رو به هم میریزه! آخه بابا، چه اتفاقی داره توی جوامع بشری میفته؟! اونایی که سر از آمار و احتمالات درمیارن بشینن حساب کنن. منی که در طول هفته شاید فقط چند دوست و آشنا رو بیشتر ملاقات نمیکنم، احتمالش چقدر هست که به هر کسی که برخورد میکنم، یک جای کار باید بلنگه؟! ما آدما چه امون شده آخه؟! پس کجاست عشق و عاطفه؟ کجاست انسانیت؟ کجاست مهر و وفا؟! یعنی همۀ اینا فقط مال توی کتاباست؟ یعنی هر چی که به ما توی دوران کودکیمون یاد دادند دروغ محض بوده؟ یعنی میخواستن فقط سر ما رو شیره بمالن؟ یا خودشون هم نمیدونستند که سر اونا رو قبلاً یک شیرۀ حسابی مالیده بودن و خودشون هم باورشون شده بود؟!...
جداً دردناکه و برای من تراژیکه که وقتی اینارو میشنوم، اولاً چیزی که به ذهنم میرسه اینه که: پسر، عجب شانسی آوردی تو! برو یکی بخور و هزار تا صدقه بده که جستی! وگرنه خدا میدونه که تا کی تو هم باید اسیر این جریانا باقی میموندی...
ازم خواسته شد که دیگه راجع به گذشته ها ننویسم، ولی من فکر میکنم که تا اونجاییکه در توانمه باید بنویسم! باید بنویسم تا هیچوقت دیگه یادم نره! باید بنویسم تا دیگه هرگز فراموش نکنم که الان چقدر خوشبخت هستم، چون خودم آقای خودم هستم، خودم برای خودم و برای زندگی خودم تصمیم میگیرم. از گذشته ها باید بنویسم تا هرگز از یاد نبرم که کی بودم و چی کار کردم. باید بنویسم تا حتی برای یک لحظه از ذهنم این موضوع بیرون نره که به جز خوبی در حق این ملعونا نکردم، تا هرگز حتی برای ثانیه ای به ذهنم خطور نکنه که ترحم کنم! دوران ترحم دیگه برای عموناصر به سر رسیده! ترحم هم اگر بخواد بکنه در حق کسایی خواهد کرد که لیاقتش رو داشته باشن، برای اونا عموناصر از جون و دل مایه میذاره و خواهد گذاشت، ولی برای اونایی که شب و روز نشستن و دارن شور میکنن که از چه راهی و از چه طریفی میتونن کاری بکنن که اگه شده فقط یک تک شاهی کمتر از کیسه اشون بره، برای اینها عموناصر دیگه قلبی از سنگ خواهد داشت... عموناصر سابق مرد!

آمان

2011-11-25T08:20:00.001+01:00

قوم و خویشی داریم که اون قدیما قبلاً از اینکه "تق و توقی" بشه برای سازمان فرهنگ و هنر اون وقت کار میکرد. اون زمان که دورۀ نوجوونی من محسوب میشد، بیشتر توی خط موسیقی پاپ اون دوره بودم، که الان بهشون "لوس آنجلسی" بیشتر میخوره. وارد شدن این عزیز به فامیل ما و آشنایی من باهاش، باعث شد که به سمت موسیقی سنتی خودمون سوق پیدا کنم. دیگه کارم شده بود که تمام گلهای تازه و گلهای رنگارنگ و هر چی موسیقی اصیل بود رو از طریق رادیو و تلویزیون دنبال کنم. دستگاههای موسیقی ما برام یک دنیای جدیدی شده بود و تشخیص دادن اینکه هر ترانه ای و قطعه ای در چه دستگاه و گوشه ای اجرا شده، از تفریحهام شده بود. این عزیز که علاقۀ وافر من رو به این موضوع دید، بهم پیشنهاد داد که من رو به آشناهاش توی سازمان فرهنگ و هنر معرفی کنه تا برم و نواختن سازی رو آموزش ببینم. ولی هر چه از اون اصرار بود از من انکار بود. خودم هنوز دقیقاً نمیدونم که چرا در این مسئله اینقدر سماجت کردم! تنها تئوریی که دارم اینه که اون دوران شدیداً تحت تأثیر مذهب بودم و مذهب با "مزقونچی" شدن منافات داشت! نمیدونم، فقط یک تئوریه و اینکه چی در ذهنم میگذشت معماییه که شاید هیچوقت هم جوابی براش پیدا نکنم... سالیان سال بعد توی غربت رفتم به دنبال یادگیری ساز و خیلی هم خوب شروع کردم و پیشرفتم هم خوب بود، به نسبت اینکه دیگه اون تردستی نوجوونی رو نداشتم، ولی خوب دست روزگار با دستانم نامهربون بود و چاره ای جز به زمین گذاشتن ساز نداشتم!
باری، این عزیز نواری برام پر کرده بود که از بهترینهای استاد مشخص آواز امروز ما شجریان بود. ترانه هاش واقعاً دستچین شده بودن و کیفیت صدا چون از آرشیو خود رادیو ضبط شده بود، بسیار عالی. نوار رو در کوچهای متعدد در طی این سالها با خودم حمل کردم ولی مثل خیلی چیزای دیگه توی زندگی به طریقی مرموز گم شد و رفت! چند روز پیش که ترانۀ زیر رو دوباره بعد از سالها با صدای استاد خودم شنیدم، چقدر به دلم نشست و چه خاطراتی رو که در ذهنم بیدار نکرد... تصنیف آمان بر روی شعری بسیار لطیف از عارف ساخته شده. توی نوار قبل از این ترانه چنین گفته میشد: عارف این شعر را بعد از سفری که به ترکیه داشته سروده...

شجریان - آمان

ای آمان از فراقت آمان
مردم از اشتیاقت آمان
از که گیرم سراغت آمان
آمان آمان آمان آمان
دست لیلی چو بر مجنون شد
دل ز دیدار او پر خون شد
خون شد از راه دل بیرون شد
آمان آمان آمان آمان
عارف و عامی از می مستند
عهد و پیمان به ساغر بستد
پای خم توبه را بشکستند
آمان آمان آمان آمان
عارف قزوینی

خیانت به خود؟ دیگر هرگز!

2011-11-24T12:48:00.001+01:00

دلم لک زده برای اینکه یک روز صبح از خواب بیدار شم و بیداریم در آرامش و بدون دغدغه باشه! توی این چند روزه اینقدر که فکر کردم احساس میکنم که روحم خسته شده. آخه مگه یک آدم که از چیزی به جز گوشت و پوست و استخون ساخته نشده چقدر باید تحمل کنه؟! مجبور شدم تن به کارهایی بدم که خودم شخصاً همیشه توی زندگی به معنای واقعی کلام، حالم ازشون به هم میخورده و هنوز هم میخوره! اینکه بخوام سر مال دنیا که برام به اندازۀ پشیزی ارزش نداره، جنگ و جدل کنم، ولی از طرف دیگه چاره ای هم ندارم! با کسایی طرفم که شمردن ده شاهیها نون روزشونه و این جریانا براشون مثل آب خوردن میمونه. اون آرامشی رو که دنبالش هستم به طور قطع وابسته به این جریانه، بنابرین به هیچ عنوان نمیتونم کوتاه بیام، چون اگر کوتاه بیام، این دفعه دیگه به خودم خیانت کردم، به بچه ام خیانت کردم و به بچه های اون خیانت کردم. بعد هم آدم باید جلوی کسایی کوتاه بیاد که ارزشش رو داشته باشن، کسایی که بویی از انسانیت بردن و فقط فکر و ذکرشون این نباشه که چطوری همه چیز به نفع خودشون تموم بشه، کسایی که توی چهرۀ تو فقط منفعت و سودجویی برای خودشون رو ندیده باشن...
خدا رو شکر یک روز دیگه بیشتر به آخر هفته باقی نمونده. شاید بتونم این آخر هفته کمی استراحت کنم و تلافی این بدخوابیهای این چند روز اخیر رو دربیارم... اگه بذارن!

مدیریت رویدادها 1

2011-11-23T12:18:00.001+01:00

کلاس دیروز خیلی جالبتر از اونی بود که فکر میکردم. در رابطه با مدیریت رویدادها بود، یعنی اینکه اتفاقاتی که منجر به یک حادثۀ بد شده رو چطور میشه آنالیز کرد و در انتها چه پیشنهادهایی وجود داره که میتونه از وقوع دوبارۀ این حوادث جلوگیری کنه. نکتۀ جالب این علم اینه که برعکس خیلی دیگه از درسایی که ما میخونیم و توی زندگی روزمره به هیچ دردی نمیخورن، میشه این متد رو توی زندگی روزمره ازش استفاده کرد. از دیروز که سر این کلاسا بودم همه اش توی ذهنمه که این روش علمی رو توی زندگی خودم و اتفاقات اخیر پیاده کنم. مطمئناً همۀ زندگی رو میشه به پروسه های مختلف تقسیم کرد و حادث شدن همۀ این پروسه ها مسلماً براشون دلیلی وجود داره. بدین شکل به یقین باید بشه این رویدادها رو آنالیز کرد و سرانجام براشون راه حلهایی پیدا کرد که دوباره تکرار نشن... جلسۀ بعد این کلاسها چند ماه دیگه است و براش باید یک مورد خاص رو پیدا کنیم و آنالیزش کنیم. حیف که مورد باید در مورد اتفاقاتی باشه که توی محیط کار میفته، وگرنه میتونستم این مورد خودم رو تحلیل کنم :) ولی در هر صورت خودم قصدم بر اینه که حتماً این کار رو انجام بدم که هم برای خودم تمرینی باشه و هم به درد زندگی آیندۀ عموناصر بخوره...
آدم هر چقدر هم که سعی کنه که از پلیدی و پلیدان به دور باشه، بالاخره همیشه یک راهی و یا کسی هست که به طریقی حرفها رو به گوش آدم برسونه! (این هم البته از اون رویدادهاست که جداً نیاز به مدیریت داره!). قبلاً هم اینجا یادآور شده بودم که آدمایی که جلبزه اصلاً توی وجودشون نیست میرن و جاهای دیگه عربده کشی میکنن. ( یاد داستان اون شهرستانی معروف در اون دیار میفتم که شهرت در "جسور و شیردل" بودن رو داره، که وقتی کسی به طریقی باهاش درمیفته میدوه میاد خونه و از بسته بودن در و پنجره های خونه خوب که مطمئن شد، شروع میکنه به داد و قال و گردنکشی کردن و حریف به میدون میطلبه :)) حالا اینا هم یا میرن توی محیط بستۀ فیسبوک که از قبل همۀ اونایی رو که ممکنه تو روشون وایستن و حقشون رو کف دستشون بذارن، پاک کردن و اونجا شروع میکنن به ناله و زاری، یا اینکه زنگ میزنن به کیلومترها اونورتر تا یه الف بچۀ فکلی زنگ بزنه به هزاران کیلومتر اون طرفتر و در حق کسی که جای مادرش میتونه باشه، فحاشی کنه! هر چند که اصلاً جای هیچگونه تعجبی مثل همیشه نیست چون: پسر کو ندارد نشان از پدر، تو بیگانه خوانش نخوانش پسر... در انتها درس خوندن و سواد و معلومات هیچ شعوری بهش اضافه نکرده و "کمثل الحمار یحملوها" ( به مانند خری که بارش کرده باشن)

مارهای "خوش خط و خال"

2011-11-22T07:15:00.001+01:00

امروز تمام روز رو قراره سر کلاس باشم. یک روز کامل سر کلاس نشستن دیگه مثل اون قدیما راحت نیست، آدم دیگه از عادت افتاده و بالاخره یه چند سالی هم از عمر گذشته. یادش به خیر اون دوران قدیم که ساعتها سر کلاس درس مینشستیم و آخ هم نمیگفتیم! اصلاً نمیفهمیدیم که روزها و ساعتها سر درس چطور میگذره، ولی حالا حتی چند ساعت هم به آدم فشار میاره و خسته میشه. وقتی قدیما این حرفها رو از اوناییکه چند تا پیرهن بیشتر ازما پاره کرده بودن میشنیدیم چقدر برامون عجیب به نظر میومد! پیش خودمون فکر میکردیم که اینا چی دارن میگن؟! یعنی ممکنه که خود ما هم یه روزی اینجوری بشیم؟! که در انتها شدیم!
صبح توی راه که داشتم میومدم، با خودم فکر میکردم که اگه آدم به زندگی از دیدگاه علمی تری نگاه کنه میبینه که درسته که به ظاهر خیلی پیچیده به نظر میاد، ولی با نگاه عمیقتر بهش میشه دریافت که اونقدرها هم پیچیده نیست. یک سری چیزا مرتب توش تکرار میشه! ممکنه که این اتفاقات پوسته اشون تغییر کرده باشه ولی باطنشون مثل همدیگه است: خر همون خره و فقط پالونش عوض میشه! مثلاً روابط آدما رو در نظر بگیرین! به کسی اطمینان میکنی و اون رو وارد زندگیت میکنی. بعد از یک مدت متوجه میشی که فقط مار توی آستین پروروندی و به هر قیمتی هست این مار رو از آستین بیرون میکشی و امیدت به اینه که این مار "خوش خط و خال" دیگه به هیچ وجه با نگاه شیطانیش نتونه تأثیری توی زندگیت بذاره! ولی غافلی از اینکه کینۀ بعضی ازمارها رو نباید دست کم گرفت و اونا به هر شکلی که هست باید یه جایی زهرش رو خالی کنن. در انتها بالاخره اگر مستقیماً هم نتونن خودت رو نیش بزنن قربانیی پیدا میکنن که جلوی چشمات اون رو مسخ کنن و نابکارش کنن... و این جریان بارها و بارها ممکنه توی زندگیت اتفاق بیفته، فقط مارها رنگ عوض میکنن و قربانیها شکل و شمایل...

من مینویسم، پس من هستم!

2011-11-21T08:34:00.001+01:00

در مقابل آدمای کوته نظر و مادی چیکار باید کرد؟ آیا باید کوتاه اومد، یا اینکه مثل خودشون باهاشون برخورد کرد؟ این سؤالیه که از دیشب فکر منو به خودشون مشغول کرده. از طرفی نزول کردن در سطح این جور آدما در شأن آدم نیست ولی از طرف دیگه هم از اون ضرب المثل قدیمی ترکی هم که میگه "اگر جلوی اونیکه... ... میگه پس ... نداری"، نمیشه به راحتی صرف نظر کرد! آخه، اینقدر هم آدم میتونه مادی و حسابگر باشه؟! من که واقعاً توی این جریان هاج و واج موندم! به هر روی انگار داره یک روزنۀ امیدی این وسط باز میشه که من شاید به زودی این بخش ناخوشایند زندگیم رو برای همیشه پشت سر بگذارم، هر چند که با چیزایی که در عرض این مدت اخیر دیدم و شنیدم، ته دلم، چشمم هنوز آب نمیخوره، ولی با این وجود میگن آدمی به امید زنده است. فقط امیدوارم که این هم مثل قبلیها صرفاً یک امید واهی نباشه...
نمیدونم این نوشتن من در اینجا چه داستانیه که این آدما اینقدر شاکین! دیشب باز گله و انتقاد بود که تو حق نداری اینجا بنویسی! من جداً تعجب میکنم از این آدمایی که سالیان ساله که اینجا زندگی میکنن و چه بسا شاید اصلاً اینجا بزرگ شده باشن. یعنی شماها یاد نگرفتین که آزادی بیان و آزادی مطبوعات یعنی چی؟ نمیدونین که نوشتن و به چاپ رسوندن افکار و نظرات از حقوق اولیۀ هر آدمی توی دمکراسیه و جزو اولین مواد قانون اساسیه این کشوره؟ از نطر شماها من چرت و پرت مینویسم! این نظرتون کاملاً قابل احترامه و ممکنه از نظر شما اینطور باشه، ولی همونطور که من به این نظر شما احترام میذارم، متقابلاً شما هم باید در این فضای دمکراتیک به این مسئله احترام بذارین که هر کسی میتونه هر چی دلش بخواد بنویسه تا جایی که کسی رو تهدید نکنه، خلق رو نشورونه و تهمت و افترا نزنه! حتی صدر اعظم این کشور که بالاترین مقام رو از نظر سیاسی داره، نمیتونه جلوی این آزادی رو بگیره... اینقدر درک کردن و پذیرفتن این موضوع مشکله؟!... من مینویسم، پس من هستم!

مصلوب

2011-11-19T13:16:00.001+01:00

بعضی ترانه ها میبره آدم رو به اون دور دورا. داشتم فیلمی رو نگاه میکردم که توش این آهنگ رو گذاشته بودن... رفتم به اون دوران بعد از انقلاب، دوران پر از شور و شر با هم. وقتی آلبومی دراومد که این آهنگ توش بود، هیچوقت یادم نمیره، جلوی دانشگاه بودم که توی اون دوران پر بود از کتاب و نوار. داشتم از جلوی یکی از این نوار فروشیها رد میشدم که این آهنگ رو شنیدم. نخریدنش غیر ممکن بود! و چه شبها که توی تاریکی اتاق کوچیکم نشستم و تا نیمه های شب به این نوار گوش دادم... یاد اون دوران به خیر که به جز معصومیت و محبت چیزی برای ما مفهومی نداشت :( همسن و سالای من که اون دوره رو با تمام وجودشون لمس کردند، مطمئنم که مثل من، شنیدن این آهنگ آتشی ناشناخته رو در درونشون برافروخته میکنه...

داریوش - مصلوب

به صلیب صدا مصلوبم ای دوست
تو گمان مبری مغلوبم ای دوست
شرف نفس من اگه شد قفس من
به سکوت تن ندادم تا نمیرم بی‌کفن
وقتی گفتن یه گناه بود مثل دیدن یا شنیدن
معنی آواز هم این بود ته بن‌بست داد کشیدن
وقتی حتی توی خلوت فکر آزادی قفس بود
گفتنی‌ها رو می‌گفتیم اگه فرصت یه نفس بود
به گناه صدا با جرم گفتن
اگه روی صلیب ویرون شدم من
شرف نفس من گه شد قفس من
به سکوت تن ندادم تا نمیرم بی کفن

توی شب‌های سکوت فریاد من بود
ته جنگل خواب بیــــداری رود
از غروب هراس تا صبح موعـــود
تیغ خشم خلیل بر قلب نمــــرود
در عذاب تشنگی گم حسرت من بوی گندم
بر دلم داغ شقایق از عذاب تلخ مردم
از کسی که مثل بختک تو شب‌هام انداخته سایه
یه سوال ساده کردم نفرت من شد گلایه

دروغگوی کم حافظه

2011-11-18T20:25:00.001+01:00

بچه که بودم کارتون رو خیلی دوست داشتم، یعنی شاید تقریباً مثل هر بچۀ دیگه ای. یادم میاد که روزهای جمعه همیشه دنیای والت دیسنی رو تلویزیون پخش میکرد. چهار تا دنیای مختلف بود که یکی از اونا همیشه کارتون بود. وقتی اونای دیگر رو میذاشتن اخمای من هم تو هم میرفت :) از کارتونهای مورد علاقه ام داستان پینوکیو بود. توی دوران بچگی با خودم فکر میکردم که چقدر خوب بود اگه همۀ آدمای دروغگو دماغشون مثل پینوکیو دراز میشد. اونجوری دیگه هیچکس توی دنیا نمیتونست به سادگی دروغ بگه و به محض به زبون آوردن هر کذبی با دراز شدن بینیش پته اش پیش همه روی آب ریخته میشد... ای، عالم کودکی کجایی که یادت به خیر!
ولی از دوران کودکی و خواب خیال اون موقعها گذشته، چقدر جالب بود اگه آدما دیگه نمیتونستن دروغ بگن! هیچ فکرش رو کردین که دنیای ما امروز به چه شکلی بود؟ یعنی فکر میکنین دیگه هیچکس حاضر بود مثلاً سیاستمدار بشه؟ یا وکیل؟ یا دلال؟ یاد فیلم "دروغگو دروغگو" افتادم که یک آقای وکیل پسر کوچولوش موقع فوت کردن شمعهای تولدش آرزو میکنه که پدرش دیگه نتونه دروغ بگه و تصور کنین وکیلی که نتونه توی دادگاه آسمون ریسمون ببافه :)... ولی چه میشه کرد که واقعیت دنیای ما چیز دیگه ایه و دروغ جزئی لاینفک از این دنیای پست و نامرده! بعضی از آدما انگار توی ذاتشونه که باید دروغ بگن. گاهی اینقدر دروغ میگن که خودشون هم دیگه یادشون میره که راستش چی بوده: نامه رو میفرستن و تاریخش رو میزنن مال چند روز قبل، و اینقدر که نشستن و نقشه کشیدن که تاریخ حساب و کتابی رو چند روز قبل فرستادن و دوباره ضمیمۀ همون نامه کردن رو مینویسن مال چند ماه قبل! از قدیم و ندیم بیخود نمیگفتن که دروغگو کم حافظه میشه!

اگر کوه به سوی محمد نمی آید...

2011-11-18T08:17:00.001+01:00

بالاخره این هفتۀ خسته کننده هم رو به اتمامه. پایان هفتۀ کاری با هوایی مه آلود و تیره توأمه. دیشب توی اخبار هوا میگفتن که به نسبت این موقع سال هوا خیلی گرمه که البته اصلاً دور از واقعیت نیست. پارسال همین موقع از سال کلی برف روی زمین نشسته بود و سرما بیداد میکرد. طبق قانون اینجا حدود دو هفتۀ دیگه باید لاستیکهای ماشینها رو عوض کرد تا از سر خوردنهای خطرناک توی زمستون جلوگیری کرد، ولی فکر نمیکنم که با این هوا کسی به این فکر افتاده باشه. شخصاً فکر میکنم که توی همین روزا برم و این کار رو انجام بدم چون اصلاً به هوا نمیشه اطمینان کرد! یک دفعه دیدی چنان برفی اومد و همه رو آنچنان غافلگیر کرد که اونوقت خر بیار و باقالی بار کن :)
از موقعی که رفتم وطن و والدین رو زیارت کردم خیلی نگرانشون هستم. دیگه به سنی رسیدن که آدم نمیتونه نگران نباشه. ما هم که دستمون از همه جا کوتاهه و اینجا از راه دور کاری از دستمون برنمیاد. این هم از "فواید" توی غربت زندگی کردنه دیگه! بنده های خدا خیلی دلتنگ نوه اشون بودن، نوه ای رو که نزدیک به یک دهه است که ندیدن. جوونای امروز رو هم که نمیشه به هیچ کاری مجبوری کرد. نه اینکه مجبور کردنشون کلاً کار درستی باشه، ولی هر چقدر هم که بهشون بگی که، بابا، اینها دیگه به سن و سالی رسیدن که آدم از فرداشون خبر نداره و دلشون میخواد که تو رو که اولین نوه اشون هستی، ببینن، باز هم اون احساسی رو که باید قاعدتاً داشته باشن، به هیچ عنوان ندارن! نمیدونم واقعاً چیکار میشه کرد؟! شاید بهترین راه این باشه که به قول اینجاییها که میگن: "اگر کوه به سوی محمد نمیاد، پس محمد باید به سوی کوه بره"
("Kommer inte berget till Mohammed, så får väl Mohammed gå till berget")
شاید باید اونها رو به اینجا آورد تا از دیدن این نوه روح تازه ای درشون دمیده بشه... نمیدونم، باید دید که در آیندۀ نزدیک چه کاری میشه کرد.

خود کرده و خودسوخته!

2011-11-16T19:21:00.001+01:00

خوب انگار حدسی که میزدم کاملاً درست بود و عموناصر باید آمادۀ جنگ بشه، ولی اینجور که به نظر میاد در این نبرد احتیاج به قشون و لشکرکشی نیست! اینطور که از ظواهر امر برمیاد خود عموناصر به تنهایی و به طور صد درصد از عهدۀ قوم دغل برمیاد...
چرا ما آدما اون موقع که جیک جیک مستونمونه یک چهره از خودمون نشون میدیم و بعد که برف زمستون اومد چهره امون عوض میشه؟ ولی البته اصلاً جای تعجبی نیست چون همه چیز اول به ذات ما برمیگرده بعدش هم به تربیت خانوادگیمون. وقتی از بچگی جلوی چشم ما همه اش دروغ و حقه بازی صورت گرفته باشه، چیز دیگه ای نمیتونیم که یاد گرفته باشیم! نتیجه اش این میشه که از نظر ما همۀ آدما میخوان سر ما رو کلاه بذارن پس ما باید پیش دستی کنیم و سر اونا رو کلاه بذاریم! حتی خیلی از دزدیها دیگه به چشممون نمیاد! توی مغازه هم که رفتیم خوراکی رو میخوریم بدون اینکه بهش فکر کنیم که این کار دزدیه! حالا اگه همین کار رو توی مغازۀ ما بکنن، آبا و اجداد طرف رو جلوی چشمش میاریم...
ای، چی بگم که نگفتنم بهتره! این قصه سر دراز داره و اینجور که به نظر میاد به این زودیها هم تمومی نداره! دلم میخواست همه چیز زودتر تموم میشد و میتونستم به زندگی نرمالم دوباره ادامه بدم. جایی شنیدم که میگفتن: کاش میشد دفتر زندگی رو با مداد نوشت تا هر موقع که ضروری بود، نوشته های منحوسش رو با مداد پاک کن پاک کرد... ولی متأسفانه اعمال ما با جوهری نوشته میشه که پاک کردنش حتی با رفتن ما از این دنیا هم دیگه میسر نمیشه... خود کرده و خودسوخته!

چه فکر میکردیم و چه شد!

2011-11-16T08:25:00.001+01:00

از دیروز به سلامتی هوای اینجا هم رو به سرما رفت. دمای هوا دیگه صبحها زیر صفره و زمینها هم شده درست مثل آینه. الان که رفته بودم تا نفسی تازه کنم خانمی ایستاده بود و میگفت که امروزه که کلی دست و پا بشکنه!
لابد اصطلاح ما چی فکر میکردیم و چی شد رو شنیدید. زندگی به ماها بارها ثابت کرده که بیشتر وقتا اون چیزی که توی ذهن ما هست و انتظار اتفاق افتادنش رو میکشیم، نمیشه! بذارین به گذشته های خیلی دور برگردم. اون قدیما که نوجوونی بیش نبودم فکر میکردم که دبیرستان که تموم بشه، وارد دانشگاه میشم و بعدش هم یک کاری پیدا میکنم، ازدواج میکنم و مثل خیلی از آدمای دیگه صاحب خانواده میشم و تا آخر عمر به خوبی و خوشی زندگیم رو میکنم. هرگز از اون دور دورای ذهنم فکری به عنوان اینکه جلای وطن بکنم، رد نمیشد. بعدش هم که مزدوج شدم، پیش خودم فکر میکردم که برای همیشه است و چقدر شانس آوردم که تونستم برعکس خیلی آدما با اون کسی که دلم میخواد هم پیمان بشم! اون داستان هم توزرد از آب دراومد. بعدش هم که دوباره تصمیم گرفتم تجدید فراش کنم و تمام سعیم بر این بود که این دفعه دیگه هر کاری که میخوام بکنم، با چشم باز باشه، باز کسایی سر راهم قرار گرفتن که هدفشون همه چیز بود به جز عشق و محبت... خلاصه که این ضرب المثل رو به معنی واقعی کلام با تمام وجود حس کردم... حالا هم چند ماه پیش که درگیر این مسائل بودم، هرگز فکر نمیکردم که جریانات به اینجا برسه! ولی خوب دیگه باید اذعان کرد که واقعیت زندگی اینه: هر وقت که فکر کردی که دیگه این آخر خطه و دیگه مطمئن هستی که از این بدتر امکان نداره بشه، اون لحظه است که باید خودت رو برای بدترش آماده کنی... و عموناصری که اصلاً فکر نمیکرد که بخواد خودش رو آمادۀ کارزار بکنه چون تمام زندگیش همیشه از جنگ بیزار بوده، امروز چاره ای به جز این نمیبینه... امروز آغاز کارزاره، و عموناصر چی فکر میکرد و چی شد!

هوایی دگر

2011-11-15T14:55:00.001+01:00

دوستی از وطن که مدتها بود ازش خبر نداشتم، برام نوشته بود که خیلی وقته که دیگه به اینجا سر نمیزنه! نوشته بود که نوشته هام خیلی مبهم و مرموز شده و فهمیدنش احتیاج به پیش زمینه داره :) البته همونجور که برای خودش هم نوشتم کاملاً محقه. میدونید، من فکر میکنم هیچکسی توی این دنیا نباشه که دست به قلم ببره، چه تازه کاری مثل من و چه نویسنده ای قهار، و بتونه خودش رو از درونش و افکارش به طور کامل جدا کنه! ممکنه اونایی که نوشتن حرفه اشونه در دراز مدت یاد گرفته باشن که بتونن پرده ای بین ناآرومیهای درونشون و نوشته هاشون بکشن، ولی من اصلاً همچین هدفی نداشتم و ندارم! درست برعکس، من مینویسم برای اینکه آروم بشم. به هیچ عنوان دلم نمیخواد خودم رو سانسور کنم و بارها این رو نوشته ام که سیاستی در قلم من وجود نداره: هر چه میخواهد دل تنگم، مینویسم... علت اینکه این نوشته ها هم خاری توی چشم دشمناست، دقیقاً همینه! اینقدر از شنیدن حقایق تلخ امانشون بریده شد که دیگه کم مونده بود با زبون بی زبونی فقط بگن: عموناصر، تو رو به خدا بسه دیگه! دیگه ننویس!
بگذریم، اگر زیاد بخوام از این مقوله حرف بزنم، خودش میشه مثنوی هفتاد من :) در هر حال بهم پیشنهاد شد که بیشتر در مورد اختلافات فرهنگی این دیار و اون دیار بنویسم که از نظر من پیشنهاد بسیار جالبیه و در آیندۀ نزدیک حتماً سعی خواهم کرد به این موضوع تا جایی که در حد اطلاعات و معلومات ناقص این حقیر هست، بپردازم. باشد که این خونۀ مجازی رفته رفته رنگ و بوی دیگه ای به خودش بگیره و حال و هوای دیگه ای پیدا کنه :)

"آقای هالو"

2011-11-14T14:49:00.001+01:00

هفته ای جدید آغاز شد، هفته ای که همراه با افکار تازه است، همراه با دغدغه های تازه. میدونم که هفتۀ خسته کننده ای رو در پیش رو دارم، از یک طرف سر کار کاملاً تنها هستم و از طرف دیگه هم دوست خوبم به مسافرت رفته. توی این مدت اخیر حداقل یک بار در روز رو با هم حتماً تماس داشتیم حتی اگر فرصت نمیکردیم همدیگر رو ببینیم. ولی خوب همینجوره دیگه، همیشه که زندگی یک جور نیست! بالاخره بعضی وقتها باید خسته کننده بشه تا آدم قدر روزای خوبش رو بدونه :)
امروز سر ناهار شنیدم که همکارها دارن راجع به کریستمس و کادو دادن و این جریانا صحبت میکنن. اولش فکر کردم که اینا هم عجب حال و حوصله ای دارن که از الان به فکر این موضوع افتادن! بعدش تقویم رو نگاه کردم دیدم، ای بابا، زمان زیادی هم نمونده! کلش چند هفتۀ دیگه مونده و تا چشم به هم بزنیم، سر و سراغ اون تعطیلات هم پیدا میشه. ولی چه تعطیلاتی! امسال همۀ روزهای مثلاً تعطیل افتاده به آخر هفته ها که خودش در اصل تعطیله، یعنی اگه کسی بخواد تعطیلات درست و حسابی داشته باشه، باید کلی از مرخصی سالیانه اش استفاده کنه. خدا رو شکر من چند روزی رو باید بالاجبار بگیرم و در واقع تأثیر چندانی برای من نداره...
بعد از چندین سال سرانجام میتونم تعطیلات رو اونجایی که دلم میخواد بگذرونم، دور از هر استرسی و همنشینی با کسایی که جداً میتونم بگم به پشیزی نمی ارزن! الحق که ثابت کردن که چقدر آدمای بدی هستن! توی اون سالا همه اش با خودم فکر میکردم که چرا اینا با کسی معاشرت ندارن و علی رغم ادعاهای پوچشون که "ما هر کسی رو توی خونه مون راه نمیدیم..." الان مثل روز برای من روشن شده که واقعیت کاملاً نقطۀ مقابله، یعنی کسی نمیخواد باهاشون رفت و آمد کنه، برای اینکه هر کی که یکبار باهاشون برخورد داشته باشه متوجه میشه که از چه قماشی هستن: مادی، پول پرست، از دماغ فیل افتاده و پر از عقده های رنگ و وارنگ! کی میخواد با همچین کسایی معاشرت داشته باشه؟! فقط عموناصر هالو هست که این همه سال تونست طاقت بیاره و اینا رو تحمل کنه... نمیدونم، راستش گاهی فکر میکنم که خوبی کردن در حق یک همچین آدمایی در اصل بدی کردن به کساییه که لایق خوبی هستن و آدم براشون کم میذاره! آدم به خیال خودش داره انسانیت میکنه، در حالیکه در ساده انگاری خودش کسی نیست به جز "آقای هالو"!

خاطره ای نه چندان شیرین

2011-11-13T16:37:00.001+01:00

بالاخره آقا پسر برای باباش چند دقیقه ای رو وقت گذاشت و بعد از چند هفته موفق به زیارت روی ماهش شدم. نمیتونم احساسم رو وقتی پا به خونۀ تازه اش میذاشتم توصیف کنم. از شادی توی پوست خودم نمیگنجیدم. جداً بهترین احساس توی دنیاست وقتی آدم یک موقعی نهالی رو با دستای خودش به خاک نشونده و با عرق جبین بهش آب داده و بزرگ شدن رو لحظه به لحظه تماشا کرده، و حالا میبینه که چطور برای خودش درختی شده و داره ثمره میده. ثمره اش سالم بودنشه و موفق بودنشه و اینکه چطور توی این سن جوون روی پاهای خودش ایستاده و به هیچ احدالناسی احتیاج نداره...
توی راه وقتی داشتم به خونه برمیگشتم با خودم فکر میکردم که من وقتی به وجود داشتنش فکر میکنم همین به من حس خوشبختیی میده که حاضر نیستم با هیچ چیز دیگه ای عوضش کنم. خوشبخت بودن اون برای من کافیه که خودم خوشبخت باشم... یادش به شر باشه اون روزی از زندگیم رو که لب پرتگاهی قرار گرفتم که فقط و فقط فکر این جگرگوشه ام من رو از سقوط نجات داد. تنها فکری که در اون لحظه کردم این بود که من چطور میتونم بچه هاش رو نبینم؟! لحظۀ تلخی بود که برای همیشه توی خاطرم حک شد تا همیشه یادآور جملۀ معروف ماهی سیاه کوچولو نوشتۀ زنده یاد صمد بهرنگی باشه. ماهی کوچولو وقتی که در راه رسیدن به دریا کلی خطرات رو پشت سر میذاره، وقتی که در آرامش داشته از آزاد بودنش لذت میبرده، با خودش فکر میکنه:
"مرگ خيلي آسان مي تواند الان به سراغ من بيايد ، اما من تا مي توانم زندگي کنم نبايد به پيشواز مرگ بروم. البته اگر يک وقتي ناچار با مرگ روبرو شدم، که ميشوم، مهم نيست، مهم اين است که زندگي يا مرگ من چه اثري در زندگي ديگران داشته باشد."

از یاد رفته

2011-11-13T10:57:00.001+01:00

گفتم روز یکشنبه رو باید با شعر و موسیقی آغاز کرد، به خصوص در این هوای ابری و مه آلود هیچ چیزی بیشتر از یک موسیقی دل انگیز به آدم آرامش نمیده. شعری بسیار زیبا از شیخ اجل سعدی، صدایی بسیار دلگرم و موسیقیی که آدم رو ناخودآگاه به یاد موسیقی متن فیلمهای مشهور دنیا میندازه، فقط میشه گفت یکی از بهترین ترکیبهای ممکنه...

محمد معتمدی - از یاد رفته

چنان در قید مهرت پای بندم
که گویی آهوی سر در کمندم
گهی بر درد بی درمان بگریم
گهی بر حال بی سامان بخندم
مرا هوشی نماند از عشق و گوشی
که پند هوشمندان کار بندم
مجال صبر تنگ آمد به یک بار
حدیث عشق بر صحرا فکندم
نه مجنونم که دل بردارم از دوست
مده گر عاقلی ای خواجه پندم
چنین صورت نبندد هیچ نقاش
معاذالله من این صورت نبندم
چه جان‌ها در غمت فرسود و تن‌ها
نه تنها من اسیر و مستمندم
تو هم بازآمدی ناچار و ناکام
اگر بازآمدی بخت بلندم
گر آوازم دهی من خفته در گور
برآساید روان دردمندم
سری دارم فدای خاک پایت
گر آسایش رسانی ور گزندم
و گر در رنج سعدی راحت توست
من این بیداد بر خود می‌پسندم

سعدی

مشکل مسکن

2011-11-12T10:23:00.001+01:00

به به! عجب هوای آفتابی و خوبیه امروز! با اینکه سرده ولی همین روشن بودن هوا یک انرژی تازه ای به آدم میده... امروز هم به عادت روزهای کاری صبح زود از خواب بیدار شدم و مشغول کارهای آخر هفته. وقتی آدم صبح زود کاراش رو انجام میده خوبیش به اینه که باقی روز رو میتونه به گردش و تفریح بگذرونه...
این جریان مسکن خیلی فکرم رو مشغول کرده. هر چقدر هم که سعی میکنم بهش فکر نکنم ولی به محض اینکه حواسم نیست ناخودآگاه ذهنم به اون طرف کشیده میشه. کشور به این بزرگی و با این جمعیت کم به طوری جدی درگیر مشکل مسکنه. جوونا که اینجا خیلی مرسومه وقتی به سن قانونی میرسن و میخوان برن و توی آشیونۀ خودشون زندگی کنن، با این مسئله دست به گریبان هستن. پیدا کردن خونۀ اجاره ای معضلی شده توی این جامعه که سیاستمدارها رو عاصی کرده. جوونای بیچاره اگر پدر و مادراشون پولدار نباشن و استطاعت خریدن یک خونه رو براشون نداشته باشن، با هزار بدبختی به این در و اون در میزنن تا جایی رو پیدا کنن. مشکلات اقتصادی "پلیس دنیا" چند سال قبل باعث شد که اینجاییها هم به ترس بیفتن و قوانین گرفتن وام مسکن رو تغییر بدن. حالا دیگه بیشتر از 85 درصد قیمت خونه رو بیشتر به کسی وام نمیدن، یعنی هر کسی که بخواد خونه بخره باید حداقل 15 درصدش رو نقد داشته باشه. برای خرید یک لونه موش هم این مبلغ خودش کلی پوله که آدمای شاغلی که دستشون به دهنشون میرسه هم به سختی میتونن این مقدار پول رو فراهم کنن، تا چه برسه به جوونا! از طرف دیگه هم تعداد خونه های اجاره ای روز به روز داره کمتر میشه. تقریباً اکثر شرکتهای ساختمونی و صاحبین ملک از طریق یک سایت خونه هاشون رو به عرضه میذارن. گاهی تعداد متقاضی برای بعضی خونه ها به چند هزار نفر میرسه و خلاصه حساب کردن درصد احتمال اینکه بتونی خونه پیدا کنی اینقدر کمه که شاید شانست با خریدن بلیطهای بخت آزمایی به مراتب بیشتر باشه...
خلاصه که با این تفاصیل که گفتم توی موقعیتی قرار گرفتم که بدون اینکه دست خودم باشه نگرانم میکنه. توی خونه ای هستم که دارم قاچاقی زندگی میکنم و کاملاً موقتیه. زمان هم که مثل برق و باد میگذره و تا چشم به هم بزنم از اینجا هم باید پاشم. البته توی زندگی یاد گرفتم که همۀ مشکلات به طریقی در انتها حل میشن و آدم نباید زیاد سخت بگیره، ولی وقتی این اخبار مرد رندی و حقه بازی این دغلان به گوشم میرسه، دیگه دست خودم نیست، که به این فکر نکنم که این نامردها چقدر میتونن پست باشن... ولی عموناصر، غم مخور! تو همونی بودی و هستی که یک موقعی پایان نامه ات رو با این شعر شروع کردی چون نمایانگر تمامی اعتقادت توی زندگی بود:

ساحل آشفته گفت گر چه بسی زیستم
هیچ نه معلوم گشت تا به جهان کیستم
موج ز خود رفته بانگ برآورد و گفت
گر بروم زنده ام، گر نروم نیستم
اقبال لاهوری

برو که بریم، عموناصر... و بگردین تا بگردم!

"من به طریق خود رفتار کردم"

2011-11-11T12:11:00.001+01:00

دیگه به هیچ وجه اجازه نمیدم هیچ چیزی آرامشی رو که خیلی سخت به دستش آوردم خراب کنه. هیچکس و هیچ چیز دیگه ارزشش رو نداره! مگه آدم چقدر دیگه زنده است که بخواد بذاره هر پدر نامردی مخل آسایشش توی زندگی بشه؟ هیچکس از حتی چند لحظۀ آینده اش هم خبر نداره و نمیدونه چه اتفاقی ممکنه براش بیفته... میدونم که دارم با صدای بلند فکر میکنم و الان در این لحظه نوشته ام فقظ بازتاب افکارمه... به یک جایی رسیدم که گذشته ها توی ذهنم کاملاً کم رنگ شدن. دلم نمیخواد که مداد رنگی دست بگیرم و دوباره شروع به رنگ آمیزی خاطرات تلخ و سیاه کنم. به قول فرانک سیناترای مرحوم "من به طریق خود رفتار کردم..."! درست یا غلط، تصمیمهایی بود که خودم توی زندگی گرفتم و هیچ کس دیگه ای رو براش نمیتونم سرزنش کنم: من خودم بودم! شاید باید اینقدر عجله نمیکردم و از ترس تنها موندن تا آخر عمر به هر آشغالی اجازه نمیدادم که وارد زندگیم بشه و بخواد بر زندگی من حکومت کنه، شاید اون موقع که فهمیدم با چه اوباشی هم پیاله هستم باید سکوتم رو میشکستم و فریاد برمیاوردم: نه، شاید باید اون موقع که اون "الهۀ وجاهت" که تمامی زندگیش پر از عقدۀ زیبایی بود، به خودش اجازه داد که در کمال وقاحت به من بگه:"جول و پلاست رو جمع کن و برو"، به کسی که اون چندین سال همه چیزش رو باهاش تقسیم کرده بود الا راستی و درستیش رو، باید میگفتم: نه و میموندم و تا حق قانونی خودم رو نمیگرفتم پام رو از اونجا بیرون نمیذاشتم و یا حتی اگر میتونستم بد باشم، اینقدر آزار و اذیت میکردم که حتی مجبور بشن آوارۀ کوچه و خیابون بشن... ولی به من طریق خودم رفتار کردم، به طریقی که شایستۀ من و در شأن من بود، به طریقی که به صلاح سلامت روح و روان من بود... و من هرگز از کردۀ خودم پشیمون نیستم چون در انتها من به طریق خود رفتار کردم!

هنوز هم تعجب، عموناصر؟!

2011-11-10T18:27:00.000+01:00

هنوز هم تعجب، عموناصر؟! آخه تا کی، مرد مؤمن؟! ... نمیدونم چرا هنوز هم تعجب میکنم وقتی یک سری جریانا پیش میاد! توی این مدت بهم ثابت کردن که میتونن خیلی پست و نامرد باشن ولی تا این اندازه؟! دزدی و دروغ توی روز روشن؟! کلاهبرداری و حقه بازی در حق کسی که چند سال به جز خوبی و نیکی در حقشون نکرده و نون و نمکش رو خوردن؟! جالب اینجاست که که یکیشون به من میگفت: تو مطمئن باش که اون به هیچ وجه نمیخواد سرت کلاه بذاره! اینجوری؟! یعنی واقعاً خودت هم به این حرفی که میزدی اعتقاد داشتی؟ اگه داشتی جداً از صمیم قلب برات متأسفم! ولی خودت هم میدونی که اینطور نبود! اگه ریگی به کفشتون نبود که جواب تلفن و پیامک پسرم رو میدادین! خودتون هم میدونستین که با پست فطرتی هر چه تمومتر چه نقشه هایی کشیدید، مثل همیشه! ولی روزگار اینطوری نمیمونه، مطمئن باشین! بهتون قول میدم که مال حروم از گلوی هیچکس پایین نرفته و یک روزی یک جایی همون لقمۀ حروم چنان توی گلوتون گیر میکنه که هیچ طبیبی توی این دنیا قادر نخواهد بود که کمکی بهتون بکنه! اگر بهشت و جهنمی وجود داشته باشه، این رو به یقین بهتون میگم که توی همین دنیاست...
قبلاً هم نوشته بودم و بازم تکرار میکنم که دست آخر اگر دست خالی هم از اون زندگی منفور بیرون اومده باشم، فقط همون دستان خالی ام رو چند بار دور سر پسرم میچرخونم و میگم صدقۀ سر تو که یک موی گندیده ات میارزه به صد هزار تا از این ناجوونمردای دغل... در انتها من زندگیم رو نجات دادم و از شر این نامردها و پست فطرتها خلاص شدم که همه چیزشون رو، شرف و حیثت و آبروشون رو به خاطر دو زار، فقط دو زار، حاضرند بفروشن! ننگ بر شما!

آب که سر بالا میره

2011-11-10T09:05:00.000+01:00

میگن تنها صداست که میماند! نمیدونم تا چه اندازه صحت داره چون به جز صدا خیلی چیزای دیگه هم میمونه، یاد و خاطرات... بعضی از اتفاقات که توی زنگی میفتن اینقدر دور از واقعیت هستن که به صدای ناهنجاری میمونن که در عین حال آوایی دلنشین رو در گوش زمزمه میکنن. بیخود از قدیم نمیگفتن "آب که سربالا میره، قورباغه ابوعطا میخونه". در مثل هیچوقت مناقشه ای نبوده و نیست... به هر روی آب دیگه سر بالا نمیره و عموناصر هم به جای ابوعطا، کردبیات میخونه...:)... عموناصر، سرشار از شوق موسیقی!

عموناصر - کرد بیات

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را
شکرفروش که عمرش دراز باد چرا
تفقدی نکند طوطی شکرخا را
غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل
که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را
به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر
به بند و دام نگیرند مرغ دانا را
ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست
سهی قدان سیه چشم ماه سیما را
چو با حبیب نشینی و باده پیمایی
به یاد دار محبان بادپیما را
جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب
که وضع مهر و وفا نیست روی زیبا را
در آسمان نه عجب گر به گفته حافظ
سرود زهره به رقص آورد مسیحا را
حافظ

بسوزند چوب درختان بی بر

2011-11-09T19:45:00.001+01:00

داشتم فکر میکردم که ننویسم و بذارم برای فردا ولی بعدش فکر کردم که چرا بیشتر وقتا که مینویسم باید اون موقعهایی باشه که دلم تنگه؟ گفتم، نه، باید این سنت رو بشکنم و الان که تمام وجودم سراسر از شادیه بنویسم، چون حس میکنم همۀ وجودم رو موسیقی فرا گرفته . واقعاً هیچ احساسی قشنگتر از این نیست. هیچوقت توی زندگیم اینقدر از موسیقی لذت نبردم که این روزا دارم میبرم... این روزا احساس میکنم که دارم از لحظه به لحظه اش لذت میبرم. چقدر زیبا میگفت عزیزی چند وقت پیش: "من برای رسیدن به خوشبختی هرگز نیازی به شخص دوم ندارم!" ای کاش خیلی زودتر از اینا به این نتیجه رسیده بودم! ولی خوب تجربه رو آدم به آسونی به دست نمیاره و بعضی وقتا بعضی از حسها نیاز به زمان و پخته شدن داره، درست مثل میوه ای که اگر زود چیده بشه به هیچ دردی نمیخوره و حتی شاید حیوونها هم میلی بهش نداشته باشن! باید درخت بیچاره کلی تحمل کنه و طاقت بیاره تا میوه برسه... بلوغ فکری هم به این آسونیها به دست نمیاد و آدم باید گاهی قیمت گزافی بابتش پرداخت کنه. متأسفانه بعضی از آدما هرگز بهش نمیرسن و تا آخر عمرشون با افکار خام و جانیفتادشون عرصۀ دنیا رو هم به خودشون تنگ میکنند هم به اطرافیان! درختانی بی ثمر هستند که به جز از برای سوزوندن چوبشون فائده ای برای نوع بشر ندارن:

بسوزند چوب درختان بی بر
سزا خود همین است مر بی بری را
ناصرخسرو

"فکر میکنی پس وجود داری"؟

2011-11-09T07:11:00.001+01:00

هوا روز به روز داره سردتر میشه و دمای هوا صبحها به صفر نزدیکتر، ولی از برف هنوز اینجا خبری نیست! شنیدم که دیروز در وطن برف میومده! واقعاً که آب و هوا توی این کرۀ خاکی به سرش زده! یکی از دوستان که اونور آب زندگی میکنه از هوای اونجا نوشته بود که همون دیروز نزدیک بیست درجه بالای صفر بوده... نمیدونم شاید باید دیگه اون تصورات سابق در مورد آب و هوا در جاهای مختلف رو کنار بذاریم! اینکه شمال اروپا همیشه برف و یخبندونه و خاور میانه منطقۀ گرمسیره! حالا دیگه اصلاً حساب و کتاب وجود نداره...
امروز صبح که داشتم سر کار میومدم، توی راه صدای پرنده ای رو شنیدم که روی درخت نشسته بود و چنان چهچهه ای سر داده بود که بیا وببین! بندۀ خدا این پرنده ها هم گیج شدن، نمیدونن دیگه چه فصلیه! یه موقعی همه چیز براشون کاملاً صاف و شفاف بود. میدونستن که وقتی دمای هوا به یک اندازۀ خاصی رسید وقت کوچ به مناطق گرمسیرتره و زمستون که تموم میشد دوباره زمان برگشتن به مناطق خوش آب و هواتر بود...
الان دیگه هیچ چیزی شفافیت سابق رو نداره، نه فقط آب و هوا بلکه هیچ چیز دیگه ای! نه دوستیها دیگه مثل سابق هستن، نه آدما، نه روابط! همه چیز دیگه ماشینی و مجازی شده! یواش یواش خود ما آدما هم دیگه مجازی میشیم و وجود داشتن و زندگی که شاید تنها مفهوم مطلقیه که شاید قدیما وجود داشت، اون هم نسبی بشه... یعنی اینکه ما اصولاً وجود خارجی داریم یا نه به کل زیر سؤال بره... دلم میخواست اون موقع بودم ومیتونستم روح استاد بزرگوار دکارت رو احضار کنم و ازش بپرسم: استاد گرامی، هنوز هم مطمئن هستی که "فکر میکنی پس وجود داری"؟...:)

تصویری دیگر در ذهن دیگران

2011-11-08T08:54:00.000+01:00

عجب احساس خوبی بود بعد از مدتها دوباره ورزش کردن! خدا پدرو مادر این همکارم رو بیامرزه که همت کرد و دوباره ما رو راه انداخت وگرنه اگر به خود من بود شاید همش عقبش مینداختم و هیچوقت دوباره از سر نمیگرفتمش. با اینکه درد زیاد بود و آدم احساس میکرد که روحش داره از بدنش فرار میکنه، ولی همون احساس درد به آدم نشاط زندگی میده...
جالبه که آدم این همه سال یه جایی کار بکنه و از امکاناتی که برای آدم فراهم میکنن، استفاده نکنه! ولی خوب همینه دیگه وقتی آدم به فکر خودش نباشه و دائم درگیر مسائل دیگران توی زندگیش باشه، اصلاً به فکر این جریانات نمیفته. قدیما که نوجوون بودم خیلی اهل ورزش بودم. توی مدرسه همیشه سردمدار همۀ ورزشها بودم. یادم میاد که سال آخر دورۀ راهنمایی هر فرصتی رو که گیر میاوردیم همه جوره ورزشهایی که به شکلی با توپ بود رو بازی انجام میدادیم. دیگه کار به جایی رسیده بود که کاپیتان تیم بسکتبال مدرسه شده بودم. سال آخر توی یک دوره مسابفات بین مدرسه ها بعد از کلی مسابقات به فینال رسیدیم، و الحق که توی فینال هم بد بازی نکردیم، ولی تیم مقابل میانگین قدشون یه سر و گردن از همۀ ما بلندتر بود. شانس بردن ما خیلی کم بود، ولی تا آخرین لحظه مبارزه کردیم و اگه درست یادم بیاد با اختلاف دو امتیاز باختیم. یادش به خیر چه دوران شیرینی بود...
این سری از پدر شنیدم که همون موقعها ازم دعوت کردند که به یکی از باشگاهها بپیوندم و به طور جدی تری بازی کنم، ولی انگار من میون ورزش و درس، درس رو انتخاب کردم. انگار به پدرم گفته بودم آدمایی که دنبال ورزش حرفه ای میرن، دیگه از درس و مشق میفتن... باور میکنین که خود من این موضوع اصلاً توی خاطرم نمونده بود... و پدر علی رغم سنش همۀ اینا رو به خاطر داشت! الان خیلی بهتر درکش میکنم، وقتی که میگفت ما همۀ زندگیش هستیم، و آدم زندگیش رو به این سادگیها فراموش نمیکنه! جالب اینجا بود که پارسال توی فیسبوک یکی از همکلاسیهای قدیمیم رو پیدا کردم. با اینکه من دقیقاً همه چیزش توی ذهنم بود، ولی اون من رو اصلاً به خاطر نمیاورد! تا اینکه آدرس یکی دیگه از بچه ها رو که به واسطۀ بیش از حد درسخون بودنش توی مدرسه خیلی معروف بود، دادم. وقتی منو به یاد آورد این سؤال رو از من کرد: تو همون بسکتبالیسته نیستی؟ :) ... و آدم هرگز نمیدونه که چه تصویری از خودش در ذهن دیگران به جای میذاره، تصویری که خودش هرگز خودش رو به اون شکل ندیده باشه!

زندگی: ممتحنی سختگیر

2011-11-07T13:57:00.001+01:00

لحظه ای شیرین بود لحظۀ خداحافظی و در عین حال تلخ! تلخ و شیرین به هم آمیخته بودن! از سنگ صبورم خداحافظی کردم، چون دیگه نیازی به صبوریش برای من نبود، دیگه کسایی دیگه ای وجود دارن که بهش بیشتر از من نیاز دارن و دیگه وقتش بود... خودم هم احساس کرده بودم! میدونم که دلم براش تنگ میشه، ولی همه چیز توی این دنیا گذراست! هیچ چیزی ابدی نیست و چنان که اومد، چنان هم خواهد رفت...
شیرینی این وداع برای این بود که مهر تأیید بر آزادی من میزد، آزاد و فراغ از همۀ دغدغه هایی که گذشت: "دوباره آزاد چون پرنده که پرواز میکند بر افق آرزوها"... با اینکه توی چشماش معلوم بود که دیگه نگران من نیست، ولی حتی تا ثاتیه های آخر هم بهم پند و اندرز میداد، مثل معلمی که میدونه که کارش رو خوب انجام داده و مطمئنه که دانش آموزش درساش رو خوب یاد گرفته، ولی بازم دلش طاقت نمیاره و دلش میخواد تا آخرین لحظه توشۀ راهی به شاگردش بده... و تنها امیدش اینه که اون از امتحان سربلند بیرون بیاد، چون سربلندی اون باعث افتخارشه... و امتحان اصلاً امتحان ساده ای نیست... زندگی هیچوقت ممتحنی نبوده که امتحانهاش رو راحت بگیره و خیلی وقتا از سر نامردی سؤالهایی رو طرح کرده که شاید جوابش رو فقط و فقط خودش بدونه... زندگی ممتحنی سختگیره!

نوشته های دوقطبی

2011-11-06T19:33:00.000+01:00

بعضی وقتها فکر میکنم اگه این فرصت نوشتن رو هم ازم میگرفتن چیکار باید میکردم؟! این مدت که توی اون دیار بودم و دسترسی به اینترنت اونم تازه از مدل فیلتر شده اش گاه گداری امکان پذیر بود، به این مسئله خیلی فکر میکردم. بعضی آدما یاید حرف بزنن تا احساس آرامش بهشون دست بده، بعضیها باید بخورن، بعضیهای دیگه مینوشن، بعضیها به قولی "سنگین" کار میکنن و به اون شکل به آرامش میرسن، من اما باید بنویسم! همونجور که قبلاً هم شاید یکبار بهش اشاره کرده باشم، وقتی شروع به نوشتن میکنم خودم هم نمیدونم راجع به چی میخوام بنویسم. نویسنده نیستم و هرگز همچین اجازه ای رو به خودم نمیدم که اسم مقدس نویسنده رو روی خودم بذارم، بنابرین مثل اونها هم که شاید روزها و ماهها روی یک نوشته تعمق میکنن، نیستم. سرانگشتانم خودشون روی دگمه ها حرکت میکنن و به اونجا که افکارم میخوان منو میبرن، درست مثل جلسۀ احضار روح که توی این چند هفته برای اولین بار شاهد یک کدومش بودم. میگفتن که اون استکان مقلوب که حضار سرانگشتها رو روش میذارن، بعد از حاضر شدن روح خود به خود شروع به حرکت روی کلمات میکنه... شاید هم انگشتان من پیغامهای روح من رو روی دگمه ها مرقوم میکنن!
کی میدونه که در اعماق روحش چی میگذره؟ توی اون عمق، اندیشه های مختلف از همه نوعش یافت میشه. و وقتی امکان تریبون آزاد به روح داده میشه، دیگه نمیشه فیلترش کرد، اون هر چه میخواهد دل تنگش میگه! میدونم که عزیزانم که از صمیم دل دوستشون دارم و میدونم که این مهر دو طرفه است، گاهی دلشون میخواد که من افکار منفی رو کنار بذارم و فقط مثبت فکر کنم! ولی تا اینجای زندگی، به من ثابت شده که به هیچ وجه زندگی هرگز یک قطبی نبوده و هرگز هم یک قطبی نخواهد شد! زندگی مثل خیلی چیزای دیگه توی طبیعت دو قطب داره: گاهی مثبته و گاهی هم منفی... بنابرین اگر خوانندۀ نوشته های این حقیر که قدم رنجه میکنه و با سر زدنش به این خونۀ مجازی تاریک، اینجا رو منور میکنه، گاهی احساس میکنه که نوشته های عموناصر بار منفی داره و شاید هم آکنده از غمه، این رو به عموناصر ببخشاید، چون عموناصر هم که از پوست و گوشت و استخون درست شده، مثل باقی موجودات زندۀ این کرۀ خاکی، بالا و پایین داره :( ... و نوشته هاش دوقطبی هستند!

خطۀ سبز

2011-11-06T09:58:00.000+01:00

هوا طبق معمول این شهر ابری و گرفته است که برای این شهر اصلاً چیز غریبی نیست. ولی سرما به معنای واقعی خودش هنوز نیومده. یاد چهارده پونزده سال پیش افتادم که همین موقعها، یا حداکثر دو سه هفتۀ دیگه چنان برفی اومد که همۀ شهر رو به مدت یک هفته فلج کرد. بعضی از همکارهای پزشک که باید به هر قیمتی شده سر کار میومدن، اسکی ها رو در آوردن و خودشون رو کشون کشون به سر کار رسوندن...
با اینکه سفر اخیر رو خیلی خوب برنامه ریزی کرده بودم و لیست کاملی از چیزایی رو که باید میبردم درست کرده بودم، ولی یک چیزی رو از قلم انداخته بودم: دوربین! امیدوارم که عزیزان عکسهایی که توی این مدت گرفتن رو برام بفرستن :) با این وصف با گوشیم چند تا عکسی گرفتم. داشتم امروز اون عکسها رو یک نگاهی بهشون مینداختم، دیدم با هوای امروز زیاد بی مناسبت نیستن، عکسهایی که یادآور خاطرات خوب اون چند روز در کنار عزیزان در دیاری هستن که همیشه بوی خاک آبایی رو میده. جالب اینجاست که وقتی بچه بودم و گاهی برای تفریح به اون خطۀ سبز میرفتیم، یک همچین احساسی بهش نداشتم! الان هر چی سنم بالاتر میره ارادت بیشتری به اونجا پیدا میکنم و دلم براش خیلی تنگ میشه... احساس غریبیه!

سر وته یک کرباس

2011-11-05T17:34:00.000+01:00

امروز از صبح که از خواب پا شدم به جز کارهای روزمرۀ آخر هفته کار به خصوصی انجام ندادم. فکر کنم خستگی سفر هنوز توی تنم مونده باشه چون همش دلم میخواد دراز بکشم و جلوی جعبۀ جادو لم بدم. ولی بعد از ظهر دیگه دیدم زیادی توی خونه موندم و حتماً باید بیرون بزنم و یک نفسی تازه کنم.
دور بودن از اینجا و جریانات اینجاتوی این چند هفته، برام خیلی مفید بود ولی در عین حال هم صحبت نکردن راجع به بعضی مسائل اجتناب ناپذیر بود. به هر حال پرسشهایی برای عزیزان پیش میومد که چاره ای به جز باز کردنشون وجود نداشت. حرفها برای من حرفهای جدیدی نبودند چون اونا رو شاید به کرات برای آدمای مختلف بازگو کرده بودم، ولی در این میون یک سری چیزایی شنیدم که برای خودم هم تازگی داشت، هر دم از این باغ بری میرسد، مثلاً شنیدم که گفته شده من ایشون رو با قبلیه مقایسه کردم و شدیداً به تریج قباشون برخورده بوده! واقعاً که خنده دار بود شنیدن این داستان! بعضیها جداً یا نادونن یا به نادونی تزویر میکنن. آخه یکی نیست که بگه میشه پرسید چه تفاوتی بین شما وجود داشت؟! هر دو فقط به فکر مقاصد خودتون بودید، وقتی به مقصدتون رسیدید و دیگه نفعی در وسط براتون وجود نداشت، گفتین "میدونی چیه؟ مشکل تو نیستی، در واقع مشکل خود منم..." هر دو از صداقت و راستی بویی نبرده بودین، منتها هر کدوم به شکل خودش... در انتها فقط میتونم بگم: سر وته یک کرباسین و مفت چنگ قربانی های بعدیتون!

خوشحال باش، عموناصر!

2011-11-04T21:14:00.000+01:00

ای کاش میتونستم نامرد باشم
چون دنیا، دنیای نامردهاست!
ای کاش میتونستم فقط به فکر خودم باشم و دیگه به هیچ کس دیگه ای تو این دنیا فکر نکنم
چون دنیا، دنیای خودخواههاست!
ای کاش میتونستم، فقط به اندازۀ سر سوزنی بد باشم و بدی کنم
چون دنیا، دنیای پلیدهاست!
ای کاش میتونستم، بی معرفت باشم و همه چیز رو زیر پا بذارم
چون دنیا، دنیای بی معرفتهاست!
ای کاش میتونستم دروغ بگم و برای رسیدن به مقاصدم از هیچ کذبی کم نذارم
چون دنیا، دنیای کذابین و دروغگوهاست!
ای کاش میتونستم، دون باشم و پستی کنم
چون دنیا، دنیای رذیلها و دونهاست!
ای کاش میتونستم، دستخوش احساسات کینه جویانه بشم و کمر به انتقام ببندم
چون دنیا، دنیای انتقامجوهاست!
ای کاش میتونستم، دلرحمیها رو ثانیه ای به کناری بذارم و ظلم کنم
چون دنیا، دنیای ظالمهاست!

ای کاش میتونستم، برای یک لحظه، فقط برای یک لحظه
دیگه عموناصر نباشم!
ای کاش میتونستم...

ولی نه، عموناصر!
خوشحال باش که نامرد نیستی!
خوشجال باش که خودخواهی توی قاموست یافت نمیشه!
خوشحال باش که هنوز بدی در وجودت رخنه نکرده!
خوشحال باش که اگه همه چیزت رو زیر پا بذاری، معرفتت توی قلبته!
خوشحال باش که تو رو با کذب و دروغ کاری نیست!
خوشحال باش که هنوز اونقدر نزول نکردی که به پستیها برسی!
خوشحال باش که تمامی عمرت هنوز انتقام رو به لذت عفو ترجیح ندادی!
خوشحال باش که هرگز توی این دنیای ظالم در حق هیچکس ظلمی روا نداشتی!
خوشحال باش که تو، عمو ناصری،
و شب سرت رو با وجدانی آسوده بر بالین میذاری...

شباهتهای دور و نزدیک

2011-11-03T20:01:00.000+01:00

میدونستم که باید چند ساعت قبل از پرواز توی فرودگاه حاضر باشم، هر چند که کارها دیگه خیلی سریعتر اونجا انجام میشن. از دفعه های قبل دیگه یاد گرفته بودم که کجا زنگ بزنم که اومدنشون سر وقت باشه. زنگ زدم و برای ساعت سه یک ماشین سفارش دادم. ازم شمارۀ همراه خواست، گفتم ندارم و به شمارۀ ثابت خونه راضی شد. چند ساعتی نگذشته بود که تلفن زنگ زد. سعی میکردم که به تلفنا جواب ندم، آخه با من که کسی کاری نداشت اونجا. با این وصف چون کسی دم دست نبود مجبور شدم گوشی رو بردارم. فامیلیم رو گفت، ولی مطمئن بودم که کارش با من نیست. وقتی پدرم گوشی رو برداشت، بعد از چند ثانیه ای کاشف به عمل اومد که در اصل با خود من کار داشته! رانندۀ ماشینی بود که قرار بود نصفه شب به دنبالم بیاد. از ساعت پرواز میپرسید و میگفت که شاید بهتر باشه یک کم زودتر بیاد که یک وقت استرس به وجود نیاد. حرفش منطقی بود و من هم که برام فرقی نمیکرد، بنابرین حرف حق بدون جواب بود. قرار شد که نیم ساعت زودتر بیاد...
ساعتش طوری بود که خوابیدن زیاد راحت نبود. گفتم برم یک چند ساعتی چشما رو هم بذارم چون شب و روز طولانیی رو در پیش دارم. با این وجود تونستم یک چرت چند ساعته بزنم. خیلی زودتر از موقع مقرر همه چیز رو آمادۀ سفر کردم. طفلک پدر و مادر که خواب به چشمشون نیومده بود و همینجور وقت رو به طریقی کشته بودن که مبادا من خواب بمونم. ساعت از نیمه های سه هم عبور کرده بود ولی از این رانندۀ با وجدان که توی این دور و زمونه کم یافت میشه، خبری نبود! دیگه داشت یواش یواش عقربۀ کوچیک خودش رو لنگون لنگون به سه میرسوند و عقربه بزرگه دوون دوون به دوازده نزدیک میشد که پدر کاسۀ صبرش لبریز شد و پیشنهاد داد که بهش زنگ بزنیم. اول خودش سعی کرد ولی انگار شماره رو اشتباه میگرفت. وقتی من شماره رو گرفتم، صدایی با احترام نام منو خطاب کرد و گفت که تا دو سه دقیقه دیگه اونجاست...
برام یک کمی این دیر اومدن عجیب بود، چون خودش زنگ زده بود و زودتر رفتن رو توصیه کرده بود، ولی چیزی نگفتم، تا خودش شروع کرد به توضیح دادن! هنوز هم وقتی یادش میفتم، لبخند رو روی گونه هام احساس میکنم. میگفت توی راه که میومده، توی یکی از خیابونای اصلی سر راه، توی اون تاریکی نیمه های شب، چراغ خونه ای ظاهراً روشن بوده و از پشت پنجره ای بزرگ که مشرف به خیابون بوده، خانم و آقایی جلوی پنجره، عریونتر از نوزاد به هنگام تولد ایستاده بودن و ...:) این صحنه در اون موقع شب که هیچ ترددی معمولاً در اون مسیر وجود نداره، چنان ترافیکی ایجاد کرده بوده، که موجبات دیر اومدنش رو فراهم کرده!... با خودم فکر کردم که اینجا چندین سال قبل، پوستر تبلیغی از یک خانم هنرپیشه معروف که در سطح کشور به در و دیوار چسبونده بودن، باعث کلی تصادفات رانندگی شد، ولی اینکه در اون دیار با اون شرایط موجود یک همچین جریانایی اتفاق بیفته، هرگز از کنار مخیلاتم هم گذر نمیکرد :) هرچند، گفته بودم که شباهتهای این ور و اونور دارن روز به روز زیادتر میشن... شباهتهای دور و نزدیک!

یادی ننگین

2011-11-03T09:19:00.000+01:00

دیروز توی راه پیش خودم فکر میکردم که این دو روزی که از این هفتۀ کاری باقی مونده رو مرخصی بگیرم، یعنی فکر کردم که حالا که مرخصی اضافه زیاد دارم با این کار خستگی راه رو از تنم به در کنم. تا آخر شب هم که میخوابیدم هنوز صد در صد مطمئن نبودم. گفتم صبح مثل هر روزه از خواب بیدار میشم، اگه حالش بود میام سر کار، اگر هم نبود که به رؤسا زنگی میزنم و تقاضای مرخصی میکنم. ولی صبح که پاشدم دیدم خستگی حسابی از وجودم بیرون شده و میل به اومدن به سر کار بسیاره...
فکر میکردم وقتی برگردم هوا اینجا حسابی سرد باشه و خودم رو آماده کرده بودم که با شهری پوشیده از برف و زمینهای سفید روبرو بشم، که در کمال تعجب دیدم اینجا هوا تازه به مراتب گرمتره! میگن انگار توی هفتاد سال اخیر گرمای هوا برای این موقع سال بی سابقه است... امیدوارم همین جوری هم باقی بمونه و مثل دو سه سال گذشته نشه، البته که اگه برفهای آنچنانی بیاد دل من یه جورای دیگه حسابی خنک میشه :)
یه خورده پیش مطلع شدم که آخرین مورد قانونی در مورد "خونۀ کذایی" هم انجام شده و بدین شکل من همۀ تعهدات خودم رو ادا کردم، حالا کی اونایی که همیشه ادعاهای گنده گنده میکردن که ما به جز درستکاری توی زندگیمون مرامی نداریم، سهم خودشون رو انجام بدن، خدا میدونه! ای کاش هر چه زودتر اون هم انجام میشد تا عموناصر تمام رشته های ارتباطیش با این قوم دغل برای همیشه قطع بشه، و یاد ننگینشون برای ابد در گورستان تاریخ مدفون بشه!

با تو باشم

2011-11-02T18:23:00.000+01:00

دو هفته به سرعت برق و باد گذشت! با اینکه فکر میکردم که اون ورا سرعت گذر زمان خیلی کندتره، ولی از اونجاییکه انگار خیلی چیزای اون طرفا (مثلاً قیمتها) داره شباهت به مال اینوریها پیدا میکنه، لابد زمان هم پیش خودش فکر کرده که "ای بابا، من چرا عقب بمونم؟! مگه من چیم از بقیه کمتره؟!" :)... در هر حال جای همگی دوستان و عزیزان جدا خالی بود، به خصوص اون سفر چند روزه به دیار طبرستان که هر بار که پا به اون خطه میذارم روح تازه ای در من دمیده میشه، و وقتی این سفر به همراه عزیزانی باشه که همیشه در قلب من جایگاه خاصی داشته ان، دیگه نور علی نور میشه...
سنت سوغات بردن و آوردن رو سالیان ساله که شکستم ولی شاید اون سنت شکنی به درد دنیای واقعی بخوره! توی این دنیای مجازی حیفم اومد که چیزی رو به ارمغان نیارم! و چه چیزی بهتر از احساسه... شنیدن هر روز این ترانه توی دو هفتۀ اخیر برام بسیار خوشایند بود، خودم هم نمیدونم چرا! فقط اینقدر دستگیر خودم شد که امروز تمام مدت پرواز، ناخودآگاه اون رو زیر لب زمزمه میکردم... باشد که شما هم به همون اندازه از شنیدنش لذت ببرید و قلبهاتون آکنده از احساس و شوق بشه :)

شاهین آرین - با تو باشم

دو تا فانوس پا به پای نور و سایه
دو تا همسایۀ تنها دو تا دیوار
دو تا آواز رها تو گوش دنیا
دو تا ابر خسته از بارون بسیار
با تو باشم یا نباشم، آرزومی
مث آینه هرجا هستم رو به رومی
چاره غیر تو ندارم از زمونه
تو نباشی کیه قدرمو بدونه
اینجا شهره پر تنهایی و تکرار
مرز آدما یه دیوار بلنده
پر بکش به آسمون فاصله ای نیست
بین دنیای پرنده با پرنده
با تو باشم یا نباشم، آرزومی
مث آینه هرجا هستم رو به رومی
چاره غیر تو ندارم از زمونه
تو نباشی کیه قدرمو بدونه

دست آوردهای چرخ گردون

2011-10-19T09:01:00.000+02:00

خوب به سلامتی بالاخره مرخصی هم شروع شد. دیروز همۀ جمع و جورام رو انجام دادم و الان با خیال راحت نشستم و دارم چند سطری رو اینجا مرقوم میکنم. احساس خیلی خوبیه فارغ بودن از دغدغه به خصوص که به دیدن عزیزان هم مزین بشه. با در نظر گرفتن شرایط موجود بعید میدونم توی دو هفتۀ آینده دیگه موقعیتی برای نوشتن داشته باشم، ولی خوب معلوم هم نیست شاید یک فرصت و امکان کوچیکی جایی پیدا کردم و چند کلمه ای نوشتم :)
خوشحالم از اینکه یک مدتی از اینجا دور میشم و واقعاً نیازش رو مدتهاست که احساس میکنم، ولی خوب به دلایلی ترجیح دادم که عقبش بندازم، یعنی تا اونجاییکه جداً جا داشت تحمل کردم! این برام به دفعات ثابت شده که دور شدن باعث میشه که آدم یک سری از تصاویر رو بهتر ببینه، درست به مانند مثالی که شاید قبلها هم اینجا نوشتم، نقاشی که تصویری رو میکشه و باید بره و از دور بهش نگاه کنه وگرنه امکان نداره که یک سری از ایرادها رو پیدا کنه! حالا من هم نقاش نیستم و همچین هنرایی بهم داده نشده، ولی روزگار که هست :) بد نیست اگر دست آوردهای این چرخ گردون رو از دور تماشایی کرد... به هر روی اگر غیبتی هست این قصور رو به حقیر بخشایش فرمایید، چون به یقین موجه خواهد بود... روز و روزگار خوش :)

"سایکوآنالایز"

2011-10-17T19:56:00.001+02:00

آخ که چه احساس خوبیه، فردا روز آخر کاره :) تازه فردا رو هم تصمیم گرفتم نصف روز کار کنم! بالاخره این ساعتهای اضافی رو که کار کردم باید قبل از اینکه توی سیستم گم و گور بشن یک استفاده ای ازشون بکنم و فردا بهترین موقع برای تبدیل به احسن کردنشونه.
نمیدونم اثرات خستگیه یا چیز دیگه است که این چند روز اخیر همه اش افکار به سراغم میان و وقتی هم میان مثل کنه میچسبن و دست از سرم برنمیدارن. پدیدۀ عجیبیه واقعاً! یک مدت طولانی کاملاً راحتم میذارن و برای خودم خوش و خندون هستم و فارغ از تمام چیزایی که در ماضی اتفاق افتاده، ولی درست اون موقعی که فکر میکنم دیگه برای همیشه از شرشون خلاص شدم باز سر و کله اشون مثل اجل معلق پیدا میشه! نمیدونم شاید اینها همه اش یک پروسه هستند و صد در صد اونایی که توی این زمینه مطالعات زیادی دارن براشون اصلاٌ چیز عجیبی به نظر نمیاد. شاید هم به واسطۀ بعضی وقایع به طریقی روی سطح میان... نمیدونم! الله اعلم! به هر روی هر چه که هست باعث میشه که آدم به حال خودش اصلاً نمیتونه اطمینان کنه چون ممکنه حالش دوامی نداشته باشه و تغییر کنه! البته شاید من هم دارم زیادی مته به خشخاش میذارم و بیخودی خودم رو روانکاوی میکنم! شاید بعضی وقتها هم نباید راجع به بعضی چیزا خیلی فکر کرد و به همون شکل که میان، باید قبولشون کرد... عموناصر، اینقدر خودت رو "سایکوآنالایز" نکن! فردا رو دریاب که دو هفته مرخصی و استراحت و خیلی چیزای خوب خوب دیگه در انتظارته :)

امید به روشنایی

2011-10-17T08:16:00.000+02:00

یکشنبه مثل همۀ یکشنبه های دیگه شروع شد و قرار هم بود مثل بقیه اشون تموم بشه، ولی اینطور نشد! نشسته بودم و چشمام به تصاویر جعبۀ جادو بود ولی صداش رو اصلاً نمیشنیدم چون فکرم جای دیگه بود. یکساعتی هنوز به وقت لباسشویی مونده بود. با خودم فکر کردم خوب حالا اگه امروز لباسا رو نشورم چی میشه؟ جوابش خیلی آسون بود: هیچی! یک نفر آدم مگه چقدر لباس در عرض یک هفته کثیف میکنه؟ توی همین فکرا بودم که ناخودآگاه دستم رفت طرف تلفنم! نمیدونم چرا، شاید میخواستم ببینم ساعت چنده... گفتم بذار یک حال و احوالی با دوست دیرینه بکنم. شماره رو گرفتم. شنیدن صداشون بهم آرامش داد و احساس کردم که دلم براشون تنگ شده... یک ربع بعد توی جاده در حال حرکت بودم... بیخیال لباسشویی، فردا هم روز دیگه ایست :)
امروز ولی باید سر کار میومدم بنابرین صبح از روزای دیگه هم زودتر بیدار شدم. دلم نمیخواست به ترافیک صبحگاهان بخورم، چون اگه توش گیر کردی دیگه درومدنت با خداست. جاده تاریک و ظلمات بود. فقط دو خط کنار که هماهنگ با سرعت ماشین رقصی در برابر چشمام میکردن، قابل دیدن بود...این جاده رو خیلی زیاد رفتم و اومدم. شاید بیشتر منحنی هاش رو از حفظ باشم ولی توی تاریکی همه چیز شکل دیگه ای به خودش میگیره، حتی افکار آدم! نمیدونم چرا تمام طول جاده یک سری خاطرات توی شب روندن توی این جاده به ذهنم رسیدن! فکر کردن بهشون دردناک بود، ولی دیگه اومده بودن و کاریشون نمیشد کرد... دلم میخواست هوا زودتر روشن میشد و از توی تاریکی بیرون میومدم، دلم میخواست که جاده تموم میشد و به مقصد میرسیدم، ولی جاده همونجور ادامه داشت و از نور خبری نبود... ولی میدونستم که بالاخره تموم میشه، میدونستم که انتهای تونل تاریک شاید سوسویی در انتظارم باشه... و اون سوسو چیزی به جز بوی امید رو نمیتونه به همراه داشته باشه، امید به نور و روشنایی، امید به فردایی روشنتر... یک چیزی در درونم میگفت: طاقت داشته باش، چون پایان شب سیه سپید است!

وقتی تمساح اشک میریزد!

2011-10-15T21:01:00.000+02:00

امروز درست بعد از یک ماه و نیم دیدمش، شازده ام رو میگم. از آخرین باری که اومده بود و توی اسباب کشی کمک کرده بود به جز چند تا ایمیل و پیامک و توی فیسبوک دیگه خبری ازش نداشتم. خلاصه بعد از مدتها بهم افتخار داد و رفتیم و یک ناهاری با هم خوردیم. دیدنش همیشه برام مایۀ خوشحالی و دلگرمیه. چه کنم دیگه، از دار دنیا همین یکی رو دارم و به عشقش زنده ام. نمیدونم که میدونه چقدر دوستش دارم! بهش گفتم، بارها گفتم ولی اگه یه روزی هم یادش رفت، امیدم به اینه که یه روزی به اینجا میاد و تمام نوشته های من رو میخونه و مطمئن میشه که یه پدری داشته که تمام زندگیش رو براش حاضر بوده بذاره...
در یه مورد میتونم بگم که اصلاً به من نرفته، با اینکه از خیلی جهات به من شباهت داره! کسی نیست که به راحتی حرف بزنه! اگر مطمئن باشه که گفتن بعضی حرفها سودی به حال کسی نداره، هرگر حاضر نیست به زبون بیاره... چیزی رو امروز بهم گفت که از شنیدنش زیاد خوشحال نشدم! وقتی که ازش پرسیدم که چرا تا حالا بهم نگفتی؟ گفت: چرا باید با گفتنش اذیتت میکردم؟! و راست میگفت چون اون موقع اگه میشنیدم شاید خیلی بیشتر ناراحت میشدم. ظاهراً بهش زنگ زده و شروع کرده به درد و دل کردن، که تو نمیدونی پدرت چه چیزایی توی وبلاگش مینویسه! و خلاصه پای تلفن شروع کرده به اشک تمساح ریختن! واقعاً از پررویی اینا قبلاً هم در عجب مونده بودم! هر بار که فکر میکنم که دیگه از این بیشتر ممکن نیست بشه، باز انگشت به دهن میمونم! ولی خوشم اومد که خوب جوابش رو گرفته، حقا که فرزند خلف خودمه :) گفته بهش که اگه کسی حق درد و دل کردن پیش من رو داشته باشه پدرمه که اون هم من رو اصلاً توی این جریان داخل نکرده! شما هم اگه از روی کنجکاوی میرین و وبلاگش رو میخونین و ناراحت میشین، خب نکنین این کار رو! که طرف انگار در جواب گفته: آخه، تو نمیدونی که چه چیزایی اونجا مینویسه! و جواب آخری که گرفته از همه جالب تر همه بوده: پدرم حرفهای دلش رو مینوسه! آخ قربون دهن هر چی آدم چیزفهمه :)... آخه، یکی نیست که به ایشون بگه که شما با چه رویی گوشی تلفن رو برمیداری و به پسر طرف زنگ میزنی؟ پنج سال از زندگیش رو در عرض چند ثانیه به باد هوا دادی، هر چی بد و بیراه بوده نثار خودش و خانواده اش کردی، حالا که دیگه دستت به هیچ جایی بند نیست، دست به دامن اون جوون میشی و عملاً التماس میکنی که شفاعتتون رو بکنه و از پدرش بخواد که دیگه ننویسه! مگه من چی نوشتم؟! به جز واقعیتهای زندگی شما و امثال شما بود مگه؟! شنیدن واقعیتها اینقدر تلخه، نه؟ بس نبود که پنج سال آزگار سکوت کردم، خوردم و دم نزدم؟! پنج سال شما رو خانوادۀ خودم دونستم و حرمتش رو محترم دونستم؟ تا آخرین لحظه احترامتون رو نگه داشتم، حتی اون موقعی که گوشی رو برداشتین، چاک دهن رو کشیدین و اونچه که لایق خودتون و ایل و تبارتون بود نثار من کردین... حالا هم نه ما رو با شما کاریست و نه شما رو با ما کاری باشه... والسلام و نامه تمام!

زندگی بهتر؟

2011-10-14T21:01:00.000+02:00

توی هفته فرصت سر زدن به دوستا زیاد نیست، یعنی وقتی میای خونه تا به خودت بجنبی و غذایی ردیف کنی و به کارهای دیگه برسی، میبینی که که دیگه وقت زیادی برای بیرون رفتن باقی نمیمونه. ولی جمعه ها و شنبه ها درست برای همین کار ساخته شدن، به خصوص جمعه ها چون میدونی که دو روز رو پیش روت داری و فارغ از فکر به کار...
توی این مدت اخیر کلاً شکل زندگیم خیلی تغییر کرده! از اونجایی که دیگه خودم آقای خودم هستم و صد در صد برای زندگیم و برنامه هام خودم تصمیم میگیرم، دست و بالم برای برنامه ریزی و تغییر در برنامه ها کاملاً بازه، ولی جمعه ها رو سعی می کنم به دوست خوبم حتماً سر بزنم. خلاصه امروز هم به قول استانبولیها به "زیارتش" رفتم :) جای شما خالی نباشه، یک آش رشتۀ اساسی هم درست کرده بود و توی این سرمایی که چند روز اخیر اینجا شروع شده، به قول خودش درست مثل سریش چسبید :) ولی راستش زیاد نتونستم بشینم! این بدخوابی دو روز اخیر امروز از صبح اثرات خودش رو آروم آروم ظاهر کرد. چند سال قبل هم توی اون دوران خراب که حدوداً بدون اغراق قریب به پنج ماه نخوابیدم، درد کمرهایی به سراغم میومد که امانم رو میبرید. از اون به بعد دیگه میدونم که اگر کوتاهی کنم و به نیاز به خوابم لبیک نگم، بلافاصله بدون دادگاه و محاکمه و وکیل تسخیری و غیر تسخیری، خودش هم قوۀ مقننه، هم قوۀ قضاییه و هم قوۀ مجریه میشه و عموناصر رو به کیفر اعمالش میرسونه! نمیدونم شاید اثرات ترک نفسگیری باشه که روی خواب هم تأثیر گذاشته باشه... باید صبر کرد و دید. شنیده بودم که نفسگیری تا اندازه ای کار ضدافسردگی میکنه، ولی جدیداً باخبر شدم که تحقیقات اخیر ثابت کرده که درسته که خیلی سریع و برای مدت زمان کوتاه فرح بخشه، ولی در دراز مدت باعث افزایش اضطراب میشه... به حق چیزای نشنیده :) بگذریم، فعلاً نمیخوام وارد معقولات بشم! گفتم چند سطری رو اینجا بنویسم در حالیکه منتظرم سریال محبوب در دسترس قرار بگیره، بعدش دانلودش کنم، توی صندلی راحتیم لم بدم، پاهام رو دراز کنم و در آرامش تمام تماشاش کنم... آیا زندگی از این هم بهتر میتونه بشه؟ :)... من که شک دارم، والله...

زهرزدایی

2011-10-14T08:38:00.000+02:00

معمولاً وقتی آدم خواب میبینه خودش متوجه نیست توی خوابه و همه چیز ممکنه اینقدر واضح و طبیعی به نطر بیاد که آدم تصور میکنه که داره اتفاق میفته. ولی گاهی اوقات پیش میاد که خودت هم میدونی خوابی و اون جریاناتی که شاهدشون هستی در واقع در حال رخداد نیستن، حالا ممکنه که خواب خوشایند باشه و نخوای که تموم بشه و از خواب بیدار بشی، ولی وای به اون موقعی که کابوس باشه! تمام انرژیت رو صرف در این میکنی که از خواب بیدار بشی ولی نمیتونی:(
دیشب برای من درست یکی از اون شبا بود. اینقدر همه چیز رو صاف و روشن میدیدم که انگار همه چیز واقعاً داشت وقوع پیدا میکرد. میدونستم که توی خواب هستم و دلم میخواست تموم بشه و از خواب بیدار بشم. چند باری هم موفق شدم و حتی چشمام رو باز کردم، ولی تا چشمم رو میبستم انگار که فقط روی دگمۀ پاوز زده باشم، دوباره روزی از نو و روزی از نو... خلاصه که شب خوبی نبود! مجبور شدم ریخت و قیافۀ کسایی رو در رؤیام ببینم که به معنی واقعی کلام حالم داشت به هم میخورد... امان از دست این مغز که گاهی چه بازیهایی سر آدم میاره! ولی خوب حتماً دلایل محکمی برای این کارش داره :) باز هم خوبه که توی بیداری و هشیاری دست از سر ما برداشته و فقط به زمان در حین خواب بسنده میکنه... و باید بکنه، چون زهرزدایی یک قسمت مهم این پروسه است.

هی مترسک کلاه را بردار

2011-10-13T12:35:00.000+02:00

قطره قطره اگر چه آب شدیم

ابر بودیم و آفتاب شدیم

ساخت ما را همو که می پنداشت

به یکی جرعه اش خراب شدیم

هی مترسک کلاه را بردار

ما کلاغان دگر عقاب شدیم

ما از آن سودن و نیاسودن

سنگ زیرین آسیاب شدیم

گوش کن ما خروش و خشم تو را

همچنان کوه بازتاب شدیم

اینک این تو که چهره می پوشی

اینک این ما که بی نقاب شدیم

ما که ای زندگی، به خاموشی

هر سوال تو را جواب شدیم

دیگر از جان ما چه می خواهی؟

ما که با مرگ بی حساب شدیم

محمد علی بهمنی

سادگی

2011-10-13T10:16:00.000+02:00

واقعاً که بدن آدم چقدر نسبت به عادتهای خودش حساسه! یک شب رو که یک ساعت کمتر از روزای دیگه میخوابی روز بعدش همه اش کسلی و خوابت میاد! البته آدما با هم دیگه خیلی فرق دارن، بعضیها خوابشون اینقدرنامرتبه که بعضاً با چند ساعت خواب هم سر پا هستن و مشکلی براشون ایجاد نمیشه...
دیشب بعد از کلاس یکی از همکلاسیها اومد پیشم. نشستیم و چند ساعتی رو صحبت کردیم (علت کم خوابی :)). به طور کاملاً طبیعی صحبت از زندگی و اتفاقاتی که توی این مدت افتاد، بود. از اومدنش خیلی خوشحال شدم. میتونم بگم تنها کسیه که سر حرفش ایستاد و به اونایی که اسم دوست و خانواده رو خودشون گذاشته بودن، گفت نه! و من میدونم این "نه" چقدر باارزشه! با اینکه جوونه ولی پخته تر از سنش صحبت میکنه. صحبت جالبی که میکرد این بود که این چه فرهنگیه که ما داریم؟ تا چند ماه قبل یکی از نظرمون در عرش اعلاست و به محض اینکه کاسه ای به کوسه ای میخوره، همون که اون بالا بالاها بود میشه دشمن درجۀ یک ما! اونوقت سعی میکنیم هر جور دروغ و افترا رو بهش نسبت بدیم برای اینکه بگیم در اصل ما خودمون کامل کامل هستیم و هر چی نقص هست در اون طرف مقابله! داشت میگفت: مطمئنم که الان شاید این رو نتونی ببینی که ممکنه این اتفاقی که برات افتاده مثبت بوده باشه... که گفتم، دوست من، من الان به این نتیجه رسیدم! این بهترین اتفاقی بود که میتونست برای من بیفته و من اصلاً نکتۀ منفیی درش نمیبینم! تعجب کرد چون به هیچ وجه انتظار نداشت که من چنین حرفی بزنم. خوشنودی رو توی چشمانش دیدم...
اگه آدم از تجربیات گذشته اش استفاده نکنه، تنها فقط یک معنی داره و اونم اینه که چیزی یاد نگرفته. ما برای تجربه هامون قیمت زیادی پرداخت میکنیم، بعضی هامون شاید قیمتی بسیار گزاف! درست مثل این میمونه که با بدبختی کلی پول پس انداز کنی تا اونی رو که مدتهای مدید آرزوش رو داشتی بخری. وقتی بالاخره روز موعود فرا میرسه و استطاعت خریدش رو پیدا میکنی، بری بخریش و بعدش بندازیش دور... گفتم، اگر امروز من به همین آسونی خودم رو از این بحران تونستم نجات بدم صرفاً به خاطر این بود که نمیخواستم تجربه های تلخ دفعۀ پیش دوباره تکراربشن! دفعۀ پیش خیلی ساده بودم و سادگی کردم، هنوز هم ادعا نمیکنم که این بار خیلی زرنگتر هستم ولی در عین حال یک چیزایی یاد گرفتم... دوست خوبی جملاتی بسیار زیبا برام فرستاده که بی ربط در مورد سادگی نیست و این نوشتار رو با اون جملات به پایان میبرم:

ببخش ساده بودنم دلت را زد... مرا ببخش اگر عشق ورزیدنم چشمانت را بست...!
می روم تا آنان که تواناترند، تو را به پوچ بودنت برسانند....